|
شکل 1: تصور نادرست از فضای تجاری به عنوان یک زمینه بی پایان از امکانات. (اعتبار: نویسنده) |
توسط چارلز اس. گالبریت
دوشنبه 31 آگوست 2026
تقاضا برای قابلیت ها و اثرات فضایی از توانایی دولت برای ارائه آنها پیشی گرفته است. در همان زمان، بخش فضای تجاری برای رفع نیازهای حیاتی گسترش یافته است. فروشندگان تجاری می توانند قابلیت ها را سریعتر و با ریسک کمتر دولتی نسبت به رویکردهای خرید سنتی ارائه دهند. در نتیجه، قابلیت های تجاری سنگ بنای استراتژی دگرگونی اکتساب وزیر دفاع پیت هگزث است.
با این حال، فضای خرده فروشی را نباید به عنوان یک مزرعه بی پایان از گل های وحشی دید که برای همیشه با گزینه های خلاقانه و کم هزینه شکوفا می شود. بهتر است به عنوان باغی شناخته شود که نیاز به خاک ورزی، شکل دهی و گهگاهی وجین دارد. ارزیابی هوشیارانه از قابلیت‌ها و خدمات تجاری در یک معماری جنگی، مزایای اساسی، چندین ضعف و چالش‌های سیستمی را نشان می‌دهد. تفکیک خوب، بد، و زشت – و پیمایش موثر در ادغام – به متخصصان کسب مهارت نیاز دارد. رویکرد صحیح راه حل های تجاری جدید را با نقاط قوت شرکت های دفاعی سنتی ترکیب می کند تا مزایای هر یک را به حداکثر برساند. علاوه بر این، حل و فصل مسائل طولانی مدت خرید دولتی می‌تواند به ایجاد بازار فضایی تجاری کمک کند و در عین حال به شرکت‌های دفاعی سنتی اجازه می‌دهد تا منابع قابل‌توجه خود را برای فوری‌ترین کسری‌های توانایی نظامی به کار ببرند.
آماده سازی خاک برای باغبانی
رویکردهای سنتی کسب اغلب منجر به افزایش قابل توجه هزینه و تاخیر در برنامه می شود. در دهه گذشته، جامعه هوافضا مجموعه ای از ابتکارات را برای تسریع در کسب و کاهش هزینه ها با استفاده از بازارهای نوآورانه و سرمایه گذاری خطرپذیر راه اندازی کرده است. جذابیت واضح است: دولت می تواند سرمایه گذاری خصوصی را برای ارائه سریع قابلیت ها، کاهش هزینه ها و انتقال برخی از خطرات توسعه اولیه به مجموعه وسیع تری از ارائه دهندگان جذب کند. هدف استراتژی دگرگونی اکتساب پنتاگون به همان اندازه روشن است: ارتش می خواهد تجاری بخرد. کنگره که تا حدی به دلیل فشارهای بودجه ای انگیزه داشت، همچنین به جای سیستم های دولتی جدید و خاص، استفاده بیشتر از فرصت های تجاری را تحت فشار قرار داد. برای سال‌ها، نیروی فضایی این شعار را تکرار کرده است: «از آنچه داریم بهره برداری کنیم، آنچه را که می‌توانیم بخریم، فقط آنچه را که باید بسازیم». استراتژی فضای تجاری نیروی فضایی 2024 این مفهوم سنگ بنا را کدگذاری می کند و چارچوبی را برای تسریع یکپارچگی تجاری با معماری فضای ترکیبی مورد نیاز ارائه می دهد.
| فضای خرده فروشی را نباید به عنوان یک مزرعه بی پایان از گل های وحشی دید که برای همیشه با گزینه های خلاقانه و کم هزینه شکوفا می شود. بهتر است به عنوان باغی شناخته شود که نیاز به خاک ورزی، شکل دهی و گهگاهی وجین دارد. |
با این حال، انتظارات غیرواقع بینانه از آنچه راه حل های تجاری می توانند به دست آورند – و اتکای بیش از حد به آن مسیر – می تواند توانایی ایالات متحده برای حفظ برتری در قدرت فضایی را تضعیف کند. رهبران اکتساب و کنگره باید توزیع ریسک، عملکرد ماموریت و سلامت پایه صنعتی را در حین اجرای این ابتکارات در نظر بگیرند. ادغام تجاری نه نوشدارویی است و نه «دکمه داغ» برای هر مشکل توانمندی نظامی. این یکی از گزینه های بسیار است و نیاز به پرورش ماهرانه توسط متخصصان اکتساب با تجربه دارد. هیچ راه حلی برای هر ماموریتی مناسب نیست. شناسایی و اجرای ترکیب مناسب مستلزم درک کامل عوامل مرتبط و اساس یک همکاری است، نه فقط یک رابطه مبادله ای. برای یافتن ترکیب مناسب، رهبران ارشد باید پیامدهای مورد نظر و ناخواسته، مزایا، محدودیت‌ها و دردسرهای استراتژی‌های تجاری را در یک معماری ترکیبی نظامی-تجاری درک کنند.
مانند هر تصمیم خرید، یک ادغام تجاری موفق شامل سه عامل است: هزینه، برنامه زمانبندی و عملکرد. رهبران باید بدانند که رویکردهای تجاری چگونه روی هر کدام از گزینه‌های موجود را ارزیابی می‌کنند.
قیمت نه تنها شامل هزینه های اولیه، بلکه هزینه های چرخه عمر کامل سیستم، شامل توسعه، تحویل، نگهداری و دفع می شود. برنامه به تحویل به موقع از جمله تحویل اولیه اشاره دارد. سرعت از اولین کالا از طریق تولید کامل تا تحویل نهایی؛ و زمان مورد نیاز برای تست، آموزش، ادغام و تمرینات. اثربخشی شامل این است که چگونه یک سیستم به خوبی ماموریت و الزامات فنی را برآورده می‌کند و با معماری موجود ادغام می‌شود تا اثرات جنگی ثابت و قابل اعتمادی را ارائه دهد. “مثلث آهنین” طولانی مدت هزینه، برنامه و عملکرد یک چارچوب مرکزی برای مدیران برنامه است که باید در هنگام مدیریت ریسک های مرتبط، مهمترین ویژگی ها را برای موفقیت سیستم و ماموریت اولویت بندی کنند. مدیران ارشد نیز باید این متغیرها را هنگام انتخاب نحوه اجرای یک معماری عملیاتی که شامل راه حل های تجاری است، بسنجند.
قبل از ادغام راه حل های تجاری، رهبران باید “تجاری” را تعریف کنند. این اصطلاح به طور مکرر اما متناقض، با معانی که بسته به گوینده و زمینه متفاوت است، استفاده می شود. مقررات فدرال اکتساب (FAR) فعالیت تجاری را با دو عبارت مناسب تعریف می کند:
محصول تجاری نوعی محصول است که معمولاً توسط عموم مردم یا سازمان‌های غیردولتی برای مقاصد غیردولتی استفاده می‌شود.
خدمات تجاری شامل خدمات نصب، خدمات تعمیر و نگهداری، خدمات تعمیر، خدمات آموزشی و سایر خدمات یا انواع خدمات ارائه شده و فروش رقابتی در مقادیر قابل توجهی در بازار تجاری می باشد.
FAR همچنین محصولات تجاری در دسترس خارج از قفسه (COTS) را به عنوان محصولات تجاری که توسط یک نهاد تجاری عرضه می شود و در مقادیر قابل توجهی در بازار تجاری فروخته می شود، تعریف می کند. چنین اقلامی ممکن است پس از آن به دولت، پیمانکار یا پیمانکار فرعی با قیمت ثابت ارائه شود.
این تعاریف فنی مفید هستند، اما طیف کاملی از معانی محاوره ای منسوب به “تجاری” را پوشش نمی دهند. همانطور که Commercial Space Command Office (COMSO) توضیح می دهد، ادغام فضای تجاری در یک پیوستار وجود دارد. در یک انتها یک سیستم ساخته شده توسط دولت وجود دارد: تحقیق، توسعه و خریداری شده تا نیازهای خاص دولتی را برآورده کند. از سوی دیگر سیستمی است که متعلق به یک پیمانکار است و توسط آن اداره می شود که دولت به سادگی محصول یا خدمات نهایی را از آن خریداری می کند.
شکل 2: راه حل های تجاری مجموعه ای از گزینه های ادغام دولت را در بر می گیرد. مثال ها در هر دسته گویا هستند و جامع نیستند. (اعتبار: سرویس فضایی تجاری نیروی فضایی ایالات متحده.) |
بین این نقاط پایانی، ترکیب گسترده‌ای از فناوری‌ها، قابلیت‌ها و خدمات وجود دارد که ممکن است از تحقیق و توسعه تجاری، اجزا یا زیرسیستم‌ها با یا بدون تغییر استفاده کنند. نکته مهم این است که این حد وسط در انحصار استارت آپ های کوچک نیست. پیمانکاران اصلی دفاعی سنتی نیز منابع خود را از طریق تحقیق و توسعه مستقل (IRAD) برای توسعه فناوری‌ها، قطعات و قابلیت‌های جدید سرمایه‌گذاری می‌کنند. مدیران ارشد اغلب این واقعیت را نادیده می گیرند و در هنگام بحث در مورد راه حل های تجاری تاکید زیادی بر استارت آپ های تحت حمایت VC دارند.
| همه مأموریت های دولتی برای سیستم ها یا خدمات نهایی کاملاً تجاری مناسب نیستند. با این حال، اجزا و زیرسیستم های تجاری می توانند قابلیت یا ظرفیت مورد نیاز را در یک سیستم دولتی فراهم کنند. |
یکی دیگر از جنبه های حیاتی ادغام تجاری، احترام به حقوق مالکیت معنوی (IP) شرکت ها است. هنگامی که یک شرکت از سرمایه یا سرمایه خود برای توسعه یک فناوری یا محصول جدید استفاده می کند، مالکیت معنوی حاصله را در اختیار دارد. این IP – مفهوم، طراحی یا نوآوری تکنولوژیکی – ممکن است چیزی باشد که شرکت را در یک بازار جدید رقابتی و قابل دوام می کند. عدم رعایت این حقوق خطر سوء استفاده از فناوری و تضعیف قابلیت حیات شرکت را به دنبال دارد.
در برخی موارد، دولت ممکن است حقوقی را برای اهداف دولتی مورد مذاکره قرار دهد که به او اجازه می دهد از داده های فنی یا نرم افزار در صورت لزوم برای موفقیت ماموریت استفاده کند. این حقوق ممکن است شامل اصلاح، استفاده، بازتولید یا انتشار موارد خاصی از داده‌های فنی یا نرم‌افزار رایانه‌ای برای تسهیل اجرای مأموریت باشد. رابطه بین مالکیت معنوی، حقوق برای مقاصد دولتی و ادغام تجاری باید به دقت مدیریت شود تا هم نیازهای عملیاتی و هم رشد مداوم بازار را پشتیبانی کند.
کاشت بذرهای مناسب: بکارگیری راه حل های تجاری برای ماموریت های مناسب
همه مأموریت های دولتی برای سیستم ها یا خدمات نهایی کاملاً تجاری مناسب نیستند. با این حال، اجزا و زیرسیستم های تجاری می توانند قابلیت یا ظرفیت مورد نیاز را در یک سیستم دولتی فراهم کنند. نگاهی به تداوم یکپارچه سازی فضای تجاری به توضیح نتیجه گیری سرهنگ تیموتی تریمیلو کمک می کند: “ادغام تجاری دیگر یک تصمیم یا یا تصمیم نیست.”
چند مثال گویای این موضوع است. خدمات ارتباطات ماهواره‌ای تجاری (SATCOM) مدت‌هاست که در معماری گسترده‌تر ادغام شده‌اند، اما برخی از ارتباطات آنقدر حساس یا “ایمن” هستند که باید تحت مالکیت و مدیریت دولت باقی بمانند. برای مثال، فرماندهی، کنترل و ارتباطات هسته‌ای (NC3)، باید بر سیستم‌های دولتی متکی باشد که ایمن، مقاوم در برابر دستکاری، و سخت‌شده باشند. سیستم ها و خدمات تجاری نمی توانند هسته معماری NC3 را تشکیل دهند. با این حال راه حل های تجاری هنوز هم می توانند کمک کنند. اگر یک پیشران تجاری توسعه یافته تمام الزامات ماموریت را برآورده کند، دلیلی وجود ندارد که نتواند در یک ماهواره دولتی ادغام شود.
برخی از مجموعه ماموریت ها برای مدت طولانی توسط دولت انجام شده است که بعید است که یک بازار تجاری مستقل برای برآورده کردن همه الزامات یا ارائه یک جایگزین ایجاد شود. برای بیش از 30 سال، دولت سیگنال های موقعیت یابی، ناوبری و زمان (PNT) را از طریق سیستم موقعیت یابی جهانی (GPS) به صورت رایگان در اختیار کاربران سراسر جهان قرار داده است. در نتیجه، یک سرویس جایگزین تجاری PNT ممکن است برای ایجاد یک بازار مناسب با مشکل مواجه شود. به طور مشابه، سیستم‌های آب‌وهوای دولتی، از جمله برنامه پشتیبانی هواشناسی دفاعی (DMSP) و برنامه ماهواره‌ای غیرنظامی عملیاتی زمین‌ایستاده محیطی (GOES)، داده‌های آب‌وهوا را به‌طور رایگان برای مدت طولانی ارائه کرده‌اند که احتمالاً یک سرویس تجاری به دولت به‌عنوان مشتری اصلی اصلی خود برای ایجاد شرایط تجاری وابسته است. آیا چنین خدماتی واقعاً تجاری خواهد بود؟ تصمیم گیرندگان دولتی باید بدانند که چه زمانی بازارهای تجاری وجود دارند و چه زمانی وجود ندارند.
مهم‌تر درک نقاط قوت، ضعف و محدودیت‌هایی است که می‌توانند تصمیم‌گیری‌های تجاری را تسریع یا مانع شوند – به عبارت دیگر، تشخیص خوب، بد و زشت. با ارزیابی عملگرایانه این عوامل، یک دولت می تواند از نقاط قوت راه حل های تجاری در حالی که جایگزین هایی برای کاستی های آنها ایجاد می کند، سرمایه گذاری کند.
خوب
پنج نقطه قوت اصلی برجسته می‌شوند: سه نقطه قوت مستقیماً بر هزینه، زمانبندی و عملکرد تأثیر می‌گذارند، در حالی که دو نقطه قوت، مزایای گسترده‌تری را ارائه می‌کنند که می‌تواند در درجه دوم مثلث آهنی را بهبود بخشد.
جذب سرمایه گذاری خصوصی: در یک محیط محدود مالی، استفاده از بودجه غیرفدرال برای دستیابی به اهداف امنیت ملی جذاب است. اقلام تجاری، سیستم ها و خدمات اغلب شامل سرمایه گذاری VC و شرکت IRAD است که هزینه های توسعه دولت را کاهش می دهد. با کاهش یا حذف هزینه های توسعه اولیه و مهندسی یک بار مصرف (NRE)، دولت می تواند هزینه های کسب را کاهش دهد و برخی از خطرات اولیه را به صنعت منتقل کند. وقتی این راه‌حل‌ها از نظر فنی به بلوغ رسیده‌اند، ممکن است قراردادهای قیمت ثابت به جای قراردادهای هزینه به اضافه امکان‌پذیر باشد، که هزینه‌های آن برای دولت ممکن است با توسعه یا بروز مشکلات دیگر افزایش یابد. سرمایه‌های مخاطره‌آمیز و تأمین مالی خصوصی نیز می‌توانند توسعه را از تعطیلی دولت و تصمیم‌های جاری محافظت کنند. بودجه اولیه قابل اعتماد می‌تواند از توسعه و تولید حمایت کند و اجرای سریعتر را نسبت به برنامه‌هایی که صرفاً به بودجه دولتی بستگی دارد، ممکن می‌سازد.
حمل و نقل سریع: عناصر، سیستم ها و خدمات تجاری موجود می توانند زمان اجرا را کاهش دهند. محصولاتی که به طور گسترده در دسترس هستند اغلب می توانند فوراً خریداری شوند و سرعت تحویل به کاربران عملیاتی افزایش یابد.
افزایش ظرفیت و ساختار قدرت: ادغام قابلیت‌های تجاری با دارایی‌های دولتی و بین‌المللی در یک معماری ترکیبی می‌تواند به طور قابل‌توجهی توانایی و ساختار نیروی موجود را برای پاسخگویی به نیازهای جنگ و امنیت ملی گسترش دهد. این ظرفیت اضافی می تواند عملکرد ماموریت را به طور قابل توجهی بهبود بخشد.
برای چندین دهه، ارتش از SATCOM تجاری برای تقویت سیستم های نظامی تخصصی و گسترش چشمگیر پهنای باند استفاده کرده است. تقریباً 90 درصد از پهنای باند SATCOM که ارتش ایالات متحده هر روز استفاده می کند از ارائه دهندگان تجاری است. تعداد بیشتری از مسیرهای ارتباطی نیز می تواند امنیت ماموریت را بهبود بخشد.
| «تفکر استارتاپی» اغلب با خلاقیت و رویکردهای غیر سنتی همراه است که می تواند هزینه ها را کاهش داده و بهره وری را بهبود بخشد. |
بخش تصویربرداری و حسگر تجاری که به سرعت در حال رشد است همچنین با افزایش ظرفیت و نرخ بازدید مجدد، معماری اطلاعات، نظارت و شناسایی (ISR) را تغییر می‌دهد. هنگامی که ISR مبتنی بر فضا به تعداد کمی از ماهواره‌های پیشرفته متکی بود، دشمنان می‌توانستند شکاف‌های پوشش را شناسایی کرده و از آن استفاده کنند. صدها ماهواره تصویربرداری که داده ها را در سراسر جهان ارائه می دهند، این شکاف ها و پناهگاهی را که زمانی برای دشمنان فراهم می کردند، کاهش می دهند. اگرچه سیستم‌های تجاری ممکن است وضوح پایین‌تری نسبت به سیستم‌های ملی پیچیده ارائه دهند، اما نرخ بازدید مجدد آنها بیشتر از مقدار حسگرها کیفیت خود را ایجاد می‌کند.
گسترش پایگاه صنعتی: ادغام تجاری می تواند دامنه تامین کنندگان را گسترش دهد. در حالی که این بلافاصله هزینه ها، برنامه ها یا بهره وری را بهبود نمی بخشد، رقابت بیشتر می تواند قیمت ها را کاهش دهد، نوآوری را تسریع کند و محصولات را بهبود بخشد. هر چه یک دولت گزینه های قابل اعتمادتری داشته باشد، موقعیت خرید و توانایی آن برای جمع آوری قابلیت ها برای عملیات نظامی قوی تر است.
افزایش نوآوری: گسترش پایگاه صنعتی شرکت های دفاعی غیرسنتی را جذب می کند که می خواهند با راه حل های جدید خود را تثبیت کنند. «تفکر استارتاپی» اغلب با خلاقیت و رویکردهای غیر سنتی همراه است که می تواند هزینه ها را کاهش داده و بهره وری را بهبود بخشد. اما نوآوری منحصر به استارت‌آپ‌ها نیست: شرکت‌های دفاعی سنتی نیز از IRAD برای پیشرفت فناوری و جایگاه خود برای رقابت‌های آینده استفاده می‌کنند.
بد
مانند هر رویکرد دیگری، ادغام تجاری مشکلاتی را ایجاد می کند که باید کاهش یابد. رهبران اکتساب و سیاست باید آنها را برای به حداکثر رساندن منافع و مدیریت ریسک درک کنند.
چالش های مقیاس بندی: یک مورد، سیستم یا خدمات تجاری در دسترس ممکن است هنوز در مقیاس لازم برای امنیت ملی در دسترس نباشد. بسیاری از استارت آپ ها و شرکت های کوچک نمی توانند تولید را با سرعت و حجم مورد نیاز پنتاگون افزایش دهند. همسویی زنجیره‌های تامین، تجهیزات تولیدی و نیروی کار ماهر برای تولید انبوه می‌تواند به سختی دستیابی به پیشرفت تکنولوژیکی باشد که برای اولین بار توجه ارتش را به خود جلب کرد.
پیشرفت های تکنولوژیکی فوق العاده امیدوار کننده: فروشندگان ممکن است توانایی خود در ارائه قابلیت ها و اثرات تبلیغاتی یا سهولت انجام این کار را بیش از حد ارزیابی کنند. این چالش نه منحصر به فضا است و نه برای شرکت های تجاری. چرخه هایپ گارتنر پیامدهای ادعاهای جسورانه را نشان می دهد و به خریداران یادآوری می کند که تبلیغات تبلیغاتی را از واقعیت تشخیص دهند.
ارتباطات ضعیف همچنین برنامه های کسب را از مسیر خارج می کند. در مورد A-12، شرایط شرکت های شریک را از به اشتراک گذاشتن آشکار مشکلات با یکدیگر یا با دولت منصرف کرد. این خطر می‌تواند به‌ویژه در میان استارت‌آپ‌هایی که اشتیاق آنها به ایده‌هایشان می‌تواند از شناخت و رفع موانع فنی و تجاری برای ارائه پیشی بگیرد، شدید باشد. دولت به ارزیابی روشنی نیاز دارد که آیا ارائه دهندگان می توانند آنچه را که وعده می دهند با سرعت و مقیاسی که تبلیغ می کنند ارائه دهند.
صلاحدید شرکت در مورد خدمات تجاری: یک واحد تجاری ممکن است یک محصول یا خدمات را بر اساس دیدگاهی که در مورد استفاده مورد نظر از آن دارد، خودداری کند. به عنوان مثال، استارلینک ارتباطاتی را به اوکراین ارائه کرد. اما زمانی که ایلان ماسک متوجه شد که از آن برای حمایت از حملات علیه روسیه نیز استفاده می‌شود، طبق گزارش‌ها دستور داد برخی از خدمات محدود شوند. هر قرارداد نیروی فضایی با یک ارائه‌دهنده تجاری باید کاربردهای مورد نظر و شرایطی را که تحت آن ارائه‌دهنده می‌تواند خدمات را محدود یا رد کند، به وضوح بیان کند. پرونده اوکراین-اسپیس ایکس حاد است. شرکت‌های آمریکایی می‌توانند در زمینه امنیت ملی آمریکا نرم‌تر عمل کنند، اما دولت نمی‌تواند چک سفید را بپذیرد. قراردادها باید شرایط، شرایط و مجازات ها را قبل از اینکه اختلاف نظر باعث آسیب عملیاتی شود، مشخص کند.
زشت
گسترش استفاده از قابلیت‌های تجاری برای عملیات فضایی چندین حقیقت زشت را نشان می‌دهد که نیازمند هوشیاری مدیریت است: هزینه، زمانبندی و عملکرد همچنان مرتبط هستند. اکثر استارت آپ ها شکست می خورند. دولت همیشه مشتری قابل اعتمادی نیست. بسیاری از فرصت های تجاری توسط دولت شکل گرفته و تامین مالی می شوند. و طبقه بندی امنیتی یک مانع ثابت باقی می ماند.
| یکی از چالش های کلیدی برای ادغام گزینه های تجاری و سنتی، تقاضای ناسازگار دولت است. یک اکوسیستم فضایی سالم نیازمند نیازهای پایدار و بودجه است. |
قیمت، زمانبندی یا اجرا: طرفداران یکپارچگی تجاری بیشتر هزینه های کمتر از طریق سرمایه گذاری خطرپذیر و سرمایه گذاری شرکتی، تحویل سریع تر از طریق زیرساخت های بدون محدودیت توسط بوروکراسی دولتی و بهره وری بالاتر از طریق نوآوری تجاری را ذکر می کنند. با این حال، به استثنای معدود، انتظار دستاوردهای همزمان در هر سه، با چندین دهه تمرین ناسازگار است. تقویت کننده های پرتاب قابل استفاده مجدد یک استثنا مهم هستند: آنها هزینه ها را کاهش داده و سرعت پرتاب را افزایش داده اند و در عین حال ظرفیت محموله و موفقیت ماموریت را به میزان متوسطی بهبود می بخشند. با این حال، چنین تحولاتی نادر هستند و استاندارد نیستند. تاریخ نشان می‌دهد که «سریعتر، بهتر، ارزان‌تر» معمولاً نیازمند اولویت‌بندی یک یا دو ویژگی است، نه هر سه. تمرکز فعلی به وضوح بر روی برنامه و هزینه است. تغییر از معماری‌های فانتزی به حداقل محصولات قابل دوام برای اقدام نظامی با به رسمیت شناختن عمومی فضا به عنوان حوزه عملیات نظامی و اعلام ژنرال هایتن مبنی بر “اهداف بزرگ، چاق و آبدار” در سال 2017 سازگار است.
اکثر استارت آپ ها شکست می خورند: تقریبا 90 درصد استارت آپ ها شکست می خورند. ممکن است فناوری‌ها طبق پیش‌بینی‌ها به بلوغ نرسند، شرکت‌ها مواد یا پرسنل لازم را برای تحویل نداشته باشند، یا ممکن است مورد تجاری ناپایدار باشد. دولت باید در هنگام ادغام راه حل های تجاری در معماری آب ترکیبی و ارزیابی پایداری بلندمدت، این میزان شکست را در نظر بگیرد. برعکس، صنعت باید به خریدهای بعدی اطمینان داشته باشد. دولت باید ثابت کند که مشتری قابل اعتمادی است. این اطمینان می تواند خطرات صنعت را کاهش دهد و به ایجاد زیرساخت تجاری پایدارتر کمک کند.
دولت مشتری غیر قابل اعتماد است: یکی از چالش های کلیدی برای ادغام گزینه های تجاری و سنتی، تقاضای ناسازگار دولت است. یک اکوسیستم فضایی سالم نیازمند نیازهای پایدار و بودجه است. همانطور که Clay Mowry، رئیس موسسه آمریکایی هوانوردی و فضانوردی در پادکست اخیر خود تأکید کرد، صنعت برای این ثبات بیش از بسیاری از عوامل دیگر ارزش قائل است. نظرات او بازتاب گزارش قبلی CSIS است که از دولت خواسته بود مشتری بهتری باشد. تغییر اولویت های عملیات نظامی و عدم قطعیت بودجه اعتماد به صنعت را از بین برده است. شرکت‌ها برای توجیه سرمایه‌گذاری‌های IRAD و VC خود به انتظارات قابل‌اعتماد از عرضه آتی و مقیاس کافی نیاز دارند.
سرمایه گذاران VC به دنبال بازده هستند، نه کمک های مالی. بدون یک قرارداد مهم دولتی در پایان فرآیند، آنها بازارهای دیگری را برای کسب بازده سرمایه‌گذاری خود دنبال خواهند کرد.
سیاست و بودجه دولت رشد فضای خرده فروشی را شکل می دهد: تعریف “تجاری” با این واقعیت که بسیاری از مشاغل و خدمات به بودجه دولتی وابسته هستند، پیچیده است. همچنین برای ایجاد امکان رشد در برخی از بازارهای فضای تجاری، تغییرات سیاستی لازم است. بازارهای تجاری که دولت انتظار دارد از ظرفیت نظامی پشتیبانی کند، به ندرت بدون کمک ظاهر می شوند. اکوسیستم فضای تجاری نیازمند پرورش آگاهانه از طریق سرمایه گذاری و اصلاح سیاست است.
سنجش از دور تجاری یا ISR این موضوع را نشان می دهد. بسیاری از فروشندگان تجاری فعلی ISR سرمایه گذاری اولیه دولتی را دریافت کردند، از جمله از طریق In-Q-Tel آژانس اطلاعات مرکزی، برای بهبود قابلیت های خود. VC و سایر سرمایه های خصوصی نیز از رشد آنها حمایت کردند، اما حمایت دولت قابل توجه بود. دولت همچنین برای رشد اکوسیستم باید محدودیت‌های سیاست مربوط به حل و فصل را کاهش دهد. قراردادهای دولتی، همراه با تغییرات در قوانین و سیاست ها، برای رشد این بخش ضروری است. گزارش اخیر مؤسسه پوتوماک فهرست اولیه ای از بیش از ده ها قانون و سیاست را شناسایی کرده است که برای معماری فضای هیبریدی خطر ایجاد می کند. ساده‌سازی این اقدامات می‌تواند به شرکت‌های تجاری و شرکت‌های دفاع سنتی کمک کند.
اسپیس ایکس که اغلب به عنوان یک قابلیت تجاری پیشرو از آن یاد می شود، همچنین بودجه قابل توجهی از دولت، از جمله از نیروی هوایی، ناسا و دارپا، برای شروع عملیات دریافت کرده است. بدون کشت هدفمند توسط دولت، فرصت‌های تجاری امیدوارکننده ممکن است در تاک بمیرند یا هرگز شکوفا نشوند.
معضل طبقه بندی امنیتی: استارت‌آپ‌هایی که به دنبال کار طبقه‌بندی شده هستند با یک مانع دایره‌ای روبرو هستند: آنها برای برنده شدن در قراردادها به مجوزهای امنیتی و تسهیلات معتبر نیاز دارند، اما اغلب برای به دست آوردن آنها به یک قرارداد دولتی نیاز دارند. این پارادوکس بدون توجه به کیفیت فرصت ها یا احتمال موفقیت، دسترسی و رقابت را محدود می کند.
پرورش باغی که برای عملیات فضایی نیاز داریم
جداسازی خوب از بد و غلبه بر زشتی با متخصصان آموزش دیده و با تجربه شروع می شود. پنتاگون همچنین ممکن است به مجموعه ای از ابتکارات برای بهبود ارائه و ادغام راه حل های تجاری ادامه دهد. این توصیه‌ها می‌تواند بخش تجاری را تقویت کند و پایگاه صنعتی باثبات‌تری ایجاد کند که شرکت‌های تازه وارد و پیمانکاران اصلی قدیمی را پوشش دهد.
گسترش آموزش و کارکنان مجرب برای به دست آوردن: یک تلاش برای کسب موفقیت به تیم مناسبی از جمله مدیران برنامه، کارشناسان مالی و افسران قرارداد نیاز دارد. این تیم باید تحقیقات بازار دقیقی را برای تعیین بلوغ بخش تجاری و شناسایی جایی که تامین کنندگان ممکن است بیش از حد امیدوار باشند، انجام دهد. کاهش قابل توجه نیروی کار جذب شده در نتیجه ابتکارات وزارت کارآیی دولت (DOGE) این متخصصان را در مضیقه قرار داده است. دولت باید نیروی کار جذب فضا را مجدداً افزایش دهد تا نیازهای افزایش سرعت و ظرفیت را برآورده کند.
آموزش برای این نیروی کار باید شامل تکنیک‌های ویژه یکپارچه‌سازی تجاری، از جمله رویکردهای قراردادی نوآورانه مانند سایر مقامات معاملاتی (OTA) و راه‌حل‌های بازرگانی تجاری (CSOs)، و همچنین روش‌هایی برای همگام‌سازی فرآیندهای دولتی با چرخه‌های تجاری سریعتر باشد. همسویی با مشوق ها و روش های دولتی و تجاری، راه حل های ترکیبی را دست یافتنی تر می کند.
برجسته کردن نتایج قبلی: ارزیابی‌های ارائه‌دهندگان تجاری باید وزن بیشتری را بر عملکرد گذشته بگذارد تا ریسک عملکرد ضعیف را کاهش دهد. وزير نيروي هوايي و كارشناسان دفاعي ماه هاست كه بر روي عملكرد گذشته تاكيد مي كنند. با افزایش تعداد ارائه دهندگان فضای تجاری، تشخیص قابلیت های واقعی از داستان های تخیلی یا “عمق در پاورپوینت” به طور فزاینده ای دشوار می شود. عملکرد گذشته باید محور این تصمیمات باشد.
| ارائه زودتر قابلیت عملکرد پایین تر می تواند ارزشمندتر از انتظار برای سیستمی باشد که تمام معیارهای عملکرد را برآورده کند. |
هرس و وجین عمدی را برنامه ریزی کنید: دیدگاه کل نگر از اکوسیستم تجاری، تصمیمات به موقع و آگاهانه را قادر می سازد تا مجموعه تامین کنندگان را محدود کنند. در اوایل برنامه، دولت ممکن است نیاز به ارزیابی چندین تامین کننده از طریق یک سری قراردادهای کوچک داشته باشد. آژانس‌های تحقیقات نوآوری کسب‌وکارهای کوچک (SBIR) و انتقال فناوری کسب‌وکارهای کوچک (STTR) ابزارهای حیاتی برای انجام این شرط‌بندی‌های کوچک و انتخاب شرکت‌ها از فاز I تا فاز III هستند. افزایش بودجه استراتژیک و تاکتیکی (STRATFI/TACFI) به انتقال تلاش های فاز دوم SBIR/STTR به فاز III کمک می کند. دولت همچنین می تواند از OTA و CSO ها برای استقرار سریع فناوری های نمونه سازی بالغ تر استفاده کند. بعداً، قراردادهای تحویل نامحدود، مقدار نامحدود (IDIQ) می‌توانند مجموعه‌ای از تامین‌کنندگان ثابت شده را حفظ کنند. همانطور که برنامه به سمت تولید پیش می رود، میدان باید در حالی که رقابت کافی برای جلوگیری از قفل شدن فروشنده حفظ شود، محدود شود. رهبران باید تعیین کنند که چه زمانی به سرمایه گذاری در یک شرکت بادوام ادامه دهند و چه زمانی یک جایگزین را دنبال کنند.
شکل 3: فرآیند مسیریابی قرارداد مشروط. شکل و درجه فشرده سازی به ماموریت، هزینه، عملکرد پایه صنعتی و بلوغ فناوری بستگی دارد. پروژه ها و برنامه ها ممکن است بر اساس این عوامل در نقاط مختلف وارد شوند. (اعتبار: موسسه میچل.) |
این رویکرد هدف‌گیری ناگزیر هزینه‌هایی را تأمین می‌کند که هرگز به برنامه‌های رکورد تبدیل نمی‌شوند، اما زمانی که سرعت در اولویت است ضروری است. نیاز به درصد بالایی از تلاش‌های اولیه برای تبدیل شدن به برنامه‌های کامل، بررسی و بازنگری اولیه را افزایش می‌دهد، انعقاد قرارداد را به تأخیر می‌اندازد، شکاف بین چرخه‌های توسعه دولت و صنعت را افزایش می‌دهد و خطر از دست دادن فرصت‌های کوتاه‌مدت برای بهره‌برداری از نوآوری‌های حمایت شده توسط بودجه غیردولتی را به دنبال دارد.
تصمیم بگیرید و دنبال کنید: زمانی که یک توانایی بالغ شد و حوزه تامین کنندگان محدود شد، دولت باید قراردادهای تدارکاتی را منعقد کند. این امر برای اطمینان از توانایی جنگ در مقیاس و پاداش دادن به تامین کنندگانی که انتظارات هزینه، برنامه و عملکرد را برآورده می کنند، ضروری است. ردیابی قابل اعتماد تعهد دولت را نشان می دهد و سرمایه گذاری قبلی VC و شرکت IRAD را توجیه می کند.
اولاً، دولت باید بودجه را در برابر افت و خیزهای ناشی از تصمیمات جاری و تعطیلی دولت تثبیت کند. نیروی فضایی، کنگره و پنتاگون باید به سمت مکانیسم‌های تامین مالی حرکت کنند که دوره‌های عملکرد، از جمله قراردادهای چند ساله را افزایش می‌دهد. اگر بودجه از تحقیق و توسعه به تدارکات تغییر کند، قراردادهای IDIQ می توانند از اجرای چند ساله پشتیبانی کنند. مهلت سه ساله اجرای بودجه تدارکات عمومی بدون توجه به سازوکار قراردادی اساسی خواهد بود.
دولت همچنین می تواند با تثبیت نیازمندی ها به مشتری بهتری تبدیل شود. قدرت های فضایی می توانند نیازها و تعهد خود را از طریق یک نقشه راه استراتژیک پایدار نشان دهند. جزئیات ممکن است تغییر کنند، اما جهت کلی باید ثابت بماند. این سرویس باید بر نتایج عملیاتی به جای مشخصات سیستم تجویز شده تمرکز کند. تعریف نیازهای گسترده تر می تواند در را به روی مجموعه گسترده تری از راه حل ها باز کند و اولین گام در تغییر فرآیند نیازمندی ها است.
الزامات تبدیل: فرآیند الزام اغلب ارائه فرصت ها را به تاخیر می اندازد. این اصلاحات به نفع تازه واردان، شرکت های سنتی، دولت و مبارزان خواهد بود. کاربران نهایی باید آستانه های عملکرد واضحی را تعریف کنند، اما الزامات نباید آنقدر محدود باشد که مانع از تحویل یک راه حل 70٪ یا 80٪ خیلی زودتر از یک راه حل کامل شود.
ارائه زودتر قابلیت عملکرد پایین تر می تواند ارزشمندتر از انتظار برای سیستمی باشد که تمام معیارهای عملکرد را برآورده کند. با افزایش انتظار، ابزار عملیاتی کاهش می یابد. بنابراین، مدیران برنامه و جنگجویان باید بهره وری آستانه را در برابر فوریت تقاضا بسنجید.
در نهایت، انتخاب یک تصمیم مخاطره‌آمیز است: سیستمی را با کارایی پایین‌تر امروز به کار بگیرید یا برای سیستمی با توانایی‌تر فردا به تاخیر بیاندازید. این تصمیم نه فقط اکتساب است و نه عملیات. هر دو جامعه باید به توافقی آگاهانه برسند که سودمندی را به حداکثر برساند و خطر را برای جنگجویان، فرآیند خرید و صنعت مدیریت کند.
اصلاح قوانین و سیاست ها برای پرورش رشد: همانطور که بازار ISR نشان می دهد، دولت گاهی اوقات نیاز به حذف موانعی دارد که شرکت ها را از توسعه راه حل های تجاری باز می دارد. برای گسترش یکپارچگی تجاری، باید قوانین و سیاست های نوشته شده از دوران قبلی را که بیشتر فعالیت های فضایی توسط دولت اداره می شد و تکثیر فناوری فضایی امروزی وجود نداشت، دوباره ارزیابی کند. نوسازی این دستورالعمل‌ها می‌تواند بازار رقابتی‌تری ایجاد کند که در آن شرکت‌های فضایی، بزرگ و کوچک، می‌توانند رشد کنند.
اصلاح طبقه بندی امنیتی: دولت باید رمپ هایی برای شرکت ها ایجاد کند تا به کارهای طبقه بندی شده دسترسی داشته باشند. یکی از گزینه ها ایجاد امکانات مشترک معتبر برای رسیدگی به داده های طبقه بندی شده است. این مراکز می توانند به استارت آپ ها اجازه دسترسی به اطلاعات و توسعه طرح های دقیق و پیشنهادات مورد نیاز برای رقابت برای قراردادهای دولتی و در نهایت راه اندازی تسهیلات معتبر خود را بدهند. مراکز کار مشابهی در سراسر کشور در سطح طبقه بندی نشده وجود دارد. مراکز طبقه بندی شده می توانند اصلاحات طبقه بندی امنیتی و ادغام تجاری را تا حد زیادی تسریع کنند.
طرح نوآوری های طبقه بندی شده دارپا در سیستم های دفاعی و دولتی (BRIDGES) یک مدل بالقوه برای غلبه بر این چالش طولانی مدت ارائه می دهد. دارپا با تشکیل کنسرسیومی از شرکت های نوآور در زمینه های مختلف تلاش، ارائه ایده های جدید را تسریع می بخشد. شرکت ها ابتدا توانایی خود را برای مشارکت نشان می دهند و به دارپا مبنایی برای ایجاد “نیاز به دانستن” قبل از اعطای قرارداد می دهند. دسترسی به امکانات و بحث های طبقه بندی شده سپس به آنها اجازه می دهد تا بر چالش های خاص دولتی تمرکز کنند. نیروی فضایی در حال بررسی رویکرد مشابهی است و باید بررسی کند که آیا آن را به برنامه های دسترسی ویژه تعمیم دهد یا خیر.
| برای به حداکثر رساندن خوبی ها، غلبه بر بدی ها و فراتر رفتن از تاریخ زشت خرید و ادغام تجاری، دولت باید فعالانه بخش تجاری را پرورش دهد و از مزایای معماری ترکیبی که به دنبال آن است بهره مند شود. |
عملیات را زودتر ادغام کنید: کسب تنها زمانی اهمیت دارد که جنگجویان بتوانند از اثرات حاصله استفاده کنند، بنابراین یکپارچگی عملیاتی از همان ابتدا ضروری است. کاربران نهایی باید الزامات را تعریف کنند و دوشادوش با پرسنل اکتساب در مورد ادامه، لغو یا تسریع کار کنند. تصمیمات مشترک مدیریت ریسک را بهبود می بخشد. تمرین‌ها و بازی‌های جنگی، مانند APOLLO INSIGHT فرماندهی فضایی ایالات متحده، در ادغام قابلیت‌های تجاری در عملیات‌های آینده بسیار ارزشمند خواهند بود.
ایجاد تیم های مشترک: ادغام تجاری نیاز به یک تیم نوآور در داخل دولت و بین دولت و صنعت دارد. این رابطه دیگر نمی تواند صرفاً معاملاتی باشد. هم شرکت‌های تازه وارد و هم پیمانکاران اصلی مستقر می‌توانند از مکانیسم‌هایی بهره ببرند که به طور مشترک قابلیت‌ها را توسعه می‌دهند، نیازمندی‌ها را اصلاح می‌کنند و آنچه را که جنگنده نیاز دارد ارائه می‌دهند.
ادغام در یک صنعت جدید نیز ممکن است ضروری باشد. یک پیمانکار اصلی سنتی می تواند ظرفیت مقیاس پذیری را برای یک راه اندازی فناوری نوآورانه فراهم کند و به عنوان یک پیمانکار فرعی برای شرکت کوچکتر عمل کند. چنین ترتیباتی باید از مالکیت معنوی شرکت کوچک محافظت کند تا مزیت رقابتی آن به طور سهوی منتقل نشود و قابلیت حیات آن تضعیف نشود.
این ترتیبات نیازمند شفافیت و شفافیت بین دولت و صنعت است. شکست‌ها و چالش‌ها باید به سرعت در میان گذاشته شوند و بازخورد منفی باید مستقیماً ارائه شود و با حقایق پشتیبانی شود. چنین صراحتی برای ایجاد اعتماد لازم برای عملکرد متفاوت ضروری است.
به شدت تست کنید: قابلیت ها باید از طریق آزمایش قوی برجسته و تأیید شوند، که دوباره به متخصصان کسب نیاز دارد. گزارش اخیر GAO کاهش و سازماندهی مجدد قابل توجهی را در دفتر مدیر، آزمون عملیاتی و ارزیابی (DOT&E) که ادغام و ارائه قابلیت‌های جنگی را تضعیف می‌کند، شناسایی کرد. متخصصان آزمون به همان اندازه که مدیران برنامه، افسران پیمانکاری و متخصصان امور مالی برای ارائه قابلیت ها حیاتی هستند.
راه حل های تجاری باید برای ماموریت های دولتی آزمایش و ارزیابی شوند. حتی قابلیت‌های COTS اصلاح‌نشده نیاز به تأیید دارند که با سیستم‌های دیگر تعامل دارند و در محیط‌های عملیاتی که ممکن است از مفروضات طراحی تجاری فراتر رود، عمل می‌کنند. آزمایش باید عملکرد مورد انتظار را در دست جنگجویان تأیید کند و اطمینان حاصل کند که یک قابلیت آسیب‌پذیری‌های غیرمنتظره را ایجاد نمی‌کند. آزمایش ناکافی خطر را برای جنگجویان و عملیات نظامی افزایش می دهد. دولت باید محدودیت‌ها و نقص‌های سیستم را در حین آزمایش کشف کند، نه در هنگام جنگ که زندگی‌ها و مأموریت‌ها در خط هستند.
بهره مندی از مزایای یک باغ خوب کشت شده
ادغام راه حل های تجاری در یک معماری جنگی ترکیبی نوید قابل توجهی دارد، اما چالش ها باید شناسایی، درک و غلبه شوند تا جنگنده ها ریسک غیرضروری را در نبرد انجام ندهند. تعاریف واضح، فرآیندهای کسب منضبط، و مبادلات آگاهانه بین هزینه، برنامه زمان بندی و عملکرد ضروری است، همانطور که نیروی کار آموزش دیده و با تجربه کسب می کند. برای به حداکثر رساندن خوبی ها، غلبه بر بدی ها و فراتر رفتن از تاریخ زشت خرید و ادغام تجاری، دولت باید فعالانه بخش تجاری را پرورش دهد و از مزایای معماری ترکیبی که به دنبال آن است بهره مند شود.
توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.
