پشته سرمایه معکوس برای استارت آپ های فضایی

توسط سامسون ویلیامز
دوشنبه 3 آگوست 2026

فرض غالب در اکوسیستم استارت آپی این است که پشته سرمایه دارای پله های ثابت است. دوستان و خانواده. فرشتگان دانه ها گرد. سری A. نردبان در یک توالی قابل پیش بینی بالا می رود، و اگر سخت افزار می سازید – به خصوص سخت افزار فضایی – به شما گفته می شود که زودتر به سرمایه خطرپذیر نیاز دارید زیرا میزان سوخت شما بالاتر است و چرخه های توسعه شما طولانی تر است.

این فرض برای استارت‌آپ‌های فضایی برای سرمایه، استقلال و گاهی وجودشان هزینه دارد. عقل متعارف معکوس است. برای شرکت‌هایی که در بخش فضایی ایجاد می‌کنند، استراتژیک‌ترین بندر مورد نظر، Sand Hill Road نیست. این به دولت فدرال بستگی دارد.

استدلال علیه زمان بندی برای سرمایه گذاری خطرپذیر

سرمایه گذاری مخاطره آمیز برای شرکت هایی ساخته شده است که می توانند رشد سریع و قابل اندازه گیری را در چرخه عمر صندوق نشان دهند: معمولاً ده سال، با بیشترین بازده در پنج تا هفت دوره اول. صندوق سرمایه گذاری خطرپذیر که در سال اول سرمایه گذاری می کند باید حداکثر تا سال هشتم شاهد یک رویداد نقدینگی باشد. این جدول زمانی برای شرکت های نرم افزاری کار می کند. این برای پلتفرم هایی کار می کند که می توانند کاربران را با هزینه نهایی تقریباً صفر جذب کنند. برای بازارهایی که از قبل وجود داشته اند کار می کند.

شرکت های فضایی به ندرت هر یک از این معیارها را برآورده می کنند. شرکتی که ظرفیت تولید فضایی، سیستم‌های ISRU قمری یا لجستیک سیسلونار را توسعه می‌دهد، با چرخه‌های توسعه‌ای مواجه است که در سال‌ها اندازه‌گیری می‌شوند، نه ماه‌ها. این فناوری باید برای زنده ماندن در محیط‌های شدید طراحی شود، با استانداردهای دقیق آزمایش شود و قبل از اینکه بتواند یک دلار درآمد ایجاد کند، از طریق کمپین‌های تأیید چندگانه واجد شرایط باشد. بازار خدمات درون مداری امروزه وجود ندارد: باید از طریق ماموریت های نمایشی، چارچوب های نظارتی و ایجاد اعتماد مشتری ایجاد شود. پایان نامه سرمایه گذاری یک صندوق خطرپذیر نمی تواند این جدول زمانی را بدون تغییرات ساختاری قابل توجهی که اکثر صندوق ها تمایلی به ایجاد آن ندارند، انجام دهد.

عدم تطابق، شکست استارت آپ های فضایی نیست. این یک ویژگی ساختاری مدل سرمایه گذاری خطرپذیر است که آن را برای نیازهای سرمایه صنعت فضایی مناسب نمی کند. برعکس، برنامه SBIR/STTR به طور خاص برای این شکاف طراحی شده است.

برنامه SBIR/STTR همانطور که طراحی شده است

برنامه های تحقیقات نوآوری کسب و کار کوچک (SBIR) و انتقال فناوری کسب و کار کوچک (STTR) با هم میلیاردها دلار بدون رقیق شدن به شرکت های فناوری کوچک در 11 آژانس فدرال پرداخت می کنند. هدف قانونی این برنامه “تحریک نوآوری های تکنولوژیکی” و “افزایش تجاری سازی بخش خصوصی از نوآوری های ناشی از تحقیق و توسعه فدرال” است. برای شرکت های فضایی، این با این لایحه مطابقت دارد.

یک جایزه معمولی SBIR Phase I ده ها تا صدها هزار دلار است و یک مطالعه امکان سنجی 6 تا 12 ماهه را پوشش می دهد. جوایز فاز دوم بزرگتر برای دو سال توسعه نمونه اولیه. اینها کمک هزینه است. دولت هیچ سهمی نمی گیرد. به صندلی هیئت مدیره نیاز ندارد.

مسیر فاز III جایی است که مزیت ساختاری بیشتر آشکار می شود. جوایز فاز III از نظر ارزش محدود نیستند و به بودجه اختصاصی SBIR/STTR نیاز ندارند. آنها قراردادهای بعدی برای محصولات یا خدماتی هستند که از طریق برنامه SBIR توسعه یافته اند و می توانند منبع انحصاری باشند، به این معنی که شرکتی که فناوری را در فاز دوم توسعه داده است می تواند قرارداد فاز III را بدون مناقصه رقابتی دریافت کند. برای یک راه اندازی فضایی، این معادل اولین مشتری داخلی با یک مسیر جذب شناخته شده است.

ترتیب حروف بزرگ مهم است

موفق‌ترین استارت‌آپ‌های فضایی که من مشاهده کرده‌ام دنباله سرمایه خاصی را دنبال می‌کنند: فاز اول SBIR، سپس فاز دوم، سپس فاز III یا سایر قراردادهای فدرال غیر SBIR، و تنها پس از آن، زمانی که اعتبار فنی، محصول نشان‌داده‌شده و مشتری دولتی داشته باشند، سرمایه‌گذاری سازمانی را افزایش می‌دهند.

منطق روشن است. یک جایزه فاز اول تقریباً 20 ساعت نوشتن پروپوزال برای یک روایت فنی 10 صفحه ای هزینه دارد. نرخ موفقیت برای همه آژانس‌ها به طور متوسط ​​بین 12 تا 15 درصد است، اما برای شرکت‌هایی که چندین بار درخواست می‌دهند و شامل بازخورد پیشنهادات رد شده می‌شوند، این نرخ می‌تواند از 30 درصد فراتر رود. آن را با فرآیند جمع‌آوری سرمایه برای یک دور اولیه مقایسه کنید: آماده‌سازی عرشه، زمین مسابقه، جلسات، بررسی دقیق، کار قانونی. یک دور دانه از نظر زمان و هزینه گران تر است و درصد قابل توجهی از شرکت را هزینه می کند.

شرکتی که این توالی را اجرا می کند، با مزایای قابل توجهی وارد اولین جمع آوری سرمایه نهادی خود می شود. این فناوری را نشان می دهد که مقامات برنامه فدرال از طریق بررسی رقابتی آن را تأیید کرده اند. یک مشتری دولتی وجود دارد که مایل به پرداخت برای محصول است. سابقه کسب درآمد دارد. دارای مالکیت معنوی بدون فشار یک جدول زمانی مخاطره آمیز است. رتبه بندی دایره نهادی این مزایا را منعکس می کند. بنیانگذاران سهام بیشتری را حفظ می کنند. شرایط بهتر است.

یک نمونه کار

Rogue Space Systems، یک شرکت مستقر در نیوهمپشایر که وسایل نقلیه خدمات مداری را می سازد، 13 STTR را با AFRL، نیروی فضایی و ناسا طی چندین سال اجرا کرد. در زمانی که شرکت اولین دور سازمانی خود را راه اندازی کرد، سخت افزاری در مدار داشت، مشتری دولتی و ارزیابی ای که نشان دهنده پیشرفت فنی واقعی بود، نه اعتماد سرمایه گذاران به یک عرشه کشویی. این شرکت سرمایه گذاری خطرپذیر را از دست نداد. پس از اینکه بودجه فدرال زمینه را برای یک دور موفقیت آمیز فراهم کرد، سرمایه های خطرپذیر را به صف کرد.

این مدل منحصر به Rogue نیست. این در سراسر چشم‌انداز فناوری فضایی غیرنظامی و دفاعی، از شرکت‌های پیشران گرفته تا سکوهای رصد زمین تا شرکت‌های تولید فضایی ظاهر می‌شود. شرکت هایی که ثبات را درک می کنند، آنهایی هستند که از شکاف سرمایه بین توسعه اولیه و تولید درآمد جان سالم به در می برند.

چرا از مدل کم استفاده می شود

علیرغم مزایای ساختاری دنباله SBIR/STTR، بیشتر استارت آپ ها در این فضا کاربرد ندارند. دلایل آموزنده است.

اولاً، فرآیند درخواست به عنوان بروکراتیک تلقی می شود. فرمت پیشنهاد SBIR به یک روایت فنی استاندارد، برنامه مدیریت، استراتژی تجاری سازی و بودجه نیاز دارد. برای بنیان‌گذارانی که به فرهنگ غیررسمی سرمایه‌گذاری خطرپذیر عادت کرده‌اند، این ساختار می‌تواند احساس بیگانگی کند. اما ساختار آن نیز قابل پیش بینی است. بر خلاف احساسات سرمایه‌گذار، که با شرایط بازار و ترجیحات شخصی تغییر می‌کند، معیارهای ارزیابی SBIR منتشر، پایدار و وزن‌دار هستند. Founder می تواند برای نتایج شناخته شده بهینه سازی کند.

دوم، زمان چرخه به عنوان کند درک می شود. درخواست های SBIR معمولاً یک یا دو بار در سال مهلت ارسال دارند و تصمیمات مربوط به جایزه می تواند سه تا شش ماه پس از ارسال به طول انجامد. برای یک استارتاپ با کمبود نقدینگی، این جدول زمانی غیرقابل قبول به نظر می رسد. اما جدول زمانی سرمایه گذاری خطرپذیر سریعتر نیست – فقط شفافیت کمتری دارد. متوسط ​​فرآیند جمع آوری سرمایه اولیه در ایالات متحده از اولین جلسه تا حلقه بسته چهار تا شش ماه طول می کشد و بسیاری از آنها در مرحله نهایی شکست می خورند. برنامه SBIR حداقل قابل پیش بینی است.

سوم، تعصبات فرهنگی در اکوسیستم استارتاپی وجود دارد. شتاب‌دهنده‌ها، مربیان و سرمایه‌گذاران بنیان‌گذاران را به سمت سرمایه‌گذاری مخاطره‌آمیز سوق می‌دهند، زیرا این مدلی است که آنها درک می‌کنند. بودجه فدرال در اکثر برنامه های درسی استارت آپ ها وجود ندارد. بنیانگذاران چیزی را که نمی دانند نمی دانند.

پیامدهای سیاست

اگر دنباله SBIR/STTR مزایای ساختاری را برای استارت‌آپ‌های فضایی ارائه می‌کند، سؤال این است که چرا شرکت‌های بیشتری از آن استفاده نمی‌کنند. بخشی از پاسخ آگاهی است. آژانس های برنامه فدرال می توانند برای جذب فعال نامزدهای بخش فضای تجاری، به ویژه شرکت هایی که پیمانکاران دفاعی سنتی نیستند، اقدامات بیشتری انجام دهند. بخشی از پاسخ زیرساخت های پشتیبانی است. فرآیند توسعه پیشنهاد SBIR قابل یادگیری است، اما بی اهمیت نیست، و اکوسیستم نویسندگان کمک هزینه و مشاوران پروپوزال تکه تکه است.

همچنین نقشی برای جامعه سرمایه گذاری وجود دارد. صندوق‌های مخاطره‌پذیری که در فناوری عمیق و فضا تخصص دارند، می‌توانند یک استراتژی هدفمند برای تشویق شرکت‌های پرتفوی خود برای جستجوی سرمایه از طریق SBIR/STTR به عنوان مکمل – و در برخی موارد پیش‌رو – سرمایه‌گذاری نهادی اتخاذ کنند. برخی از صندوق ها در حال حاضر این کار را انجام می دهند. اکثرا اینطور نیستند.

گرفتن

دولت فدرال بزرگترین برنامه بودجه تحقیق و توسعه را در جهان اجرا می کند. برای شرکت های فضایی، از نظر ساختاری برای چرخه عمر توسعه مناسب تر از سرمایه گذاری خطرپذیر است. این برنامه به سرمایه سهام، کرسی های هیئت مدیره و اهداف رشد سه ماهه نیاز ندارد. این به پیشرفت فنی پاداش می دهد، کاری که شرکت های فضایی بهترین کار را انجام می دهند.

بنیان‌گذارانی که این توالی را درک می‌کنند – اول تأمین مالی دولتی، در مرحله بعد سرمایه‌گذاری مخاطره‌آمیز – کسانی هستند که اقتصاد فضایی را بر اساس شرایط خودشان می‌سازند. عمو سام سرمایه دارد. او آن را به صورت رایگان در اختیار شرکت‌هایی قرار می‌دهد که می‌توانند آنچه را که می‌سازند و دلیل اهمیت آن را بیان کنند. این یک نوار بسیار پایین تر از متقاعد کردن یک شریک سرمایه گذاری است که به شما 18 ماه قبل از نیاز به دیدن خروجی بدهد.

سامسون ویلیامز (official@milkywayeconomy.com) یک شریک ارشد در MilkyWayEconomy، یک شرکت مشاوره نوآوری فدرال است که به استارت‌آپ‌های فضایی و فناوری عمیق خدمت می‌کند. او که یک انسان شناس فرهنگی و نویسنده کتاب های متعدد در زمینه بلاک چین، تامین مالی جمعی و اقتصاد فضایی است، به بنیانگذاران درباره استراتژی انباشت سرمایه توصیه می کند: لایه بندی کمک های مالی دولتی، قراردادها و سرمایه گذاری خصوصی.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.