مکمل محبوب شاهدانه اثرات ضد التهابی ثابتی را در سلول های مغز نشان می دهد

Cannabigerol، یک ترکیب غیر مسموم کننده از گیاه شاهدانه، به دلیل خواص ضد التهابی و محافظت از مغز ظاهراً به عنوان یک مکمل غذایی محبوبیت پیدا کرده است. اما تحقیقات آزمایشگاهی جدید در سم شناسی نشان می دهد که اثرات آن بر سلول های ایمنی مغز متناقض و بسیار وابسته به غلظت است. دوزهای پایین سلول ها را دست نخورده باقی می گذارد، اما همه آنها به جز کوچکترین آنها DNA جدا شده را در یک سنجش بدون سلول از بین می برند. بالاترین غلظت سلولها را میکشد و استرس شیمیایی شدید ایجاد میکند و دوزهای پایینتر نمیتوانند پاسخ التهابی ناشی از آن را به طور قابل اعتمادی آرام کنند.
کانابیگرول یک ماده شیمیایی طبیعی است که متعلق به دسته ای از مولکول ها به نام فیتوکانابینوئیدها است که توسط شاهدانه ساتیوا یک گیاه برخلاف تتراهیدروکانابینول، ترکیب اصلی مسئول “بالا بودن” حشیش، کانابیگرول باعث مسمومیت یا اختلال در هماهنگی نمی شود و آن را به یک نامزد جذاب برای مکمل های روزانه و درمان های بالقوه تبدیل می کند. تحقیقات اولیه انسانی به این علاقه اضافه شد، از جمله یک مطالعه کنترل شده با دارونما در بزرگسالان که نشان داد مصرف 20 میلی گرم کانابیگرول مشتق شده از کنف باعث کاهش احساس اضطراب و استرس می شود و یادآوری کلامی را در مقایسه با دارونما بهبود می بخشد.
علاوه بر خلق و خو و حافظه، دانشمندان بررسی کرده اند که آیا کانابیگرول می تواند از سیستم عصبی در برابر التهاب عصبی محافظت کند، یک پاسخ ایمنی مداوم در مغز و نخاع که به بیماری های عصبی کمک می کند. ایمنی مغز عمدتاً توسط میکروگلیا کنترل می شود، سلول های ایمنی تخصصی که در بافت عصبی یافت می شوند و بقایای سلولی را از بین می برند و در برابر میکروب ها دفاع می کنند. هنگامی که میکروگلیا برای مدت طولانی بیش فعال می ماند، مواد شیمیایی فعال و پروتئین های التهابی آزاد می کند که به سلول های عصبی همسایه آسیب می رساند.
آزمایشهای آزمایشگاهی اولیه نشان داد که کانابیگرول ممکن است به محافظت از سلولهای مغز در برابر آسیبهای مربوط به ایمنی کمک کند، با مطالعه کشت سلولی در سال 2018 نشان داد که پیشدرمان نورونهای حرکتی موش با این ترکیب به محافظت از آنها در برابر پروتئینهای التهابی و مرگ سلولی کمک میکند. علائم ضد التهابی مشابهی در خود میکروگلیا ظاهر شد، زمانی که یک مطالعه آزمایشگاهی و موش در سال 2023 نشان داد که دوزهای متوسط کانابیگرول باعث کاهش انتشار مواد شیمیایی التهابی در همان خط میکروگلیال موش مورد استفاده در مطالعه جدید پس از قرار گرفتن در معرض سموم باکتریایی میشود.
خبرنامه رایگان روزانه
کشف بزرگ روانشناسی بعدی را از دست ندهید
هر روز صبح، PsyPost یک گزارش کوتاه در مورد جالبترین تحقیقات جدید در روانشناسی و علوم اعصاب ارسال میکند.
با گسترش مصرف مکمل های مشتق شده از شاهدانه، سم شناسان شروع به آزمایش کرده اند که آیا دوزهای متمرکز کانابینوئیدهای جزئی خطرات سلولی یا ژنتیکی پنهان دارند یا خیر. برای مثال، غلظتهای بالای کانابیگرول، تقسیم سلولی طبیعی را مختل کرد و قطعات کروموزومی را در یک مطالعه سمیت روی سلولهای ایمنی انسان در سال 2024 تولید کرد، اگرچه این اثرات در سطوحی تقریباً هزار برابر بیشتر از غلظتهای معمول خون اندازهگیری شده در مصرفکنندگان انسانی رخ داد.
دانشمندان همچنین فاقد دادههای تجربی در مورد نحوه تعامل کانابیگرول با یکی از محرکهای مولکولی اصلی التهاب مزمن مغز هستند: یک مجموعه حسگر چند پروتئینی درون سلولی به نام التهاب. در داخل میکروگلیا، این مجموعه حسی هنگام قرار گرفتن در معرض سیگنال های خطر در یک فرآیند دو مرحله ای جمع می شود. این شامل آنزیمی به نام کاسپاز-1 است که مولکول های التهابی قدرتمندی را آزاد می کند و پروتئینی را می شکافد که منافذ غشای سلولی را سوراخ می کند و سلول را می کشد.
تیم تحقیقاتی به رهبری جولیا مایارا دوس سانتوس از دانشگاه سائوپائولو در برزیل، یک مطالعه مبتنی بر وعده غذایی را برای آزمایش ایمنی کانابیگرول در طیف وسیعی از دوزها و ارزیابی اینکه آیا غلظتهای غیر سمی میتواند این پاسخ التهابی دو مرحلهای را بدون آسیب رساندن به DNA آرام کند، طراحی کرد.
برای ارزیابی ایمنی سلول های پایه، محققان سلول های میکروگلیال موش را از یک رده سلولی آزمایشگاهی با تراکم 100000 سلول در هر چاه کشت دادند. پس از تثبیت یک شبه، سلول ها به مدت 24 ساعت در معرض کانابیگرول خالص شده در پنج غلظت (0.01، 0.1، 1، 10 و 100 میکرومول، واحد اندازه گیری میکرومول در لیتر)، همراه با کنترل های تیمار نشده و حلال کنترل حاوی 0.1 درصد دی متیل سولفوکسید قرار گرفتند. سنجشها در سه تکرار، با نتایج حاصل از حداقل سه آزمایش مستقل انجام شد، و دادههای مطالعه در صورت درخواست از نویسندگان در دسترس است.
پس از قرار گرفتن در معرض 24 ساعته، تیم بقای سلولی را با استفاده از رنگ متابولیزه شده توسط آنزیمهای میتوکندری در سلولهای زنده اندازهگیری کردند و از سلولها در زیر میکروسکوپ عکس گرفتند تا ببینند آیا برآمدگیهای انشعاب طبیعی خود را به شکلی گرد و فعال جمع میکنند یا خیر. آنها همچنین دو نشانگر استرس شیمیایی را ردیابی کردند: گونههای اکسیژن فعال، که مولکولهای حاوی اکسیژن ناپایدار هستند که در صورت تولید بیش از حد به اجزای سلولی آسیب میرسانند، و اکسید نیتریک، یک گاز سیگنالدهنده که هنگام تجمع التهابی میشود.
برای بررسی سمیت ژنتیکی، دانشمندان یک آزمایش غربالگری بدون سلول را با یک آزمایش کل سلولی جفت کردند. ابتدا، DNA دو رشتهای خالص شده در محلول مایع بهمدت 30 دقیقه مستقیماً در معرض کانابیگرول در کل محدوده غلظت قرار گرفت تا توانایی شیمیایی خام این ترکیب برای جدا کردن رشتههای DNA اندازهگیری شود. دوم، گلبولهای سفید خون دستنخورده انسان با کانابیگرول (0.01 تا 10 میکرومول) به مدت 24 ساعت تحت درمان قرار گرفتند و روی لامهای ژل برقدار در یک سنجش دنبالهدار قلیایی قرار گرفتند، جایی که DNA تک رشتهای شکسته در پشت هسته سلول بهعنوان دم دنبالهدار حرکت میکند. دو تحلیلگر نابینا 100 سلول را در هر نمونه به دست آوردند.
سپس نویسندگان مسیر التهابی دو مرحلهای را در سلولهای میکروگلیال موش با پر کردن آنها به مدت سه ساعت با لیپوپلی ساکارید باکتریایی (1 میکروگرم در میلیلیتر) آغاز کردند. سپس سلول ها را به مدت دو ساعت با کانابیگرول از 0.01 تا 10 میکرومولار درمان کردند و کمپلکس را به مدت یک ساعت با نیجریسین (10 میکرومولار)، یک آنتی بیوتیک باکتریایی که به طور معمول در آزمایشگاه برای ترکیب کمپلکس استفاده می شود، فعال کردند. یک گروه مقایسه یک ترکیب انتخابی مسدودکننده التهاب (100 نانومول) را به جای کانابیگرول دریافت کردند، پس از آن محققان بقای سلولی، گونههای فعال اکسیژن، اکسید نیتریک و سطوح RNA پیامرسان را برای آنزیم کاسپاز-1 مورد ارزیابی مجدد قرار دادند.
در صفحه نمایش ایمنی 24 ساعته، غلظت کانابیگرول تا 10 میکرومولار به خوبی بدون ایجاد از دست دادن سلولی قابل اندازه گیری قابل تحمل بود. هر دوز غیر سمی همچنین اکسید نیتریک را در سلول های تحریک نشده به حدود 80 درصد سطوح درمان نشده کاهش داد. با این حال، در 100 میکرومول، کانابیگرول بقای سلولی را به حدود یک پنجم سطوح درمان نشده کاهش داد.
این بالاترین غلظت همچنین باعث ایجاد استرس شیمیایی شدید، افزایش اکسید نیتریک تا حدود چهار برابر سطوح تیمار نشده و گونههای اکسیژن فعال تا تقریباً ده برابر شد، در حالی که به نظر میرسید سلولهای میکروگلیال ساختار استراحت منشعب شده خود را از دست داده و شکل گرد و فعالی پیدا میکنند. سلولهایی که با دوزهای پایینتر درمان میشوند، مانند گروههای کنترل نشده به نظر میرسند.
دو آزمایش ایمنی ژنتیکی نتایج متضادی را ارائه کردند. هنگامی که DNA دو رشته ای خالص شده مستقیماً در یک محلول بدون سلول در معرض کانابیگرول قرار گرفت، هر غلظت بالاتر از 0.01 میکرومولار باعث شکستگی قابل اندازه گیری رشته شد، با دوزهای 10 و 100 میکرومولاری که تقریباً دو تا سه برابر سطح کنترل باعث ایجاد شاخص های آسیب می شود. بر اساس نتایج ترکیبی از کشتن سلولی و آسیب DNA، محققان دوز 100 میکرومولار را از آزمایشهای بعدی التهاب عصبی حذف کردند.
هنگامی که گلبول های سفید دست نخورده انسان در معرض کانابیگرول در غلظت های تا 10 میکرومولار در سنجش دنباله دار قرار گرفتند، با این حال، تفاوت در آسیب DNA در مقایسه با سلول های درمان نشده از نظر آماری معنی دار نبود. نویسندگان پیشنهاد میکنند که این اختلاف نشان میدهد که در حالی که کانابیگرول یک توانایی شیمیایی ذاتی برای شکافتن رشتههای DNA در معرض دید دارد، سلولهای زنده میتوانند از مواد ژنتیکی خود از طریق دفاع آنتیاکسیدانی داخلی، تجزیه متابولیک و آنزیمهای ترمیم DNA محافظت کنند.
در چالش التهابی دو مرحلهای، القای التهاب بقای میکروگلیال را به طور متوسط کاهش داد و دوزهای کانابیگرول تا 10 میکرومولار به بازیابی بخشی بقا تا حدی مطابق با مسدودکننده التهابی انتخابی کمک کرد. علیرغم حفظ بقای سلولی، هیچ غلظتی از کانابیگرول افزایش گونههای اکسیژن فعال ناشی از پروتکل التهابی را کاهش داد و برخی از دوزها سطوح را حتی بیشتر افزایش دادند، اگرچه این تغییرات بر بقای سلول تأثیری نداشت.
اثرات روی اکسید نیتریک در طول چالش التهابی بر اساس دوز متفاوت بود، اگرچه محرک های باکتریایی به تنهایی افزایش آماری قابل توجهی در اکسید نیتریک در این تنظیمات ایجاد نکردند. افزودن 1 میکرومولار کانابیگرول باعث افزایش تولید نیتریک اکسید شد در حالی که 10 میکرومولار آن را نسبت به گروه ملتهب کاهش داد.
در همین حال، زمانی که تیم بیان ژن کاسپاز-1 را در غلظت 0.01 میکرومولار اندازهگیری کرد (به این دلیل که تنها دوز بدون شکستن DNA بود)، کانابیگرول به جای سرکوب ژن، RNA پیامرسان کاسپاز-1 را به تقریباً 375 درصد افزایش داد. برعکس، یک مسدودکننده التهابی انتخابی، بیان کاسپاز 1 را در شرایط یکسان کاهش داد.
با توجه به خواندن نویسندگان، این نتایج متناقض نشان می دهد که کانابیگرول به عنوان یک عامل ضد التهابی ساده در میکروگلیا رفتار نمی کند. آنها پیشنهاد می کنند که غلظت های متوسط می تواند گیرنده های هسته ای محافظی را فعال کند که تولید اکسید نیتریک را محدود می کند، در حالی که مقادیر کمی می تواند رونویسی ژن کاسپاز-1 را تحریک کند و دوزهای بسیار بالا می تواند غشای میتوکندری را مختل کند و استرس اکسیداتیو را افزایش دهد.
دانیل پیوملی، استاد برجسته آناتومی و زیستشناسی عصبی و مدیر مرکز تحقیقات حشیش در UC Irvine، که در این مطالعه شرکت نداشت، یک ارزیابی سنجیده ارائه کرد. “این جالب است در شرایط آزمایشگاهی پیوملی به PsyPost گفت: مطالعه انجامشده در یک رده سلولی ما را تشویق میکند تا کانابیگرول را بهعنوان یک بازیکن بالقوه در فضای التهاب عصبی در نظر بگیریم، اگرچه اندازههای اثر متوسط و پنجره درمانی باریک نشان میدهد که کار قابل توجهی قبل از نتیجهگیری ترجمه باقی مانده است.
در فارماکولوژی، پنجره درمانی باریک به این معنی است که تنها فاصله کمی بین غلظتی که اثرات مفیدی ایجاد میکند و غلظتی که باعث سمیت میشود، وجود دارد که اعمال نتایج مبتنی بر ظرف را مستقیماً برای درمان انسان دشوار میکند. اعداد خود این مطالعه نشان میدهد که بریدگی: 10 میکرومول تنها دوزی است که اکسید نیتریک را در طول چالش التهاب کاهش میدهد و همین دوز DNA بدون سلول را در یک آزمایش بدون سلول مختل میکند.
هنگام تفسیر این یافته ها باید چندین نکته را در نظر داشت. نویسندگان خاطرنشان می کنند که رده سلولی جاودانه موش مورد استفاده در اینجا با میکروگلیاهای اولیه گرفته شده از بافت زنده متفاوت است و آنها آن را به دلیل ثبات و هزینه کم به جای وفاداری بیولوژیکی انتخاب کردند. آزمایشها در چاههای پلاستیکی همچنین نمیتوانند نحوه رفتار کانابیگرول را در بدن زنده نشان دهند، جایی که آنزیمهای گوارشی، متابولیسم کبد، پروتئینهای خونی و سد خونی مغزی میزان رسیدن کانابینوئید مصرفشده به میکروگلیا مغز را محدود میکنند.
برخی از جنبههای اندازهگیریهای آزمایشگاهی نیز نیازمند احتیاط هستند، زیرا سنجش بقا به جای شمارش مستقیم سلولهای مرده، فعالیت آنزیمهای میتوکندری را دنبال میکند. کاسپاز-1 نیز تنها با RNA پیام رسان، در غلظت کم، به جای اندازه گیری پروتئین فعال در دوزهای مختلف، ارزیابی شد. محققان خاطرنشان میکنند که کار آینده با استفاده از کشتهای اولیه سلولهای مغز، مدلهای بافت سهبعدی، مطالعات حیوانی و آزمایشهای تخصصی جهش برای تعیین اینکه آیا این تغییرات سلولی به خطرات واقعی سلامتی یا مزایای درمانی تبدیل میشوند، مورد نیاز است.
مطالعه “آیا کانابیگرول می تواند از التهاب عصبی محافظت کند؟ بینش های حاصل از یک مطالعه میکروگلیال آزمایشگاهی” توسط جولیا مایارا دوس سانتوس، آماندا کولینسکی ماچادو، جنیفر لتیسیا اولریش بیک، میشل روراتو ساگریلو، الین آپارسیدا دلی بل، آلن آپارسیدا دل، ماچادوسوکار، و آلن آپارسیدا دلسکی بل، آلونس دووسوکار تالیف شد.


