رصدخانه جهان های قابل سکونت ناسا برای شناسایی حیات فرازمینی

چندین وجود دارد پرسشهایی که بشر همیشه در مورد آنها فکر میکرد، اما تا زمانی که پیشرفتهای علمی مربوطه ظاهر نشد، به سختی میتوانست به آنها پاسخ رضایتبخشی بدهد. سوالاتی مانند:
- کیهان چیست؟
- از کجا آمدی؟
- چطور شد؟
- و سرنوشت نهایی او چیست؟
سوالاتی هستند که از زمان های بسیار قدیم با ما بوده اند اما در بیشتر تاریخ بشریت بی پاسخ مانده اند. در اوایل قرن بیستم و اکنون در قرن بیست و یکم، به لطف پیشرفت های باورنکردنی در فیزیک و نجوم، سرانجام به بسیاری از این سوالات به طور جامع پاسخ داده شد. با این حال، شاید بزرگترین سوال از همه – سوال “آیا ما در جهان تنها هستیم؟” – شاید بزرگترین سوال وجودی بی پاسخ همه باقی بماند.
اگرچه نسل فعلی تلسکوپهای زمینی و فضایی میتوانند ما را به دور کیهان ببرد، اما این سوالی است که در حال حاضر در دسترس هر رصدخانهای است که در حال حاضر وجود دارد. برای رسیدن به آنجا، باید تصاویر مستقیمی از سیارات فراخورشیدی مشابه زمین دریافت کنیم: سیاراتی با اندازه و دمای مشابه زمین، اما به جای ستاره های کوتوله قرمز رایج تر مانند پروکسیما قنطورس یا TRAPPIST-1، به دور ستاره های خورشید مانند می چرخند.
این قابلیتها دقیقاً همان چیزی است که ناسا با مأموریت پرچمدار بعدیاش به دنبال آن است: رصدخانه جهانهای قابل سکونت. مطمئناً این یک پروژه جاه طلبانه است، اما ارزشمند است. در نهایت درک اینکه ما در جهان تنها نیستیم، احتمالاً بزرگترین انقلاب در کل تاریخ علم خواهد بود.
این انیمیشن چهار سیاره ابر مشتری را نشان میدهد که مستقیماً در مدار ستاره HR 8799 که نور آن توسط یک تاجنگار مسدود شده است، گرفته شدهاند. چهار سیاره فراخورشیدی که در اینجا نشان داده شده اند، به دلیل اندازه و روشنایی بزرگ و همچنین فاصله زیادشان از ستاره مادرشان، یکی از ساده ترین ها برای تصویربرداری مستقیم هستند. توانایی ما برای تصویربرداری مستقیم از سیارههای فراخورشیدی محدود به سیارات فراخورشیدی غولپیکر در فواصل بسیار دور از ستارههای درخشان است، اما پیشرفتها در فناوری تاجنگار بهطور چشمگیری این داستان را تغییر میدهد.
در حال حاضر سه راه اصلی وجود دارد که ما فعالانه به دنبال حیات بیگانه هستیم.
- ما دنیاهای منظومه شمسی خود از جمله مریخ، زهره، تیتان، اروپا و پلوتون را از راه دور و در محلبا ماموریت های پروازی، مدارگردها، فرودگرها و حتی مریخ نوردهایی که به دنبال شواهدی از زندگی گذشته یا حتی حیات بالقوه ساده ای هستند که در حال حاضر وجود دارد.
- ما سیارات فراخورشیدی را مطالعه میکنیم و به دنبال شواهدی از حیات روی آنها، از سطح تا جو و فراتر از آن، بر اساس سرنخهای قابل مشاهده رنگ، تغییرات فصلی و محتوای جوی هستیم.
- و با جستجوی هر سیگنالی که حضور فرازمینی های هوشمند را آشکار کند: از طریق تلاش هایی مانند SETI و Breakthrough Listen.
هر سه رویکرد مزایا و معایب خود را دارند، بنابراین سرمایه گذاری در هر سه منطقی است. تا زمانی که شخص دیگری را پیدا نکنیم، چاره ای نداریم جز اینکه فکر کنیم تنها هستیم یا نه. با این حال، هنگامی که نمونهای موفق از حیات خارج از زمین داشته باشیم، مطمئناً میدانیم که اینجا در فضا شرکت داریم.
پادزهر رسانه های اجتماعی
چهار بار در سال، مجله چاپی Big Think به درب منزل شما می رسد. ایده های بزرگ از بزرگترین متفکران جهان. بدون نیاز به غذا
با توجه به تعداد زیادی شانس که وجود دارد، اکثر دانشمندان معتقدند که گزینه دوم بیشترین احتمال را دارد که به اولین موفقیت ما منجر شود. اگر زندگی به شرایطی مشابه شرایط روی زمین نیاز داشته باشد، ممکن است ما تنها دنیایی در منظومه شمسی باشیم که زندگی در آن توسعه یافته، زنده مانده، رشد کرده است، از نظر فناوری پیشرفته شده است، و هنوز هم وجود دارد. اگر در حال حاضر تمدنهای هوشمند دیگری در نزدیکی وجود نداشته باشند، تلاشهایی مانند SETI نمیتوانند نتایج مثبتی ایجاد کنند.
با این حال، «زندگی از هر نوعی» نسبت به انتقال فعال تمدنهای هوشمند و پیشرفته از نظر فناوری، بسیار پایینتر است. اگر حتی کسری از جهانهایی که دارای ویژگیهای مشابه زمین هستند، حیاتی از هر نوع در خود داشته باشند، تحقیقات سیارههای فراخورشیدی میتواند در جایی که دو گزینه دیگر چنین نیستند، موفقیتآمیز باشد. و ما در تحقیقات خود در مورد سیاره فراخورشیدی راه طولانی را پیموده ایم: ما بیش از 6000 سیاره فراخورشیدی شناخته شده و تایید شده در کهکشان راه شیری داریم، جایی که جرم، شعاع و دوره مداری تقریباً همه این جهان های تایید شده را می دانیم.
اگرچه اکنون بیش از 6000 سیاره فراخورشیدی تایید شده شناخته شده است که بیش از نیمی از آنها توسط کپلر کشف شده است، هیچ همتای واقعی برای سیارات موجود در منظومه شمسی وجود ندارد. آنالوگهای مشتری، آنالوگهای زمین و آنالوگهای عطارد همچنان با فناوری کنونی گریزان هستند. اکثریت قریب به اتفاق سیاراتی که با روش ترانزیت کشف شده اند، نزدیک به ستاره مادر خود هستند، حدود 10٪ شعاع (یا به طور معادل، 1٪ از سطح) ستاره مادر خود یا بیشتر دارند، و به دور ستاره های کم جرم و کوچک می چرخند.
متأسفانه، این کافی نیست تا به ما اطلاع دهد که آیا هر یک از این دنیاها مسکونی هستند یا خیر. برای این تصمیم گیری، به بیش از این نیاز داریم. ما باید بتوانیم اندازه گیری های لازم را برای پاسخ به سوالاتی مانند:
- آیا سیاره فراخورشیدی جو دارد؟
- آیا چرخه ابر، بارش و آب و هوا وجود دارد؟
- آیا قاره های آن با توجه به فصول، مانند روی زمین، سبز مایل به قهوه ای می شوند؟
- آیا گازها یا ترکیبات گازی در جو آن وجود دارد که به فعالیت بیولوژیکی اشاره می کند و تغییرات فصلی مانند سطح CO2 زمین را نشان می دهد؟
امروزه در لبه پیشروی انجام این اندازهگیریها، تلسکوپهای فضایی JWST و زمینی 10 متری قرار دارند که تصویربرداری مستقیم از سیاره فراخورشیدی و طیفسنجی گذر را انجام میدهند.
اما حتی این رصدخانه های بزرگ برای رسیدن به هدفی که واقعاً دنبال آن هستیم کافی نیست.
JWST و تلسکوپهای زمینی 10 متری نمیتوانند ویژگیهای سیارات هم اندازه زمین را در مدارهای زمین مانند به دور ستارههای خورشید مانند اندازهگیری کنند. برای مطالعات تصویربرداری مستقیم، میتوانیم از سیارههایی به اندازه مشتری که بیش از فاصله زحل از خورشید هستند عکس بگیریم: برای جهانهای غولپیکر گازی خوب است، اما برای جستجوی حیات در سیارات سنگی چندان خوب نیست. برای طیفسنجی ترانزیت، میتوانیم فیلتر نور را از اتمسفر جهانهای هم اندازه زمین در اطراف ستارگان کوتوله قرمز ببینیم، اما سیارات به اندازه زمین در اطراف ستارههای خورشید مانند بسیار فراتر از دسترس فناوری کنونی هستند.
هنگامی که نور ستاره از جو یک سیاره فراخورشیدی در حال عبور عبور می کند، امضاها چاپ می شوند. بسته به طول موج و شدت هر دو ویژگی گسیل و جذب، وجود یا عدم وجود گونه های اتمی و مولکولی مختلف در جو یک سیاره فراخورشیدی را می توان با تکنیک طیف سنجی عبوری آشکار کرد. JWST نمیتواند طیفهایی را برای سیارات به اندازه زمین در اطراف ستارگان خورشید مانند بدست آورد، اما رصدخانه جهانهای قابل سکونت سرانجام این کار را انجام خواهد داد.
با این حال، به اندازه کافی پیش رفته ایم که بدانیم اگر بتوانیم فناوری خود را افزایش دهیم، به دست آوردن داده های سیاره فراخورشیدی که واقعاً می خواهیم امکان پذیر است. اگر امیدواریم یک سیاره واقعی قابل سکونت پیدا کنیم و آن را مشخص کنیم، کاری که باید انجام دهیم این است که فناوری فعلی خود را بسازیم و آن را بیشتر بهبود ببخشیم. ما در حال حاضر در حال ساخت نسل بعدی تلسکوپهای زمینی هستیم که عصر تلسکوپهای 30 متری کلاس GMTO، ELT و احتمالاً Exo-Life Finder را آغاز میکنیم، و مشتاقانه منتظر عملکرد پیچیده تاجنگار بر روی مأموریت اخترفیزیکی پرچمدار بعدی ناسا هستیم: تلسکوپ روم.
تلسکوپ رومی همان توانایی هابل را خواهد داشت، اما با ابزارهای برتر، میدان دیدی 50 تا 100 برابر بزرگتر از هابل، و تاج نگاری که به ما اجازه می دهد از سیارات در درخشش نور ستاره مادرشان تصویربرداری کنیم، که حدود 1000 بار کم نورتر از آن چیزی است که JWST می تواند ببیند. زمانی که رومن سعی میکند از یک ستاره کمنور تصویربرداری کند که میتواند تواناییهای تاجنگاری او را بهاندازه کافی آزمایش کند، آزمایش حیاتی خیلی زود فرا میرسد. اگر موفقیت آمیز بود، به این معنی است که ما در حال تصویربرداری مستقیم از جهان های زمین مانند در اطراف ستاره های خورشید مانند با رصدخانه برنامه ریزی شده جهان های قابل سکونت هستیم.
فن آوری ما ثابت نمی ماند و دیدگاه های ما در مورد اکتشاف و تحقیق نیز ثابت نمی ماند. هر دهه، آکادمی ملی علوم تشکیل جلسه میدهد تا بالاترین اولویتها را برای نجوم و اخترفیزیک ترسیم کند و توصیههایی را به عنوان بخشی از یک مطالعه ده ساله ارائه دهد. چهار ماموریت شاخص در دهه گذشته (Astro2020) پیشنهاد شده است:
- سیاهگوش، نسل بعدی رصدخانه اشعه ایکس، به ویژه با توجه به کاهش برد ماموریت آتنا توسط ESA، بسیار مهم است.
- Origins، نسل بعدی رصدخانه مادون قرمز دور که شکاف عظیمی را در پوشش طول موج ما از کیهان پر می کند،
- HabEx، تلسکوپ تک آینه ای که برای تصویربرداری مستقیم از نزدیک ترین سیارات شبیه به زمین طراحی شده است.
- و LUVOIR، یک تلسکوپ بخشدار غولپیکر جاهطلبانه که یک رصدخانه رویایی جهانی نجومی خواهد بود.
در حالت ایدهآل، تلسکوپ فضایی رصدخانه جدید Habitable Worlds، با قابلیتهایی بین تلسکوپهای HabEx و LUVOIR که قبلاً پیشنهاد شده بود (در اینجا نشان داده شده است)، به اندازهای بزرگ باشد که بتواند مستقیماً تعداد زیادی از سیارههای فراخورشیدی مشابه زمین را تصویر کند و در عین حال دارای ویژگیهای مطلوب برای حفظ آن در بودجه و بدون نیاز به توسعه فناوریهای کاملاً جدید و آزمایشنشده باشد. این رصدخانه که به عنوان رصدخانه جهان های قابل سکونت شناخته می شود، ماموریت پرچمدار بعدی ناسا پس از تلسکوپ فضایی نانسی روم خواهد بود.
اگرچه توصیه این بود که سه تا از این چهار در نهایت ساخته میشوند، اما Lynx و Origins در جایگاهی عقب نشستند که به عنوان بالاترین اولویت انتخاب شده بود: یک نسخه کوچکتر از HabEx (یا یک نسخه کوچکتر از LUVOIR)، با در نظر گرفتن ویژگیهای هر دو HabEx و LUVOIR برای تشکیل رصدخانه قابل سکونت. از بسیاری جهات، مشخصات پیشنهادی به نقطه شیرینی بین امکانسنجی با توجه به فناوری فعلی، پتانسیل کشف با توجه به آنچه انجام میدهیم و نمیدانیم، و مقرون به صرفه بودن، با ترکیب درسهای آموخته شده از مشکلات و موفقیتهای تجربه شده در طول ساخت، طراحی و راهاندازی JWST، برخورد کرد.
مشخصات پیشنهادی برای رصدخانه جهان های قابل سکونت بسیار دلگرم کننده است. تا کنون، طراحی شامل:
- یک طراحی آینه نوری تقسیمبندی شده مشابه آنچه قبلاً توسط JWST استفاده شده است،
- یک نسخه بهبود یافته از فناوری تاج نگاری که در حال حاضر بر روی تلسکوپ رم مجهز شده است،
- حسگرهای پیشرفته ای که می توانند بخش های مختلف آینه را برای دستیابی به پایداری در سطح پیکومتر کنترل کنند (یک مرتبه قدر بهتر از JWST یا تلسکوپ های نوری زمینی فعلی).
- سازگاری برنامه ریزی شده با موشک های نسل بعدی که در اواخر دهه 2030 / اوایل دهه 2040 پرواز می کنند،
- سرویس رباتیک برنامه ریزی شده قطعات در نقطه L2 لاگرانژی واقع در 1.5 میلیون کیلومتری زمین،
- اما فراتر از آن، هیچ فناوری کاملا جدیدی وجود ندارد که قبل از مرحله توسعه/ساخت به طور کامل به بلوغ نرسیده باشد.
گرانترین اجزای JWST همگی جدید بودند. با رصدخانه جهان های قابل سکونت هیچ چیز کاملاً جدیدی وجود ندارد. این بسیار دلگرم کننده است زیرا طرحی قابل دستیابی را ارائه می دهد که به ویژه مستعد تاخیرها و هزینه های بیش از حدی است که JWST را آزار می دهد. بدون نیاز به توسعه فناوریهای کاملاً جدید، مسیر رسیدن به یک رصدخانه برای جهانهای قابل سکونت به مشخصات مورد نیاز ما، بهبود تدریجی است تا اختراع عمده.
چشم انداز کشف و توصیف اتمسفر یک سیاره واقعی شبیه زمین، یعنی سیاره ای به اندازه زمین در منطقه قابل سکونت ستاره اش، از جمله یک کوتوله قرمز و ستاره های مشابه خورشید، در دسترس ما است. با یک تاجنگار نسل بعدی، یک مأموریت بزرگ مادون قرمز نوری ماوراء بنفش میتواند دهها یا حتی صدها جهان به اندازه زمین را برای اندازهگیری پیدا کند.
با این قابلیتها، رصدخانه جهانهای قابل سکونت شانس بسیار خوبی برای دستیابی به آنچه که جام مقدس نجوم است، خواهد داشت: برای اولین بار یک سیاره مسکونی واقعی را برای بشر آشکار میکند. با طراحی آینه اولیه بین 6.0 و 6.5 متر، قابل مقایسه با JWST از نظر اندازه و قدرت جمع آوری نور، باید بتواند مستقیماً از سیارات به اندازه زمین در اطراف همه ستارگان در حدود 14 سال نوری از زمین تصویربرداری کند. دانشمندان تیم طراحی برای هر قطر کمی که می توانند به دست آورند، مبارزه خواهند کرد، زیرا این چیزی است که در این بازی اهمیت بیشتری دارد. اگر بتوانید شعاع قابل مشاهده سیارات را دو برابر کنید، حجم جستجو و تعداد مورد انتظار اجرام را هشت برابر افزایش می دهید. در نزدیکی خورشید وجود دارد:
با طراحی برنامه ریزی شده فعلی آن، بین 20 تا 30 سیاره زمین مانند می توانند مستقیماً توسط رصدخانه جهان های قابل سکونت تصویربرداری شوند. با اندکی افزایش قطر، این عدد میتواند به راحتی تا حدود 100 عدد افزایش یابد. اگر حتی چند درصد (یا 1% در سناریوی بزرگتر) وجود داشته باشد که حیات در دنیایی شبیه زمین وجود داشته باشد، این ماموریت احتمالاً نتیجه نهایی را به همراه خواهد داشت: کشف اولین سیاره قابل سکونت ما فراتر از منظومه شمسی. شاید، اگر طبیعت مهربان باشد، حتی ممکن است بیش از یک مورد پیدا کنیم.
این نمودار مکان نزدیکترین منظومه های ستاره ای خارج از منظومه شمسی را با مرکز خورشید نشان می دهد. اگر بتوانید شعاع آن چیزی را که میبینید و اندازهگیری میکنید دو برابر کنید، هشت برابر حجم را پوشش میدهید، بنابراین توانایی دیدن حتی کمی بیشتر، شانس شما را برای یافتن چیزی قابل توجه افزایش میدهد، حتی اگر نوع نادری از سیستم باشد که به دنبال آن هستید. تقریباً هر چند صد هزار سال یک ستاره از فاصله 120000 واحد نجومی (کمی کمتر از 2 سال نوری) از زمین عبور می کند: به اندازه تقریبی ابر اورت می رسد.
زیرا ما قبلاً درد توسعه بسیاری از فناوری های قبلی را پشت سر گذاشته ایم، از جمله:
- محافظ 5 لایه ای که با JWST استفاده می شود،
- طراحی آینه تا شده/تقاطع استفاده شده با JWST،
- و آینه تغییر شکل پذیر مورد استفاده در تاج نگاری رومی،
نباید چیزی کاملاً جدید یا بدیع برای سفر به رصدخانه جهان های قابل سکونت مانند آنچه با JWST انجام شد وجود داشته باشد.
با این حال، همه تحولات جدید با خطراتی همراه است. ایده خدمات رباتیک دلگرم کننده است زیرا ما قبلا خدمات رباتیک را انجام داده ایم، اما فقط در مدار پایین زمین. در فاصله L2، 1.5 میلیون کیلومتر، حتی دستورالعمل هایی که با سرعت نور ارسال می شوند، 10 ثانیه تاخیر رفت و برگشت دارند. ارتقاء تلسکوپ و ابزار آن در مدار، یعنی. جزء “نگهداری” این مأموریت هم به فناوری موشکی و هم به فناوری رباتیک خودکار نیاز دارد که باید توسعه و بالغ شود.
دستیابی به ترازهای آینه پیکسلی یک چالش فنی است که به پیشرفت بسیار فراتر از ترازهای نانومتری که امروزه قابل دستیابی است نیاز دارد. اگرچه این تنها به بهبود تدریجی فناوری موجود نیاز دارد، مقدار قابل توجهی از منابع باید به این امر اختصاص داده شود و در حال حاضر به عنوان بخشی از فرآیند “بلوغ فناوری” ذاتی در مراحل طراحی و پیش طراحی تخصیص داده می شود.
یکی از نگرانیهای اصلی که ممکن است به رادار افراد مناسب برخورد نکرده باشد، مناسب بودن تاجنگار رومی در حال حاضر طراحیشده برای رصدخانه جهانهای قابل سکونت است. تاجنگار JWST دقیقاً همانطور که انتظار میرود کار میکند و به ما امکان میدهد سیارههایی را پیدا کنیم و تصویر کنیم که فقط 1 در 100000 به روشنایی ستارههای مادرشان هستند. تلسکوپ نانسی در رم انتظار دارد ضریب 1000 بهبودی نسبت به JWST داشته باشد، زیرا آینه تاجنگار قابل تغییر شکل آنها برای مقابله با الگوهای تداخلی و نور سرگردانی که از یک شکل کاملاً گرد بیرون میآید، بهینه شده است.
با این حال یک نکته وجود دارد: یکی از دلایلی که تاجنگار تلسکوپ رومی نانسی میتواند بسیار بهتر از JWST کار کند این است که JWST دارای یک آینه کاشیکاری شده با طراحی بخشدار است، در حالی که تلسکوپ رومی نانسی یک آینه منفرد، دایرهای و یکپارچه خواهد داشت. شکل آینه JWST به همین دلیل است که این الگوی پراش «دانهبرفمانند» را در اطراف همه ستارههایش و منابع نقطهای درخشان دارد: این فقط یک نتیجه ریاضی از هندسه اپتیک آن است.
از آنجایی که معماری رصدخانه جهان های قابل سکونت شامل یک آینه کاشی کاری شده اولیه است، ممکن است مجموعه جدیدی از مشکلات سازگاری ایجاد کند.
تابع گسترش نقطه برای تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST)، همانطور که در مقاله ای در سال 2007 پیش بینی شده است. چهار عامل یک آینه اصلی شش ضلعی (نه دایره ای)، که از آرایه ای از 18 شش ضلعی کاشی کاری شده تشکیل شده است، که هر کدام با فاصله 4 میلی متری بین آنها، و با سه پایه نگهدارنده برای نگه داشتن آینه ثانویه در جای خود، همگی برای ایجاد مجموعه ای اجتناب ناپذیر از میخ ها کار می کنند که در اطراف منابع نقاط روشن تصویربرداری شده با JWST ظاهر می شوند. این الگو توسط بسیاری از دانشمندان ابزار JWST با محبت به عنوان “دانه برف کابوس” شناخته شده است.
از این گذشته، تاجنگارها ماهیت دایرهای دارند و نمیتوانند به راحتی نور سرگردانی را که توسط هر لبه تیز وارد میشود، «لغو» کنند، از جمله:
- کاشی های شش ضلعی،
- “گوشه های” لبه های بیرونی آینه،
- و ~ میلی متر “شکاف” بین بخش های مختلف.
با طراحی مشابه JWST، به نظر میرسد که این یک مشکل بسیار بزرگ برای رصدخانه جهانهای زیستپذیر است، بهویژه که برای تصویربرداری از جهانهای زمینمانند در اطراف ستارههای خورشید مانند، نیاز به تاجنگاری دارد که 1 در 10،000،000،000 (یک قسمت در ده میلیارد) موفق باشد: فاکتور دیگری حدود 100 بهتر از تاجنگار رومی است.
با این حال، هنوز این احتمال وجود دارد که موشکی با بدنه بزرگتر که بتواند یک آینه یکپارچه با قطر 6 متر یا بیشتر را پرتاب کند (و شاید حتی تا 8.4 متر: بزرگترین آینه های یکپارچه ای که می توانیم به طور قابل اعتماد تولید کنیم) تا زمانی که رصدخانه جهان های زیست پذیر به مرحله طراحی نهایی خود حرکت کند، در دسترس باشد. اگر این اتفاق بیفتد، آن مشکل از بین می رود و ماموریت بسیار کمتر به غلبه بر مشکل دشواری که هرگز با آن برخورد نکرده اید وابسته می شود.
کانسپت این هنرمند هندسه یک تلسکوپ فضایی را با سایه یک ستاره نشان میدهد، فناوری که برای جلوگیری از نور ستاره استفاده میشود تا حضور سیاراتی را که به دور آن ستاره میچرخند، آشکار شود. از دهها هزار کیلومتر، سایبان و تلسکوپ ستارهها باید به تراز کاملی دست یابند و آن را حفظ کنند تا امکان تصویربرداری مستقیم از سیارات فراخورشیدی فراهم شود. در مقایسه با تاجنگار، اپتیکهای سایه ستاره بهتر هستند، اما سیستمهای ستارهای بسیار کمتری را میتوان در یک دوره زمانی معین بررسی کرد.
راه حل بالقوه دیگر این است که یک سایه ستاره را با HOB یا حتی بعد از این واقعیت رها کنید تا نور ستاره هدف قبل از رسیدن به آینه اصلی HOB مسدود شود. اگرچه این امر از نظر فناوری امکان پذیر است، اما از نظر اثربخشی هم گران است و هم محدود. هر بار که بخواهد هدف را تغییر دهد، باید حدود 80000 کیلومتر را نسبت به رصدخانه طی کند. (با این حال، شواهدی وجود دارد که نشان میدهد چنین ستارهای میتواند چند منظوره باشد و توسط رصدخانههای زمینی نیز استفاده شود.) به طور کلی، افزودن یک ستاره میتواند به رصدخانه جهانهای زیستپذیر به طور بالقوه به تصویربرداری از یک یا دو منظومه در سال کمک کند، به این معنی که میتواند دهها یا حتی دهها سیستم را به اندازه کافی تصویربرداری کند.
یک راه حل میانی که ممکن است نیاز به بررسی داشته باشد، نه ساخت یک آینه سنتی تقسیم شده و نه یک آینه یکپارچه منفرد است، بلکه مجموعه ای از آینه های مدور شبیه به تنظیمات اپتیکی تلسکوپ غول پیکر ماژلان است که در حال ساخت است. با هفت دایره کامل به جای 18+ شش ضلعی کاشیشده، قدرت جمعآوری نور مساحت هر هفت دایره را در کنار هم دارد، اما وضوح قطری که آینههای اولیه روی آن نصب شدهاند. با این طرح:
- همه مشکلات نور سرگردان از یک طراحی شبیه JWST حذف می شوند،
- فناوری آینه اولیه تاشو که قبلاً توسعه یافته است هنوز قابل استفاده است،
- فناوری پایداری در سطح پیکومتر که در بخشهای آینهای توسعه مییابد همچنان اعمال خواهد شد،
- و به جای یک آینه ثانویه و/یا یک تاجنگار، هر یک از هفت بخش میتواند خود را داشته باشد.
به عنوان یک امتیاز، هیچ سیمی برای عبور از اپتیک آینه اولیه مورد نیاز نخواهد بود، زیرا آینه(های) ثانویه را می توان با سیم هایی که بین شکاف های بخش های دایره ای قرار دارند در جای خود نگه داشت: دقیقاً به همین دلیل تلسکوپ غول پیکر ماژلان اولین رصدخانه در کلاس جهانی خواهد بود که سنبله های پراش روی ستارگانش وجود ندارد.
تلسکوپ 25 متری غول پیکر ماژلان در حال حاضر در دست ساخت است و بزرگترین رصدخانه جدید زمینی روی زمین خواهد بود. بازوهای عنکبوتی که آینه ثانویه را در جای خود نگه میدارند، بهطور ویژه طراحی شدهاند تا خط دید آنها مستقیماً بین شکافهای باریک آینههای GMT قرار گیرد و منظرهای از جهان بدون زوایای تیز نسبت به آینهها یا میخهای پراش اطراف ستارههایش ایجاد کند. این تلسکوپ به عنوان یکی از دو تلسکوپ بسیار بزرگ آمریکایی که توسط ستاره شناسان پیشنهاد شده و در حال حاضر در حال توسعه است، بخش مهمی از ایجاد نسل جدید در تاسیسات نجوم زمینی پیشرفته است.
با طراحی و اجرای صحیح، و مسیر بلوغ فناوری که توسط بخش اخترفیزیک ناسا تعیین شده است، میتوانیم به رصدخانهای برای جهانهای قابل سکونت نگاه کنیم:
- که از اواخر دهه 2030 / اوایل دهه 2040 شروع می شود،
- بر اساس بودجه و به موقع است،
- که دارای معماری لازم برای رسیدن به اهداف رصدی خود بدون نیاز به سایه ستاره است،
- که کاملاً قابل سوخت گیری است و ابزارهای آن کاملاً قابل سرویس و تعویض هستند،
- که ممکن است در هر نقطه ای در آینده یک ارتقاء ستاره دار اضافه شود،
- و به خوبی میتواند از سیارههای «زمینمانند» تصویربرداری کند تا حداقل یک (و شاید حتی بیش از یک) سیاره فراخورشیدی را که واقعاً مسکونی است، شناسایی کند.
سوال بزرگی که باید در طراحی این تلسکوپ وجود داشته باشد این است که چه تعداد کاندید زمینی می تواند مستقیماً تصویربرداری کند و چقدر تلسکوپ بزرگ و گران قیمت خواهد بود. اگرچه محدوده 6 تا 7 متری به نظر می رسد نقطه شیرینی باشد، سناریوی کابوس این است که ما این رصدخانه را بسیار کوچک و کم می سازیم تا بتوانیم آنچه را که در نهایت به دنبال آن هستیم پیدا کنیم: یک سیاره بیگانه مسکونی. اگر یک سیاره به اندازه کافی بزرگ بسازیم که به اندازه کافی از کیهان نمونه برداری کنیم تا بتوانیم بیش از یک سیاره قابل سکونت پیدا کنیم، به سختی متأسف خواهیم شد!
ما باید به یاد داشته باشیم که در جستجوی حیات فراتر از زمین، ما یک قرعه کشی با شانس ناشناخته بازی می کنیم. هر سیاره زمین مانندی که ما تصویر می کنیم و مشخص می کنیم یک بلیط است: یک بلیط در قرعه کشی که در آن شانس همه جوایز ناشناخته است. شانس موفقیت ما کاملاً به این بستگی دارد که کدام بلیط برنده می شود و اینکه آیا به اندازه کافی از آنها خریداری می کنیم. قسمت سخت این است که تا زمانی که یافتههای رصدخانه جهانهای قابل سکونت به دست نیامد، نمیدانیم که آیا محدودیتهای معنیداری در مورد این شانسها داریم یا نه، بنابراین این به ما بستگی دارد که آن را به گونهای بسازیم که شانس ما برای حداقل یک موفقیت تا حد امکان بالا باشد. اگر این کار را انجام دهیم، ممکن است در نهایت پاسخ این سوال را داشته باشیم که آیا ما در جهان تنها هستیم؟ ما فقط ممکن است مطمئن باشیم که پاسخ این است “نه، دیگران هستند.”
این مقاله برای اولین بار در فوریه 2023 منتشر شد. در نوامبر 2026 به روز شد.




