مقالات

Voyager 1 in One Light Day: Talk…


لیندا اسپیلکر: اوه، این زیباست.

سارا آل احمد: چه چیزی پس از گذشت این همه سال، مردم هنوز در تلاش هستند تا آن احساس نقطه آبی کم رنگ را تکرار کنند؟ من این تصویر را می بینم و احساس می کنم باید آن را ببینم.

لیندا اسپیلکر: اوه عالیه خاطرات زیادی را برای من به ارمغان می‌آورد، و به همراه آن احساس غرور زیادی را برای من به ارمغان می‌آورد که این فرصت را داشته‌ام که بخشی از تاریخ وویجر، خط زمانی وویجر، برای سال‌های طولانی باشم. زیباست با تشکر از شما برای به اشتراک گذاری آن.

سارا آل احمد: شما خوش آمدید. امیدوارم بتوانم یک نسخه از آن را در اختیار شما بگذارم.

لیندا اسپیلکر: اوه، قطعا. بهم میخوره فکر کردن به وویجر، نگاه کردن به گذشته و اینکه اگر بتوانیم آن را ببینیم، منظومه شمسی چگونه خواهد بود، بسیار خاص است. خیلی شگفت انگیز است که او از ویجر اینگونه مراقبت کرده است.

سارا آل احمد: من فکر نمی‌کنم هنر فضایی بدون الهاماتی که ماموریت ویجر به همه داده بود، آن چیزی باشد که امروز هست. این اولین نگاه ما از نزدیک به این دنیاها بود، و از آن زمان به عنوان خوراکی برای هنر فضایی شناخته شده است. من می دانم که این تأثیر زیادی بر زندگی او و همه هنرمندان فضایی پس از آن داشت.

لیندا اسپیلکر: زیباست بهش بگو ممنون

صحبت در روز روشن

سارا آل احمد: همانطور که وویجر به مرز یک روز نوری نزدیک می شود، حدود یک روز طول می کشد تا ارتباطات به وویجر برسد و یک روز دیگر برای ارسال چیزها به عقب. وقتی در این شکاف فضایی وسیع با سفینه صحبت می‌کنید، مراقبت از یک سفینه فضایی چگونه است؟

لیندا اسپیلکر: در این مرحله از ماموریت وویجر، حضور در خدمه پرواز نیاز به صبر دارد. اگر دستوری را به بالا بفرستید، یک روز طول می کشد تا به آنجا برسید و سپس یک روز دیگر طول می کشد تا بدانید که آیا دستور همانطور که انتظار داشتید اجرا شده و چه نتایجی داشته است. بنابراین برنامه ریزی زیادی لازم است. به نظر می رسد تنها یک ایستگاه شبکه فضایی عمیق وجود دارد که می توانیم از آن برای پرواز هر دو وویجر استفاده کنیم: ظرف 70 متری در کانبرا، استرالیا. این فرستنده بسیار قدرتمند دارد و دو ویجر آنقدر دور هستند که تنها ایستگاهی است که به اندازه کافی قدرتمند برای ارسال دستورات است. وویجر 2 پس از عبور از قطب شمال تریتون از دایره البروج خارج شد، بنابراین فقط ایستگاه های استرالیا هنوز می توانند وویجر 2 را ببینند. ما می توانیم وویجر 1 را با تعداد بیشتری از ایستگاه ها ببینیم، اما فقط این یک ایستگاه برای فرماندهی وویجر باقی مانده است. گاهی فکر می کنم، وای، امیدوارم قبل از پنجاهمین سالگرد هیچ اتفاقی برای این ایستگاه نیفتد.

سارا آل احمد: یکی از دوستان من که در JPL در شبکه فضایی عمیق کار می کند، سرنا نابان، در سال 49 در کنترل ماموریت بود. او از آن لحظه عکس گرفت و برای من فرستاد چون خیلی هیجان زده بود. میدونم وقتی 50 ساله بشی همه عقلشون رو از دست میدن.

لیندا اسپیلکر: DSN بخش کلیدی داستان وویجر است. در اصل، روی مشتری و زحل آنتن های 64 متری داشتیم نه 70 متری. ما متوجه شدیم که اگر می‌خواهیم نرخ داده‌های بالاتری را برگردانیم، باید این ایستگاه‌ها را بزرگ‌تر کنیم. بنابراین پانل های اضافی در اطراف هر سه ایستگاه، در گلدستون، مادرید و کانبرا اضافه شد تا آنها را به ایستگاه های 70 متری تبدیل کند تا بتوانیم داده ها را با سرعت بیشتری برگردانیم. ما یک ضبط صوت بسیار کوچک داشتیم که فقط می‌توانست حدود 100 عکس را نگه دارد، بنابراین می‌خواستیم بتوانیم آن عکس‌ها را تا حد امکان به زمان واقعی برگردانیم. این یکی از پیشرفت ها بود. بدون شبکه فضایی عمیق، وویجر و داده‌هایی را که ما برگردانده‌ایم نخواهید داشت.

برای من، یک مثال بسیار زیبا: با Voyager 1، ضبط صوت هنوز کار می کرد، بنابراین می توانستیم برخی از داده های امواج پلاسما پرسرعت را روی آن ضبط کنیم و هر شش ماه یک بار آن داده ها را پخش می کردیم. اما با کمترین سرعت ضبط صوت، لازم بود آنتن 70 متری مادرید را با پنج آنتن 34 متری دیگر – تمام آنچه مادرید در اختیار داشت – ردیف کرد تا این سیگنال ضعیف را دریافت کند. بنابراین DSN بخش بسیار مهمی از داستان Voyager است.

سارا آل احمد: چه برنامه ای برای پنجاهمین سالگرد این نقطه عطف بزرگ دارید؟

لیندا اسپیلکر: واضح است که پنجاهمین سالگرد به یک جشن بزرگ نیاز دارد. ما با انجمن سیاره‌ای و سایر گروه‌ها کار می‌کنیم تا ببینیم آیا می‌توانیم جشن بزرگی برای پنجاهمین سالگرد وویجر ترتیب دهیم. به عنوان بخشی از این، من یک سمپوزیوم علمی ترتیب می دهم. احتمالاً چند روزی در Caltech خواهد بود و دانشمندان در مورد همه چیز از فاز سیاره ای گرفته تا مرحله ماموریت بین ستاره ای و حتی برخی از نقاط عطف شگفت انگیز در سمت مهندسی خانه صحبت می کنند.

ما همچنین در حال جمع آوری 16 فصل هستیم که امیدواریم بتوانیم آنها را در یک کتاب جلد شومیز که داستان ویجر را روایت می کند قرار دهیم. این شامل همه چیز از پرتاب تا نقاط برجسته فاز سیاره ای، مرحله ماموریت بین ستاره ای، برخی از فصل های مهندسی و آخرین فصل در مورد نحوه ساخت دو سفینه فضایی است که می توانند 50 سال دوام بیاورند. پس با ما همراه باشید؛ این هنوز در حال کار است همه اینها برای جشن گرفتن میراث وویجر است، میراث یک ماموریت چند نسلی که 50 سال را در بر می گیرد. یک چیز فوق العاده و شگفت انگیز برای عضویت در آن.

سارا آل احمد: همانطور که گفتید، شاید فضا یکی از بهترین مکان ها برای ذخیره سخت افزار ما باشد. اما این نیز گواهی مطلق بر فداکاری، عشق و فداکاری همه کسانی است که روی آن کار کرده‌اند که هر دو فضاپیما در تمام این سال‌ها هنوز کار می‌کنند، حتی اگر مجبور باشیم ابزارها را خاموش کنیم. فکر نمی کنم هیچ کدام از ما انتظار چنین چیزی را داشتیم.

آخرین باری که صحبت کردیم، هم منتظر چشمک زدن یک روز روشن بودیم و هم پنجاهمین سالگرد. شما گفتید که واقعا امیدوارید که در 18 نوامبر در ساعت 2:16 بامداد PT، مردم خانه های خود را ترک کنند، به بیرون بروند، به آسمان نگاه کنند و شاید برای وویجر دست تکان دهند. امشب انجامش میدی؟

لیندا اسپیلکر: اوه، قطعا. این یک رویداد تاریخی است که یک بار در زندگی اتفاق می افتد. من مطمئن هستم که من آنجا خواهم بود و به بالا نگاه خواهم کرد و خواهم گفت: “روز روشن مبارک، وویجر 1، و به بعد تا 50 ام.”




Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا