دانشمندان هنوز نمی توانند دین را تعریف کنند. به همین دلیل است

جانی تامسون: سلام به همه و به چت زنده امروز خوش آمدید. امروز دکتر اندرو هنری، محقق دینی به من ملحق شده است و بیشتر به خاطر کانال بسیار محبوب YouTube خود Religion for Breakfast شناخته شده است. اندرو دارای مدرک دکترای مطالعات دینی از دانشگاه بوستون است، جایی که در اواخر امپراتوری روم جادو و شیطان شناسی خوانده است. و امروز بررسی میکنیم که مردم در مورد دین چه اشتباهی میکنند، چه تصورات غلط رایج و مردانی که در بحث بین همه طرفها وجود دارد، چیست. بنابراین قبل از این صحبت، از اعضای جامعه و مردم در رسانه های اجتماعی سؤالاتی پرسیدم. در مورد آنچه که آنها به عنوان افراد کاهگلی، یا تصورات نادرست، یا نقاط اختلاف رایج در نظر می گیرند.
و بنابراین فکر کردم که می توانیم در مورد برخی از آنها با توجه به دسته بندی های مختلف مانند مسیحیت، اسلام، بودیسم، بت پرستی و غیره و غیره صحبت کنیم. اما قبل از آن باید بدانم چگونه یک شیطان را در امپراتوری روم احضار کنم؟
اندرو هنری: اوه مرد، این سوال خوبی است. بنابراین این یک سوال دشوار است زیرا وقتی به یک شیطان فکر می کنیم، این یک مفهوم مسیحی است. بنابراین این یک مفهوم بسیار قطبی است که شما در یک طرف شیاطین و در طرف دیگر فرشتگان دارید. کلمه شیطان در واقع از واژه یونانی daimones گرفته شده است. و مخصوصاً در دوران کلاسیک یونان، منظورم از سرودهای هومری، واقعاً به خدایان اشاره دارد. کلمه ای است که می تواند به خدایی مانند زئوس یا هرا اشاره کند. زمانی که به افلاطون می رسید، می تواند به ارواح مبهم ساکن در این قلمرو میانی اشاره کند.
سقراط به قول معروفی گفت که در درونش دیوونی داشت که الهام بخش او بود. بنابراین می توان در مورد چیزی مانند الهام درونی یا نبوغ در شما صحبت کرد. و سپس در دوره مسیحیت شما به این شیطانشناسی قطبیتر دست مییابید. بنابراین برای احضار یک دیمون، مانند دیمون، ما انواع … اوه، فرمولهایی داریم، مخصوصاً در مصر از دوران روم یافت میشود، چون آب و هوای مصر بسیار خشک است، ما این فرمولها را در، اوه، روی پاپیروس حفظ میکنیم، که میدانید، تقریباً شبیه یک طلسم جادویی کلیشهای به نظر میرسد. و با من صحبت کن.” مثل، آنها بسیار، اوه، پر سر و صدا هستند. شما سعی می کنید روح را برانگیزید، با شما صحبت کنید، با شما صحبت کنید. ام، گاهی اوقات بسیار التماس کننده، مانند، “من با یک درخواست به شما می آیم، لطفا، لطفا به من گوش دهید.” در آیین باستانی یونانی-رومی راههای مختلف و متنوعی برای احضار روح وجود دارد. من اصلا نمی توانم به فرمول خاصی فکر کنم، اما تعداد آنها بی شمار است.
چه چیزی به عنوان دین به حساب می آید؟
جانی تامسون: خب، این هم جالب است چون به نوعی به سوالی میپرد که در پایان میخواستم بپرسم، اما احتمالاً اکنون باید آن را داشته باشیم. و این، می دانید، چگونه دین را تعریف کنیم؟ ایمان دینی را چگونه تعریف کنیم؟ زیرا، می دانید، امروزه بسیاری از مردم به ادیان سنتی اصلی، مسیحیت، اسلام، بودیسم، هندوئیسم، جینیسم، و غیره خواهند پیوست. اما همچنین، شاید حتی دسته ای بزرگتر از این، وجود دارد که به ارواح، شاید به پرستش اجداد، شاید از تابلوهای اویجا یا طالع بینی استفاده می کنند، و به سرنوشت و فرشتگان نگهبان و شیاطین اعتقاد دارند. بنابراین آیا این دسته بندی گسترده را به عنوان دین دسته بندی می کنید یا آن را به عنوان چیز دیگری تعریف می کنید؟
اندرو هنری: بله، پیچیده است. منظورم این است که مفهوم مدرن، مفهوم دین تا حدودی مدرن و به شدت تحت تأثیر مسیحیت پروتستان است. بنابراین، کل رشته مطالعات دینی، مطالعه آکادمیک دین، عمدتاً توسط دانشمندان پروتستان در اواخر دهه 1800 و 1900 ابداع شد. بنابراین وقتی به دین فکر می کنیم، به عنوان یک آمریکایی یا به عنوان فردی که در اروپا زندگی می کند و به شدت تحت تأثیر مسیحیت پروتستان است، به مسیحیت پروتستان فکر می کنیم. یک دین شبیه مسیحیت پروتستان است، که بنیانگذار، عیسی مسیح، متون مقدس، کتاب مقدس متشکل از عهد عتیق و جدید، اعتقادات خاصی است که شما به آن سوگند یاد می کنید، مانند اعتقادنامه نیقیه.
و وقتی به دنیای دین نگاه میکنید، بسیاری از ادیان چندان به کتاب مقدس اهمیت نمیدهند، یا بنیانگذار ندارند، یا چندان به توافق شما با برخی اعتقادات اهمیت نمیدهند. گویی خدا یکتا است و او تثلیث است. برخی از مذاهب بسیار بیشتر بر آنچه میتوانیم ارتوپراکسی بنامیم، عمل صحیح، در مقابل ارتدکس، که مانند تعلیم یا اعتقاد صحیح است، متمرکز هستند. بنابراین اولین فکر من این است که دین این نیست. این یک طرز فکر بسیار محدود در مورد دین است. و سپس سعی میکنم بین دین، که ما از آن به عنوان نظامی از اعمال، باورها و هویتهای معین یاد میکنیم، و دینی که بهعنوان این مقوله بزرگتر نوشته شده است، مرزبندی کنم.
من همیشه از چیزی به نام قاب 3B استفاده می کنم. دین 3B شامل باورها، رفتار و وابستگی است. باورها همان اعتقادات شناختی هستند، می دانید، اعتقاد به یک خدا یا خدایان خاص. رفتار مناسک یا دستورالعمل های اخلاقی و اخلاقی است که شما از آنها پیروی می کنید. و سپس تعلق شامل هویت دینی است، مانند من بودایی یا مسلمان، بلکه هویت های قومی را نیز در بر می گیرد. یهودیت می تواند یک قومیت از مردم و یک دین در یک زمان باشد. بنابراین تعلق می تواند بسیار حجیم باشد. بنابراین به سادگی گفتن اینکه دین اعتقاد به ماوراء طبیعی است، در نظر گرفتن یک بعد از دین به عنوان یک کل است.
این راه بسیار طولانی برای گفتن این است که دانشمندان تعریف رضایت بخشی از آنچه به عنوان دین به حساب می آید، ندارند. اگه یکی اومدی، مبارکت باشه، برنده علوم دینی شدی، برو منتشر کن، فوق العاده معروف میشی. پاسخ واقعی این است که 100 راه برای تعریف دین وجود دارد. 80 درصد از این تعاریف مزخرف است و شما نمی توانید آنها را درک کنید. و هر چه سعی کنید دقت بیشتری به دست آورید، شکاف های بیشتری در تعریف خود پیدا خواهید کرد. اما من فکر میکنم راههای مسئولیتپذیرتری برای تعریف آن یا مانند چارچوب 3B من وجود دارد. یک الگوی شباهت های خانوادگی وجود دارد که این است که دین باید چند کادر مانند وزیرانی به نام کشیش یا شمن یا برخی وزیران مذهبی، متون، اعتقادات، آیین ها را علامت بزند.
و اگر کادرهای کافی را علامت بزنید، می توان آن را یک دین در نظر گرفت. اما مطمئناً همیشه مقداری تاری در اطراف لبه ها وجود خواهد داشت.
آیا آهنگ استادیوم یک مراسم مذهبی است؟
جانی تامسون: بله، و واضح است که بسیار فراگیر است، اما مطمئناً میتوانیم صفحه را بیش از حد جلو ببریم. اگر بگویم میروم پیادهروی میکنم و بنابراین، مدیتیشن میکنم، پس اکنون یک بودایی هستم، ارتوپراکسی انجام میدهم. این درست نیست، درست است؟ باید نوعی خط سیاه و سفید وجود داشته باشد که در آن می گویید، باشه، باشه، شما فقط برای پیاده روی می روید. تو بودایی نیستی یا، می دانید، شاید برای بسیاری از ما کریسمس به خانه نزدیکتر باشد. میدونی من کریسمس رو جشن میگیرم خیلی دور به نظر می رسد که بگوییم اوه، پس تو مسیحی هستی.
مطمئناً باید نوعی نقطه مطلق وجود داشته باشد که در آن شما نتوانید بگویید، خوب، خوب، شما واقعا بودایی نیستید. باید بری پیاده روی
اندرو هنری: آره، حدس میزنم مخالفت کنم. در مطالعه دین، بین تعریف ذاتگرایانه دین و تعریف کارکردگرایانه دین، بحثهایی وجود دارد. ذات گرایان می گویند که پیش نیازهایی وجود دارد، مؤلفه های اساسی وجود دارد که یک دین باید داشته باشد تا دین باشد. و باورهای ماوراء الطبیعه اغلب یکی از آنهایی است که می دانید، وابستگان مذهبی یک جامعه خاص اغلب بخشی از آن هستند. من خودم بیشتر کارکردگرا هستم و اغلب این سوال را از خود می پرسیم. ما می گوییم که نمی توانیم این چیزی را که دین می نامیم کاملاً تعریف کنیم. ما می گوییم این یک مقوله مدرن است که ما آن را اختراع کرده ایم تا بخواهیم باورها و اعمال خاصی را در این سطلی که به آن دین می گوییم بیاندازیم.
من ترجیح می دهم به نحوه عملکرد برخی از باورها و اعمال در جامعه نگاه کنم. بنابراین، برای مثال، یک مراسم جمعی مانند خواندن کرید نیکی با هم در کلیسا. مسیحیان، ده ها میلیون، صدها میلیون مسیحی هر یکشنبه عقیده نیقیه را می خوانند. من به خدای یگانه ایمان دارم که خالق آسمان و زمین است. من به روح القدس ایمان دارم. من به عیسی ایمان دارم. من آن را از قلب نمی دانم.
اما همچنین صدها میلیون نفر در میادین ورزشی جمع می شوند و با هم شعار می دهند، می دانید، ایالات متحده آمریکا، ایالات متحده آمریکا در طول المپیک، المپیک یا هر چیز دیگری. و من می گویم که این دو چیز تشریفات هستند. چیزهایی هست که مردم با هم به صورت گروهی می خوانند. آنها در حین انجام این عمل واکنش های روانی و فیزیولوژیکی مشابهی را تجربه می کنند. و از منظر کارکردگرایانه، این آیین ها در جامعه به همین شکل عمل می کنند. همبستگی گروهی را ایجاد می کنند. ما همه در این با هم هستیم آنها یک هویت درون گروهی ایجاد می کنند. ما اینجا همه آمریکایی هستیم ما ایالات متحده آمریکا را شعار می دهیم. یا ما اینجا همه مسیحی هستیم و کرید نیقیه را می خوانیم.
بنابراین با نگاه کارکردگرایانه به آن، چسباندن برچسب دین به یکی از آنها به نوعی تصنعی است. دانشمند تصمیم می گیرد، اوه، من این یکی را مذهبی می نامم و این یکی را نه. و بسیاری از مردم بیش از حد هیجان زده می شوند، مانند، اوه، بیایید هر دو را مذهبی بنامیم. و استادیوم فوتبال را مذهبی بنامیم. و من می گویم، این اصطلاح در واقع چه کاری انجام می دهد؟ من فکر میکنم این برای بسیاری از مردم نشان میدهد، آنها به مذهب به عنوان این نوع خاص از تجربه انسانی امتیاز دادهاند. و من به عنوان یک شخص، به عنوان یک عالم دین که این چیزها را به عنوان رفتار انسانی مطالعه می کنم، به همه چیز به عنوان رفتار انسانی نگاه می کنم.
و بیایید هر دو را تشریفات جمعی بنامیم و به نحوه عملکرد آنها در جامعه، ایجاد همبستگی گروهی، افزایش سطح سروتونین برای ایجاد احساس هیجان بیشتر یا اعتماد به نفس بیشتر نگاه کنیم. تحقیقات زیادی در مورد اینکه چگونه تشریفات باعث افزایش اعتماد به نفس روانی شما می شود، وجود دارد. و اینکه کلمه دین واقعاً این کار را نمی کند. از بسیاری جهات این موضوع منحرف است، و باعث میشود که روی چیزهای خاص تمرکز کنیم و به عرصه ورزش به عنوان چیزی پیش پا افتاده نگاه کنیم.
سنکریتیسم و دین زنده
جانی تامسون: اما مشکل مدل کارکردگرا این است که وقتی منجر به باورهای ناسازگار شود، چه اتفاقی میافتد. بنابراین با مثال من از راه رفتن، اگر آن را مدیتیشن می نامم، بنابراین، من یک بودایی هستم، اما بنابراین هندو نیز هستم. بنابراین من هم یک مسیحی عرفانی هستم. پس من هم مسلمان صوفی هستم، هر چه باشد. شما می توانید آنچه می خواهید بگویید. و اینها باورهای ناسازگاری هستند. بنابراین، با تعریف آن بر اساس عملکرد، نمیتوانید بگویید که من همه آن چیزها هستم، زیرا A، برای بسیاری از آن گروهها توهینآمیز است، و B، آنها به عنوان سیستمهای اعتقادی ناسازگار هستند.
اندرو هنری: منظورم این است که مردم سازگار نیستند. بنابراین شما می گویید ناسازگار است، اما آنها مانند مردم سازگار نیستند.
نظرسنجی را فراموش کردم، اما یک نظرسنجی چند سال پیش انجام شد که حدود 10 درصد از انجیلی های آمریکایی به تناسخ اعتقاد دارند. چی؟ تناسخ ربطی به مسیحیت ندارد. مسیحیت درباره رستاخیز است. تناسخ یک بدعت واقعی است.
اگر به تناسخ اعتقاد دارید می توانید به بهشت بروید؟ اما مانند مردم سازگار نیستند. بنابراین فکر میکنم، فکر میکنم کاملاً منطقی است که شما بتوانید، ما در قرن بیست و یکم شاهد بسیاری از آنها هستیم. من فکر می کنم التقاط شکل اصلی دینداری است، حداقل در ایالات متحده و در بسیاری از نقاط اروپا، جایی که مردم می گویند، هی، من قصد دارم مراقبه بودایی را انجام دهم و همچنین آشکار می شوم، که تحت تأثیر قدرت جنبش تفکر مثبت اواسط قرن بیستم است. من همچنین برای سنت که سنت پاتریک است که ممکن است روح یوروبای دامبالا نیز باشد دعا خواهم کرد.
این همان چیزی است که دانشمندان به آن سنکرتیسم می گویند، جایی که افراد با هم ترکیب می شوند.
و برای بسیاری از افراد ناسازگاری یا ناسازگاری وجود ندارد. حدس میزنم سوالی که میگویم، مثل چه کسی؟ شما می گویید ناسازگار است و من می گویم بر اساس چه کسی؟ و اغلب با توجه به اینکه برخی از مراجع دینی هستند. اما آنها چه کسانی هستند که بگویند؟ به عنوان مثال، آنها یک مرجع مذهبی هستند که دارای قدرت هایی هستند که بر جامعه خاص خود ادعای اقتدار دارند. اما چیزی نیز وجود دارد که دانشمندان آن را دین زنده می نامند. و می توان گفت دین، زیرا در زمین زندگی می کند. و دین، همانطور که روی زمین زندگی میکرده است، اغلب با آنچه که مرجع دینی میگوید باید انجام دهید مطابقت دارد.
من جادوی باستانی را مطالعه می کنم و به طور خاص جادوی مسیحی باستان را مطالعه می کنم. و بگذارید به شما بگویم، 99٪ مسیحیان در آن زمان شیاطین را صدا می زدند و آپولو را صدا می زدند. آنها ممکن است روز سهشنبه برای آپولو در معبد او عود بسوزانند، سپس به کلیسای جامع بروند و روز یکشنبه مراسم عشای ربانی را برگزار کنند. و پدران کلیسا از این بابت بسیار عصبانی بودند. آنها می گفتند، هی، دست از این کار بردار. اما چگونه میتوانستند آن را در سوریه استانی قرن پنجم اجرا کنند؟ میدانید، مانند سنتگرایی، دین زنده روی زمین به نوعی شبیه به دینداری در بیشتر تاریخ بشریت بوده است.
آیا برای هر دین هسته ای وجود دارد؟
جانی تامسون: مطمئناً کل رشته در حال فروپاشی است. اگر شروع کنیم، یعنی بیایید این را بگوییم، بیایید بگوییم مسیحی، بیایید به نمونه های سیاه و سفید افراطی نگاه کنیم. بنابراین مسیحی با اناجیل مخالفت می کند و به بعل، ثور و اودین نیز معتقد است. یا فلان مسلمان می گوید محمد وجود نداشته و قرآن اصلا متن مقدسی نیست. یا یک بودایی می گوید که تشنگی در واقع خوب است. اصلا به تشنگی اهمیت نده اینها قرار است تفاوت های اساسی در مورد ماهیت این ادیان باشد. و شما می گویید هنوز هم می توانید ادعا کنید که مسیحی هستید در حالی که به بعل نیز اعتقاد دارید.
اندرو هنری: بله، من می گویم که این ادیان هسته ای ندارند. شما از منظر ذات گرا به آن می پردازید. بنابراین برای یک مسیحی کاتولیک، آنها میگویند که هسته شامل سنت کلیسا و پاپ و اقتدار کشیشی است و یک مسیحی پروتستان میگوید، نه، این هسته مسیحیت نیست. فرقه گرایی اینگونه تولید می شود. می دانید، مسلمانان، مسلمانان سنی می گویند که هسته اصلی اعتقاد به انتقال قدرت خاص از محمد به پایین به خلفای خاص است. و شیعیان می گویند نه، امامان خاصی هستند، عمدتاً من امام هستم.
می دانید، شیعیان اثنی عشری که در ایران اکثریت هستند، می گویند که 12 نفر از رهبران خاص هستند که اقتدارشان از محمد است. و می گویند این هسته است. من می گویم چیزی مانند مسیحیت هسته ای ندارد. شاید بتوانیم به الگوی شباهت خانوادگی که شما هستید برسیم، اگر به عیسی ایمان داشته باشید و به عهد جدید ایمان داشته باشید و این مراسم خاص را انجام دهید، در مدل علمی مسیحیت من قرار می گیرید. و اگر به اندازه کافی از آنها استفاده نکنید، دسته جدیدی را اختراع خواهیم کرد.
و آن دسته جدید ممکن است یک مذهب متفاوت باشد. در یک نقطه این اتفاق بین یهودیت و مسیحیت افتاد. مسیحیت یک فرقه یهودی بود. این یک فرقه یهودی بود که توسط یک یهودی به نام عیسی اختراع و توسط یک یهودی به نام پولس تبلیغ شد. و در مقطعی شباهت های کافی برای تبدیل شدن به یک دین جداگانه که ما آن را مسیحیت می نامیم وجود نداشت. و همینطور.
من فکر میکنم آنچه شما الگو میگیرید این است که مدل ذاتگرا باید بر برخی از مقامات مذهبی تکیه کند، برخی ادعاهای خودی در مورد آنچه واقعاً مسیحیت یا هندوئیسم به حساب میآید. و من، به عنوان یک محقق دین، اهمیتی نمی دهم که آنها چه می گویند، تا زمانی که آن را به عنوان داده در نظر بگیرم. این یک مرجع دینی است که حقیقت را در مورد آنچه واقعاً مهم است، تأیید می کند. جالب است بیایید اکنون آن را با آنچه یک مرجع دینی دیگر در مورد آنچه واقعاً مسیحیت محسوب می شود مقایسه کنیم، آنها را مقایسه و مقایسه کنیم، مسیحیت پروتستان را در مقابل مورمونیسم مقایسه کنیم. مورمون ها مثل این هستند که ما مسیحی هستیم.
و اکثریت مسیحیان نیقیه امروز می گویند، نه، شما به حساب نمی آیید. شما دین دیگری هستید. بنابراین ما حتی امروز این را در نبردهای فرقه ای می بینیم. و اگر قرار باشد این را به عنوان یک رشته علمی، به عنوان یک نوع رفتار انسانی مطالعه کنیم، تصمیم گیری با ما نیست، آه، اهل سنت درست می گویند. این اصل اساسی اسلام است. یا نه، حق با مسیحیان کاتولیک است. مورمونیسم به حساب نمی آید. می دانید، اگر بخواهیم بگوییم که مورمونیسم یک دین جداگانه است، باید آن را به عنوان یک تمرین علمی انجام دهیم و آنچه را که فکر می کنیم مسیحیت از آن ساخته شده است، ایجاد کنیم.
عهد عتیق هنوز در کتاب مقدس چه می کند؟
جانی تامسون: من مخاطبانی را که ممکن است اینجا باشند برای چیزهای الهیات جزئی تر و جزئی تر که اکنون به آنها می پردازیم ضربه می زنم. زیرا در دستههای مختلف، من احساس میکنم بسیاری از این سؤالات چیزهایی هستند که بارها و بارها در مناظرههای آنلاین، مناظرههای حضوری، در یوتیوب، هر چه که باشد، میبینید. و من تعجب می کنم که آیا ما در مورد این موضوعات شفاف هستیم. اولی مربوط به مسیحیت است. و این چیزی است که اغلب علیه مسیحیان است. و اینجاست که مردم آیهای از لاویان، خروج یا تثنیه را حفر میکنند.
و آنها می گویند، خوب، ببین، اگر مسیحی خوبی هستی، باید مردم را به خاطر همجنس گرایی، یا به خاطر پشم پوشیدن، یا برای خوردن صدف، هر چه که هست بکشی. بنابراین واضح است که شما این کار را نمی کنید. بنابراین شما یک مسیحی بد هستید. اکنون، همانطور که من درک می کنم، پاسخ کلاسیک به این است که عیسی مسیح و اناجیل نوعی عهد جدید هستند، و به نوعی جایگزین می شوند و چیز جدیدی هستند که جایگزین عهد عتیق شده اند. اما اگر این درست است، چرا عهد عتیق حتی در کتاب مقدس آمده است؟ چه اهمیتی دارد؟ اگر عهد جدید یک کتری ماهی کاملاً جدید است، این چیز کاملاً جدید، و همه آنها را بازنویسی میکند، چرا حتی در آنجا وجود دارد؟ بنابراین اگر کمی در مورد این چیز کوچک شفاف سازی کنید.
اندرو هنری: بله، این یک سؤال کاملاً الهیاتی است. من اهل بحث های کلامی نیستم. من فکر می کنم آنچه بسیاری از متکلمان مسیحی می گویند این است که این مکاشفه مترقی است، که عهد عتیق مکاشفه خدا برای بشریت است. و سپس به تدریج خود را نشان داد. و سپس مکاشفه نهایی عیسی مسیح است، خدای تجسم یافته بر روی زمین. و این مکاشفه برای مدتی در آنچه ما عهد جدید می نامیم ادامه یافت.
بنابراین بله، منظورم این است که چرا عهد عتیق به مسیحیان امروزی مربوط می شود، فکر می کنم بسیاری از مسیحیان مدرن می گویند که اینطور نیست. این عقیده در آنچه میتوانیم به آن سوپراسیونیسم بنامیم وجود دارد، اینکه مسیحیت یا مسیحیان یا کلیسا جای یهودیان را به عنوان قوم خدا گرفتهاند. و خود مافوق گرایی تاریخ زشت خود را دارد. اما این… که عهد جدید با خدا از طریق عیسی مسیح تجسم یافته است.
اما منظورم این است که در مورد آن فکر کنید، بیشتر از نظر تاریخی به آن فکر کنید، همانطور که من، همانطور که اشاره کردم، مسیحیت به عنوان یک فرقه یهودی شروع شد و کتاب مقدس عبری در آن زمان قانون اساسی بود. بنابراین وقتی پولس میدانید، وقتی پولس در مورد آنچه که کتاب مقدس میگوید و کتاب مقدس مینویسد، همه کتابهای مقدس همانطور که خدا از آنها دمیده است، اما عهد جدید هنوز وجود نداشته است. می دانید، هنوز کانونیز نشده است. پس وقتی این را می گوید، به عهد عتیق اشاره می کند. عیسی خود یک مفسر است. او سعی می کند تورات را تفسیر کند. او زمانی که رهنمودهای اخلاقی جدیدی را پیشنهاد می کند، سعی می کند کتاب مقدس عبری را تفسیر کند.
بنابراین من فکر نمی کنم عیسی خود را جایگزین تورات می دانست. خودش تعبیر جدیدی ارائه کرد. و همانطور که قبلاً گفتم، فرقه گرایی بخشی از دین است. بنابراین یهودیت قرن اول، فریسیان، صدوقیان، اسنی ها بودند که گروهی زاهدانه تر در صحرای نزدیک دریای مرده زندگی می کردند. همه آنها تفاسیر مختلفی از کتاب مقدس عبری ارائه کردند و عیسی یکی از آنها بود. بنابراین این امر مسیحیت را در مسیری قرار داد که در نهایت بسیاری از قوانین کتاب مقدس عبری را که مسیحیان از آنها پیروی نمی کنند نادیده گرفت. اما به عنوان راهی برای مبارزه با کتاب مقدس عبری آغاز شد.
آیا مسیحیت بهترین مدرک را دارد؟
جانی تامسون: متشکرم. جواب عالی سؤال بعدی در مورد شواهد ادعاهای مسیحیت است. و اغلب شما یک یوتیوبر، یک مسیحی، یا یک کتاب منتشر می کنید. فکر میکنم اخیراً کتابی در مورد نوعی خدا در قضاوت یا خدا در قضاوت، مانند محاکمه وجود داشت. این مانند یک وکیل مسیحی بود که شواهد مربوط به مسیحیت را تجزیه و تحلیل می کرد. در نهایت، او استدلال می کند که، در واقع، اگر من قاضی بودم، می گفتم که مسیحیت محتمل ترین است. پس این ادعا که شواهد بیشتری نسبت به دیگر ادیان به نفع ادعای مسیحیت وجود دارد، چیست؟
اندرو هنری: منظورم این است که از بسیاری جهات این یک بحث جدلی است، میدانید که تلاش میکند این بحث را یک بحث عذرخواهی نشان دهد. به نظر می رسد کلمه عذرخواهی از ایمان دفاع می کند و آن را معقول می کند.
من می گویم نه – بنابراین پاسخ کوتاه منفی است. منظورم مسیحیت است، متون انجیل روایت شاهدان عینی نیست. بخشهایی از اناجیل ممکن است خاطراتی از گزارشهای شاهدان عینی از تعالیم عیسی باشد.
اما آنها را افرادی چندین دهه پس از زندگی عیسی نوشتهاند، و بخشهایی از آنها وجود دارد که کاملاً تاریخی به نظر میرسند و بخشهایی از آنها که اینطور نیستند. و ادعای اصلی رستاخیز عیسی از مردگان، می دانید، می دانید، گزارشی است که توسط این نویسندگان انجیل نوشته شده است. به نظر می رسد پولس رسول معتقد بود که عیسی از مردگان برخاسته است. و شما می دانید چگونه این را به صورت تجربی اثبات کنید؟ می دانید، اینطور نیست… این در حیطه تحقیقات انتقادی تاریخی برای اثبات ماوراء طبیعی نیست. بنا به تعریف ماوراء طبیعی است. و من طبیعی را مطالعه می کنم.
اما، میدانید، برخی چیزها، میدانید، این ایده است که عیسی یک انسان واقعی بود، کاملاً… بیشتر محققان میگویند، نه بیشتر، اکثریت قریب به اتفاق، 99.9 درصد از محققان میگویند که او یک شخصیت تاریخی بود که در قرن اول بعد از میلاد یک واعظ دورهگرد یهودی بود. و به نظر می رسد که به خوبی ثابت شده است. ما از پولس رسول داریم که 20 سال پس از مرگ عیسی درباره عیسی نوشته است. این از نقطه نظر تاریخی بسیار چشمگیر است. بنابراین، سیذارتا گوتاما، ما اطلاعات تاریخی بسیار کمی در مورد بودای تاریخی داریم. دانشمندان در واقع نمی دانند او چه زمانی به دنیا آمده است.
اقلیتی قوی در پژوهشهای بودایی وجود دارد که میگویند تاریخی نبوده است. من فکر می کنم اکثر محققان می گویند که او تاریخی بود، اما ما تقریباً چیزی در مورد بودای تاریخی نمی توانیم بگوییم. ما در مقایسه با عیسی تاریخی تقریباً چیزی نمی توانیم بگوییم. می دانید، داده های بسیار خوب و بسیار خوبی وجود دارد.
اما، می دانید، بیایید بگوییم که مسیحیت به عنوان یک دین مشروع تر از بودیسم است. من فکر می کنم این یک حرکت کلامی جدلی تر است که نمی گویم درست است. منظورم این است که دین فقط درباره ادعاهای حقیقت تاریخی بنیانگذار یا گذشته آن نیست.
این نوعی نگرش است که رضایت شناختی را در مورد ادعاهای حقیقت خاص امتیاز می دهد. و همانطور که گفتم، بسیاری از بوداییها احتمالاً به تاریخی بودن یا نبودن بودا اهمیتی نمیدهند. آنها همچنان از چهار حقیقت شریف و راه هشت گانه پیروی خواهند کرد. و بسیاری از بودایی ها بیشتر به بودای کیهانی دیگر علاقه مند هستند، بودایی های سرزمین خالص ماهایانا بیشتر به بودای آمیتابا علاقه مند هستند تا به بودای تاریخی. بنابراین، می دانید، این به نظر من کمی تنگ نظر است، مانند، اوه، مسیحیت مشروع تر است، زیرا عیسی از نظر تاریخی بیشتر از بودا تأیید شده است.
می دانید، من به نوعی آدم کاهی را بیرون می گذارم، اما همانطور که هست، برای برخی ادیان، ادعاهای حقیقت تاریخی چندان اهمیتی ندارد.
جانی تامسون: بله، پس چه کسی بیشتر دارد؟ بنابراین، ما نیستیم، بله، ادعاهای ماوراء طبیعی همیشه باید به عنوان یک بیانیه فلسفی تلقی شوند و به عنوان چنین رفتار شوند. اما منظور من داده های واقعی از آنچه برای عیسی تاریخی، برای محمد تاریخی در قرآن اتفاق افتاده، چیزهایی از این قبیل است.
اندرو هنری: منظورم این است که مسیحیت به خوبی تایید شده است. منظورم این است که این یک دین بسیار کتاب پرستانه است، می دانید که از یهودیت با توجه به کتاب مقدس عبری آمده است. گویی آنها به نوشتن، به متون مقدس، به اناجیل، به شرح چهارگانه انجیل عیسی علاقه داشتند. مانند تاریخ و تاریخ بودن بسیار مهم است. و پولس رسول منبع عظیمی از منظر تاریخی است. او در اوایل دهه 50 پس از میلاد می نوشت و برخی از نامه های بعدی او ممکن است در اوایل دهه 60 میلادی باشد. این تنها چند دهه پس از مرگ تئوریزه شده عیسی در اوایل دهه 1930 است.
این اطلاعات تاریخی بسیار خوبی است. و ما یوسفوس را داریم که از عیسی، یک مورخ یهودی که در دهه 90 میلادی نوشته است، یاد می کند. بنابراین، از نظر تاریخی بسیار به خوبی تأیید شده است، اگر عیسی واقعاً از مردگان برخاست، تاریخ نمیتواند به ادعاهای ماوراء طبیعی پاسخ دهد، و علم نمیتواند به ادعاهای ماوراء طبیعی پاسخ دهد، میدانید که طبق تعریف آنها ماوراء طبیعی هستند. اما از این منظر که عیسی وجود داشت، پولس رسول وجود داشت، حرکتی وجود داشت. به نظر می رسد که پطرس رسول یک شخص واقعی بوده است. برادر عیسی، یعقوب، یکی از بهترین چهره های گواهی شده در مسیحیت اولیه است. یوسفوس از جیمز یاد می کند. بنابراین این گروه از شخصیت های تاریخی وجود دارد که به خوبی تایید شده است.
بودیسم اولیه به شدت مبهم است. اسلام اولیه کمی تیره تر است، اما به نظر می رسد که محمد واقعی بوده است. برخی از اولین خلفای پس از او به نظر می رسد اصیل بوده اند. من واقعاً فکر می کنم که چگونه قرآن به وجود آمد کمی نامشخص است زیرا به نظر می رسد نسخه های دیگری از آن منتشر شده است. و سپس یک جنبش قدیسسازی وجود داشت که آن را به این شکل تبدیل کرد، کدکس عثمانی یا، میدانید، یک قرآن وجود دارد، آن قرآن درست است.
اما باز هم در طرز تفکر خاصی اهمیت دارد. و من فکر میکنم برای بسیاری از تمرینکنندگان مذهبی، و منظورم به ویژه بودیسم، بودای تاریخی چندان اهمیتی ندارد.
نیاز به اثبات ایمان از کجا آمد؟
جانی تامسون: برای من جالب است که شاید واقعاً به این فکر نکرده باشید که چرا، میدانید، سنت یهودی-مسیحی بسیار وسواسی است، کلمه ارزشمندی است، اما، میدانید، علاقهمندم، تمرکز بر ادعاهای حقیقت در مورد وجود عیسی به عنوان یک شخص و همچنین مکان. آیا در تاریخ فلسفه اهمیتی داشته که بتوانیم از طریق آنچه الهیات طبیعی نامیده می شود این را از نظر فلسفی اثبات کنیم یا اکنون اثبات خدا شده است؟ و آیا این همیشه بخشی از مسیحیت به ویژه بوده است، این ایده که این می تواند درست باشد و با دلیل، عقلانیت یا عقلانیت اثبات شود؟ یادم نیست کی گفته
آیا ترتولیان گفت آتن چه ربطی به اورشلیم دارد؟ مسئله ایمان است. واقعاً مسئله ایمان است، اینکه عیسی وجود داشته باشد یا نباشد، کتاب مقدس معتبر باشد یا نه، مهم نیست. این اعتماد است. این دگم است. فقط باور کن چه زمانی این بخش از، می دانید، ما باید این را ثابت کنیم، در مسیحیت و به طور بالقوه یهودیت ظاهر شد؟
اندرو هنری: بله. منظورم این است که فکر میکنم میتوانیم بخشهایی از آن را از ابتدا ببینیم. منظورم این است که ضرورت تاریخی عیسی تجسم خدا بودن، کسی که واقعاً مرد و واقعاً دوباره زنده شد، به نظر من برای اکثریت قریب به اتفاق مسیحیان بسیار مهم است. رویداد تاریخی مهم است. من فکر نمی کنم که این لزوما در مورد همه مسیحیان صادق باشد. اکنون به مسیحیان گنوسی فکر میکنم که میدانید، آنها در قرن دوم و سوم پس از میلاد مینوشتند، و حس متعارفتری دارند. همانطور که می توانید کتاب های مهم دیگری بنویسید و در مورد سفرهای عرفانی در دیگر قلمروهای بهشتی صحبت کنید و به نشأت های مختلف خداوند و اینکه عیسی یکی از مظاهر خدای بزرگ است نگاه کنید. مثل این است که آنها درک اسطورهای یا عرفانی بیشتری از آنچه نجات ممکن است به نظر برسد دارند که ممکن است چندان به روایت تاریخی متکی نباشد. بنابراین، منظورم این است که فکر میکنم ما از ابتدا شاهد آن بودهایم. و من واقعاً فکر می کنم که این امر به ویژه با ظهور مدرنیسم آشکار شد.
می دانید، شما مانند دیوید هیوم، این فیلسوف مشهور دهه 1700 را دارید که واقعاً این ضربات آتشین را علیه اعتقاد به ماوراءالطبیعه وارد کرد و این چیزی نیست که واقعی باشد یا چیزی نیست که ما باید به آن اعتقاد داشته باشیم. و سپس کل جنبش در ایالات متحده و اروپا نیز، جایی که شما این واکنش بنیادگرایانه به منشاء داروین را دارید، با این فکر که ما باید اینها را مخالف بدانیم عقاید سکولاریستی بنابراین، از بسیاری جهات، احترام، فکر میکنم که سؤالی که شما میپرسید خماری از 300 سال گذشته است و کمتر از 2000 سال گذشته، که واقعاً این نیاز به اثبات تاریخی بودن به صورت تجربی، از طریق روشهای تجربی وجود دارد، که کمی طعنهآمیز است که ما اینها را میبینیم، اگر بنیادگرایان به روشهای تجربی حمله میکنند، اجازه دهید علم تجربی به من ثابت کند، اوه. خلقت می دانید، من در آنجا کمی کنایه پیدا می کنم. اوم…
جانی تامسون: درست است، من فقط تعجب میکنم، مثلاً وقتی هیوم بیرون آمد و این بحثها را علیه دین داشت، میدانید، گفتگوهای مربوط به دین طبیعی، او علیه استدلالهای غایتشناختی، کیهانی، هستیشناختی بحث میکرد، چرا فقط جنبشی وجود نداشت که بگوید، خوب، ببین، ما به شما اهمیتی نمیدهیم، دیوید. در مورد چیز دیگری در اینجا صدق می کند، ما، ما فقط به آن اعتقاد داریم و در واقع استدلال ها در مورد خدا اهمیتی ندارند.
اندرو هنری: بله، فکر می کنم وجود داشت. منظورم این است که من اطلاعات زیادی در مورد تاریخ روشنفکری کاتولیک در 300 سال اخیر ندارم، اما فکر میکنم جالب است بدانید که برخی از بزرگترین دانشمندان منتقد تاریخی عهد جدید کاتولیک هستند. چه کسی با سینه پر می گوید که اناجیل روایت شاهدان عینی نیست، که کاملاً تاریخی نیست، و با این حال آنها اعضای کلیسای کاتولیک هستند. برخی از دانشکده های برتر مطالعات دینی عبارتند از دانشگاه نوتردام، کالج بوستون، دانشگاه کاتولیک آمریکا. بنابراین من واقعاً فکر میکنم… بسیاری از نگرانیها در مورد اثبات تجربی تاریخی بودن برخی ادعاهای حقیقت، واقعاً پروتستانی است و بسیاری از آن انجیلی هستند.
و این ممکن است به دلیل قوت سنت در سایر شاخه های مسیحیت باشد. بنابراین سنت در ارتدوکس، ارتدوکس یونانی، ارتدکس اتیوپی، بلکه کلیسای کاتولیک، من فکر میکنم که فقط کلیسا و آموزههای کلیسا و سنتهای کلیسا اهمیت زیادی دارند، تا آنجا که کلیسا این سنتها را منتقل کرده است و این که کمی فضای بیشتری برای بازی به ما میدهد، شاید تاریخ و ظرایف تاریخی اینجا را زیر سوال ببریم.
مبلغان، معجزات و سنت ها در هم آمیخته
جانی تامسون: خوب، آیا این به این موضوع مربوط می شود که مسیحیت همیشه یک دین به شدت تبلیغ کننده بوده است؟ این شامل مبلغان و شاگردان و مسیحیان می شود که به جوامع می روند و می گویند، بچه ها، خدایان شما اشتباه می کنند. خدای من راست میگه بنابراین من باید استدلالی ارائه کنم تا شما را متقاعد کنم، زیرا، همانطور که می فهمم، بودیسم بسیار بیشتر یک فلسفه است، می دانید، آن را بمکید و ببینید، امتحان کنید و ببینید که آیا کار می کند یا خیر. و امیدوارم که اثبات در پودینگ باشد. در حالی که مسیحیت همیشه موردی بوده است، درست است، این شواهد است. در اینجا استدلال ها وجود دارد. و بنابراین، شما باید آن را باور کنید.
اندرو هنری: بله. منظورم این است که در این مرحله حدس می زنم. منظورم این است که مسیحیت در مقایسه با دیگران قطعاً یک دین مبلغ است. بودایی ها مبلغان خود را داشتند. امپراتور آشوکا مبلغانی را به امپراتوری روم یا امپراتوری هلنیستی در غرب فرستاد. او بود. بنابراین، اما بله، حق با شماست. من هم همینطور فکر می کنم.
او آفریده است، او سنت دیرینه ای دارد که چگونه انجیل را به فرهنگ های مختلف معرفی کند، و این گاهی اوقات می تواند متقاعدسازی باشد، اما نه تنها متقاعدسازی. منظورم این است که من مسیحی شدن امپراتوری روم را مطالعه کرده ام و بسیاری از مردم به دلیل قدرتی که ادعا می کرد بر شیاطین و نیروهای شیطانی دارد به مسیحیت آمدند. بنابراین لزوماً اعتقاد به پیام انجیل نیست. ما می توانیم برخی از مردم روستایی را در داخل مصر تصور کنیم که تنها در 2000 سال گذشته آیین سنتی مصر را پرستش کرده اند. اما مرد جدیدی در خیابان به نام عیسی وجود دارد.
و من می شنوم که او واقعاً در شکست دادن ارواح شیطانی خوب است. باشه، من به کلیسای محلی می روم و ببینم که آیا… راهب محلی می تواند چیزی برای شکست دادن ارواح شیطانی به من بدهد. بنابراین، برخی نظریه ها در مورد مسیحیت وجود دارد که به دلیل ادعای قدرت معجزه آسای آن بر خیر و شر، نه فقط به دلیل این باور که عیسی واقعاً از مردگان برخاست، منتشر شده است. و نمونههای جالبی وجود دارد که به کاتولیک بازمیگردیم، از اینکه چگونه مسیحیت به فرهنگهای جدید وارد شد و از بسیاری جهات در نحوه پذیرش آن توسط یک فرهنگ خاص تحمل شد. بنابراین به عنوان مثال به هائیتی وودو فکر می کنم.
مردم هائیتی کاتولیک را با مذهب بومی غرب آفریقا تلفیق کردند.
بسیاری از مقامات کاتولیک می گویند، نه، این اشتباه است، و دیگران به سادگی چشم خود را بسته اند.
یک تمرینکننده وودو میگوید که آنها کاتولیک هستند. آنها لزوما نمی گویند که من یک تمرین کننده Vodou هستم. بنابراین ما راههای فرهنگی خاص را میبینیم که مسیحیت در آن رشد میکند. گاهی اوقات کاملاً ضد همسویی بود، مثلاً، نه، شما نمی توانید کارهای بت پرستی انجام دهید. و گاهی اوقات کاملاً همزمان بود که در آن، بله، البته، خوب، شما میتوانید خدایان یوروبای غرب آفریقا را پرستش کنید، اما تا زمانی که در جمع حاضر شوید و به عیسی مسیح بهعنوان خداوند ایمان داشته باشید و او دوباره برخاست، ما اجازه میدهیم که از بین برود.
آیا ارزش های غربی اصالتا مسیحی هستند؟
جانی تامسون: خوب است، متشکرم. و همچنین به سوالی که میخواهم بپرسم مربوط میشود و منجر میشود، فکر میکنم برای اسلام سطح شلوغی است، اما در حال حاضر کارهای زیادی باید انجام شود برای آنچه که مسیحیت فرهنگی نامیده میشود، جنبش مسیحی جدید، و توسط افرادی مانند تام هالند رهبری میشود، نه مرد عنکبوتی، تاریخدان، الهیدان، هر چیزی، هر چیزی که این بحث را لیبرال میخواند. دموکراسی، حقوق بشر، آزادی بیان، هر چه باشد، همه اینها اساساً و لزوماً ناشی از مسیحیت است.
بنابراین، بنابراین، بحث این است که اگر شما فلسفهای ارائه میکنید که با این مبانی اساساً مسیحی ناسازگار است، با ارزشهای غربی ناسازگار هستید. و البته این علیه مسلمانانی است که عمدتاً به کشورهای مسیحی مهاجرت می کنند. آیا درست است آیا با تز هلند که ارزش های غربی ما اصالتا مسیحی است موافق هستید؟ و آیا شما با بخش دوم آن موافقید، یعنی اینکه یک نوع اعتقاد مسلمان با این ارزش غربی ناسازگار است؟
اندرو هنری: منظورم این است که نیستم – پاسخ کوتاه من منفی خواهد بود. به نظر من… نه، میتوانم بگویم که تام هالند با گفتن اینکه غرب… ارزشهای لیبرال مانند آزادی بیان یا… میدانید، جوامع آزاد و باز، من، من، میراث مسیحیت هستیم، آن را به اینجا کشاند. به نظر من خواندن انتخابی است.
ما می توانیم به تمام تاریخ مسیحیت نگاه کنیم. خیلی از آن لیبرالیسم، آزادی بیان، آزادی مذهب نیست. آیا لازم است به امپریالیسم اروپایی و نسل کشی آزتک ها و هندی ها و تغییر مذهب اجباری اشاره کنم؟ آنجا سابقه طولانی دارد. و سپس من گمان می کنم که کسی که آن موقعیت را دارد بگوید، اوه، این مسیحیت واقعی نیست. آنها به ایجاد مرزهایی برای آنچه مسیحیت واقعی به حساب می آید که قبلاً از آن انتقاد کردم باز می گردند.
می دانید، عهد جدید از خدا به عنوان یک پادشاه و پیروان او به عنوان برده صحبت می کند. مانند آزادی بیان، آزادی مذهب، آزادی مطبوعات در آنچه که من اولین آزادی قانون اساسی ایالات متحده در کتاب مقدس می دانم. من آن را در شاخه های اولیه مسیحیت نمی بینم. بیشتر اینها از دوره روشنگری در 300 سال گذشته است. باز هم، من یک مورخ روشنفکر نیستم، اما اینکه میگویم دیوید هیوم به دلیل وجود میراث مسیحی به ایدههایش در مورد ماوراء طبیعی رسیده است که به دلیل میراث مسیحی وجود ندارد، من را بهعنوان خوانشی گزینشی از آنچه مسیحی به حساب میآید، متعجب میسازد. برچسب زدن به چیزهایی که دوست دارید، مانند آزادی بیان، به عنوان مسیحی، و چیزهایی که دوست ندارید، مانند استبداد، مانند، اوه، اینها به حساب نمی آیند. بنابراین از بسیاری جهات، ادیانی مانند اسلام یا مسیحیت یا هندوئیسم یا بودیسم را تقریباً شبیه زبانها میدانم، مانند نحوه تعامل شما، نحوه بیان خود، نحوه تفکر شما در مورد جهان و واقعیت.
و با زبان، می توانید از آن برای بیماری، برای خودکامگی و ظلم، یا با صحبت کردن به گونه ای که مردم را شیطان جلوه می دهد، استفاده کنید. یا می توانید از زبان خود در راه اخلاقی استفاده کنید. و بنابراین، من فکر می کنم هر دینی که بتوانید به آن فکر کنید به اندازه کافی در آن وجود دارد که می توانید آن را برای حمایت از هر موقعیتی استخراج کنید. така че примерът, който понякога използвам, е религията на ацтеките. به خوبی شناخته شده است که قربانی کردن انسان مراسمی بود که مردم آمریکا در قرن چهاردهم آن را انجام می دادند.
اما اگر امروز میخواستیم دین آزتک را احیا کنیم، میتوانستید به راحتی شکلی از دین آزتک ایجاد کنید که قربانی انسانی نداشته باشد و همچنین از اولین آزادیهای قانون اساسی ایالات متحده در مورد آزادی بیان و آزادی مطبوعات و آزادی مذهب حمایت کند. مانند ادیان این معادن هستند که می توانید منابعی را استخراج کنید تا در مورد جهان فکر کنید تا اخلاق ایجاد کنید. و شما این را به عنوان تفاوت بین مسیحی محافظه کار در ایالات متحده و مسیحی لیبرال در ایالات متحده می بینید، جایی که آنها هر دو از آنجا نشأت می گیرند، یا حتی می توانیم به بیش از بردگی پیش از جنگ قرن 19 برسیم.
شما واعظان مسیحی داشتید که می گفتند برده داری در کتاب مقدس آموزش داده شده است و بنابراین کتاب مقدس است. و شما طرفداران لغو را داشتید که می گفتند، نه، برده داری غیر کتاب مقدسی است. بنابراین می توانید از یک متن برای دفاع از دو چیز متفاوت که کاملاً متضاد هستند استفاده کنید.
بنابراین، با بیان طولانیتر آن، نمیتوانم بگویم که اسلام اساساً با جوامع آزاد و باز ناسازگار است. شهردار لندن از آخرین بار مسلمان بوده… او مدتها شهردار بوده، نه؟ من فکر می کنم او هنوز شهردار است. А Обединеното Кралство е свободно и отворено общество. بنابراین او در این محیط به عنوان یک مسلمان عمل می کند. ممدانی شهردار نیویورک مسلمان است. در یک جامعه آزاد و باز زندگی می کند و از آن حمایت می کند. بنابراین من فکر میکنم این یک قرائت گزینشی از مسیحیت است، فقط میتوان گفت که مسیحیت اساساً این ارزشهای غربی را به وجود آورده است.
و سپس این قرائت گزینشی دیگری است که بگوییم اسلام اساساً ناسازگار است، جایی که شما فقط بر چیزهایی تمرکز میکنید که خودکامه میدانید و آن چیزها را غیرمسیحی میدانید و چیزهایی را که برای یک جامعه آزاد و باز به عنوان مسیحی مفید میدانید.
آیا مؤمن و غیر مؤمن می توانند یکدیگر را درک کنند؟
جانی تامسون: متشکرم. خوشحالم که به زبان اشاره کردید، زیرا این ماهها را به یاد ماههای بسیاری پیش میاندازد، ماههای بسیار پیشتر، که پایاننامه کارشناسی خود را درباره ویتگنشتاین و فلسفه زبان انجام دادهام. من هم در مورد بحث های آنلاین تعجب می کردم. و وقتی این بحثها را شخصاً در مورد دین انجام میدهیم، این است که یک نفر حرفی میزند یا فکر میکند، بگو من به خدا ایمان دارم. من یک مسیحی هستم. بنابراین شخص دیگر آن را به عنوان نوع خاصی از بیانیه، مثلاً یک بیانیه تجربی، یک بیانیه علمی تفسیر می کند. و بنابراین بحث بر اساس این فرض شکل می گیرد. اکنون، آنچه ما در اینجا می گوییم احتمالاً این است که می دانید، این یک فرض غلط است.
ما باید در اینجا یک جامعه ایجاد کنیم. اما آیا این امکان پذیر است؟ آیا یک فرد غیرمذهبی یا حتی مذاهب، مسیحی و مسلمان یا بودایی و مسیحی، اگر اصولاً غیرتجربی، غیرقابل مشاهده و ماوراء طبیعی یا متافیزیکی باشد، واقعاً میتواند گفتگوهای معناداری درباره عقاید خود داشته باشد؟
اندرو هنری: یعنی آنها می توانند با یکدیگر صحبت کنند؟
جانی تامسون: بله، بیایید بگوییم یک مسلمان و یک مسیحی درباره خدا صحبت می کنند، یا یک مسیحی و یک ملحد درباره خدا صحبت می کنند. به قول ویتگنشتاین، اگر در اشکال مختلف زندگی عمل می کنند، چگونه می توانند این اصطلاح را معنا کنند؟
اندرو هنری: بله، بله. نه، این سؤال واقعاً خوبی است. منظورم این است که … از بسیاری جهات تبدیل به یک بازی ترجمه می شود، شما همیشه این را خواهید دید. مانند، آه، قرآن کتاب مقدس مسلمانان است. میدانید، اگر میخواهید آموزش دهید، اگر مسیحی هستید، سعی میکنید اتاقی پر از مسیحیان را آموزش دهید، خوب، برای اینکه بفهمید این متن چقدر برای مسلمانان اهمیت دارد، ما آن را معادل کتاب مقدس میدانیم. و البته اختلافات زیادی بین این دو عبارت وجود خواهد داشت. شما می دانید، کتاب مقدس برای مسیحیان، نوشته شده توسط مردان، با الهام از خدا، قرآن، تلاوت تحت اللفظی، می دانید، خدا در ارتباط با محمد.
بنابراین متن اساساً متفاوت است و در این ادیان عملکرد متفاوتی دارد. بنابراین، روند، مقداری ضرر وجود خواهد داشت. من فکر میکنم صرفاً از روی حس گفتوگوی ادیان و تلاش برای پیشرفت در جامعهای کثرتگرا مانند ایالات متحده، شما باید به نوعی آن بازی ترجمه را انجام دهید، حتی اگر اطلاعاتی از دست رفته باشد. اوم، و ما این را با تلاش هایی دیدیم که بگوییم، خدای قرآن، خدای اسلام، خدای مسیحیت است. ما هم مثل خودمان به همان خدای توحیدی اعتقاد داریم.
من هم نمی دانم درست است یا نه. می دانید، الهیات، تفکر الهیات اسلامی در مورد اینکه خدا کیست، بسیار متفاوت خواهد بود با ایده های مسیحی در مورد اینکه خدا کیست، ناگفته نماند که خداوند به معنای واقعی کلمه به عنوان عیسی مسیح متجسد شد، طبق گفته مسیحیان، که برعکس عقاید مسلمانان است که خدا کاملاً است… خارج از آن، می دانید، او شکل انسانی به خود نمی گیرد. بنابراین فکر نمی کنم کار به جایی برسد که آنها به معنای واقعی کلمه از طریق یکدیگر صحبت کنند، اما …
جانی تامسون: حدس میزنم این کار را سختتر میکند.
اندرو هنری: این کار را دشوار می کند. و من فقط باید بدانم که این اصطلاحات، حتی اگر شما یک اصطلاح را داشته باشید، خدا در اسلام و خدا در مسیحیت، لزوماً در مورد یک چیز صحبت نمی کنید. این که کنیسه متفاوت از کلیسا عمل می کند و قانون در تائوئیسم عملکرد متفاوتی با کنون در مسیحیت دارد و شباهت هایی وجود دارد اما شکاف های زیادی وجود دارد.
آیا دین پتوی راحتی است؟
جانی تامسون: متشکرم. نظرات و سوالات را خواندم. اما یکی که به نظر من جالب است از نیل است. قبلاً در مورد توصیف کارکردی دین بود. گفتی تو کارکردگرا هستی. و این همان کاری است که ایمان با شما می کند. او می گوید روانشناسی اعتقاد به خوبی مطالعه و درک نشده است؟ و اغلب به عنوان یک پتوی راحتی روانشناختی دیده می شود که یک اصطلاح پر ارزش است. پس شما از این طرف بحث از کجا می آیید؟ این یک گل تساوی معروف در برابر ویلیام جیمز است. این ایده ای که فروید می گوید یک پتوی راحتی است و ویلیام جیمز می گوید این یک پتوی راحتی است. ویلیام جیمز می گوید عالی است. از آن به عنوان یک پتوی دنج استفاده کنید. فروید می گوید نباید از آن به عنوان یک پتوی راحتی استفاده کرد زیرا یک مکانیسم مقابله ناسالم است. نظر شما در مورد این ایده چیست؟
اندرو هنری: بله، منظورم این است که به خوبی درک شده است.
بنابراین پیچیده است زیرا دین پیچیده است. بنابراین من فقط بر اساس ایده اعتقادی آن را منفجر خواهم کرد. بنابراین هنگامی که به مراسم فکر می کنیم، مناسک به طور تجربی برای بهبود اعتماد به نفس و عملکرد در ورزش ثابت شده است. می دانید، زمانی که به این فکر می کنید که بازیکن بیسبال باید قبل از پرتاب توپ، کلاه خود را به روشی حرکت دهد. همانطور که این مراسم به طور تجربی برای بهبود عملکرد شما ثابت شده است. به طور تجربی ثابت شده است که باعث می شود در مواقع اجبار احساس بهتری داشته باشید. بنابراین، مطالعاتی بر روی اسرائیلیها در شمال اسرائیل در اوایل دهه 2000 انجام شده است، زمانی که جنگ بین لبنان و اسرائیل رخ داد و یهودیان اسرائیلی که هر روز مزمور میخواندند، احساس بهتری از رفاه، شادی و امنیت را گزارش کردند. مثل این است که مراسم در آنجا کاری انجام می دهد.
و مطالعاتی در مورد وابستگی مذهبی انجام شده است که نشان میدهد افراد وابسته به مذهب، که در مراسم مذهبی شرکت میکنند، سطح رفاه روانی بالاتری را گزارش میکنند و میزان خودکشی کمتری دارند.
از منظر پتوی راحتی، اگر بخواهیم بگوییم که پتوی راحتی به معنای خودکشی کمتر و افسردگی کمتر است و به نوعی بله، پس نمیخواهم بگویم که دین خوب است، بلکه میگویم که دین در بسیاری از زمینههای مختلف زندگی عمل میکند که منجر به این نتایج میشود. و ما میتوانیم دلایل مختلفی برای این کار بیاوریم. می دانید، برای عضویت در یک جامعه مذهبی، گفتن، اوه، من به چیزی بزرگتر تعلق دارم، یا حتی شاید نقشی داشته باشم. شما فقط یک شماس در یک کلیسای باپتیست کوچک در روستایی ویرجینیای غربی هستید. من فقط این نقش را دارم. اوه، من شماس این کلیسای 30 نفری هستم.
به شما حس هدفمندی می دهد.
و سپس از نظر روانشناسی انجام یک مراسم خاص و دانستن اینکه حرکات چیست و چه احساسی به شما می دهد، و سپس احساس اطمینان بیشتری می کنید که بیرون بروید و روز خود را بگذرانید، می توانید درک کنید که چرا دین به همان روشی که انجام می دهد عمل می کند و چرا نتایجی را که انجام می دهد ایجاد می کند.
باز هم، من نمی گویم که دین خوب است. من می گویم که به نظر می رسد کار اینگونه است. و این ممکن است توضیح دهد که چرا تکامل یافته است. می دانید، من شیفته تحول دین و تکامل آیین ها هستم. و وقتی از مطالعات مشابهی در مورد رفتار حیوانات به آن نگاه می کنید، یک قوطی کامل کرم در مورد اینکه آیا حیوانات دین را می سازند یا خیر وجود دارد. اما بهعنوان عمیق تکامل انسانها، ظاهراً شروع به انجام مراسم جمعی با هم کردیم، زیرا از نظر تکاملی برای ما به عنوان یک گونه مضر بود. و یک مدل تکاملی فرهنگی کامل وجود دارد که ادعا میکند که اشکال خاصی از دین پیروز شدهاند، زیرا به نفع این گروه در برابر گروه دیگر بوده است.
آنها سس مخفی باورها، آیینها و تعلقات را کشف کردند که باعث بقای فرهنگ آنها و فروپاشی فرهنگ دیگر شد. و ما به بیش از 100000 سال تاریخ بشر فکر می کنیم. بنابراین وقتی می گویم دین از نظر تکاملی به تاریخ عمیق بشر کمک می کند، باز هم نمی گویم که باید ادامه یابد یا خوب است. امروز می توانم به بسیاری از کشورهای سکولار نگاه کنم که به نظر می رسد از نظر رفاه روانی و… جوامع آزاد و باز که به ویژه مذهبی نیستند، خوب هستند. بنابراین من نمی گویم که مانند پیش نیاز است. و من می توانم به بسیاری از فرهنگ ها و جوامع مذهبی و کشورهایی اشاره کنم که به ویژه آزاد و باز نیستند.
پس مثل گلوله نقره نیست. اما از دیدگاه کارکردگرایی، میتوانیم توضیح دهیم که چرا این اعمال و باورها و هویتها و روابط به نتایجی میرسند که میبینیم.
جانی تامسون: متشکرم. من می توانم 17 ساعت دیگر با شما صحبت کنم، اما امروز آن را نداریم. بنابراین من فقط باید از شما برای یک ساعت شگفت انگیز تشکر کنم. ببخشید اگر کمی از دین متا ناراحت شدم. اما اینطور بود، همه اندرو هنری را در مورد دین برای صبحانه دنبال می کنند. خیلی ممنون
اندرو هنری: از اینکه من را در اختیار دارید متشکرم.




