|
ایستگاه فضایی بین‌المللی قرار است در سال 2030 بازنشسته و مخرب شود (اعتبار: ناسا) |
توسط جف فاوست
دوشنبه 27 جولای 2026
هفته گذشته 15 سال از پایان آخرین ماموریت شاتل فضایی STS-135 می گذرد و تنها اکنون تمام مدارگردها به خانه های نهایی خود رسیده اند. در ماه ژوئن، مرکز علوم کالیفرنیا نمایشگر بازطراحی شده خود را برای شاتل Endeavor در گالری جدید ساموئل اوشین شاتل پیش نمایش داد. در داخل، Endeavor به گونه‌ای نشان داده می‌شود که گویی روی سکوی پرتاب قرار دارد، روی یک مخزن خارجی نصب شده است که دو تقویت‌کننده موشک سوخت جامد متصل شده و یک پورتال در کنار آن قرار دارد.
| کیتون گفت: «من خیلی دوست دارم این چیز را در موزه ببینم، واقعاً این کار را می‌کنم. “من حدس می‌زنم که از لحاظ مالی، یا از نظر فنی مسئولیت‌پذیر نیست.” |
جفری رودولف، رئیس و مدیر عامل موزه، در بیانیه‌ای درباره این مرکز جدید که در ماه نوامبر به روی عموم باز می‌شود، گفت: «این تحقق یک رویای چند دهه‌ای است و منبع الهام دائمی برای نسل‌های دانشمندان، مهندسان و محققان خواهد بود».
همچنین برنامه بلندمدت دیگری را که به زودی به پایان می رسد به ذهن متبادر می کند: ایستگاه فضایی بین المللی. ناسا برنامه‌های خود را برای بازنشستگی ایستگاه فضایی بین‌المللی در اواخر دهه 2030 ادامه می‌دهد، اگرچه برخی نکات مبنی بر تمدید آن حداقل برای چند سال وجود دارد. برای مثال، لایحه مجوز ناسا در سنا، رسماً عمر ایستگاه را تا سال 2032 افزایش می دهد.
حتی اگر ایستگاه تا اوایل دهه 2030 به فعالیت خود ادامه دهد، واضح است که زمان آن فرا رسیده است که به پایان ایستگاه فضایی بین‌المللی فکر کنیم. این نه تنها شامل نحوه برخورد با پایان عمر ایستگاه و نحوه انتقال به گیرنده های تجاری می شود، بلکه شامل مواردی است که باید از ایستگاه و چگونه نگهداری شود.
برخلاف شاتل‌های مداری که می‌توان آنها را به زمین بازگرداند و مانند هواپیما در موزه‌ها قرار داد، هیچ راهی برای بازگرداندن ایستگاه فضایی بین‌المللی وجود ندارد. ناسا همچنین تلاش برای نگه داشتن ایستگاه در مدار را رد کرده است، شاید در ارتفاعی بالاتر از آنچه امروز کار می کند.
جیکوب کیتون، مدیر موقت ایستگاه فضایی بین‌المللی در مقر ناسا، طی یک سری پانل‌های نیم روزه در مورد حفظ ایستگاه بین‌المللی در کنفرانس AIAA ASCEND در ماه می، گفت: «ما مقاله‌ای در این باره داریم. این مقاله 2024 به چندین گزینه جایگزین برای برنامه های ناسا برای خارج کردن ایستگاه از مدار در پایان عمرش می پردازد، از جمله بالا بردن آن به مداری بالاتر و با عمر طولانی تر.
او گفت: “دلتا-V زیادی وجود دارد و محیط زباله بسیار بد است.” آن مقاله تخمین می زند که حرکت ایستگاه فضایی بین المللی، که در حال حاضر در مداری در ارتفاع کمی بیش از 400 کیلومتر است، به مداری بین 640 تا 680 کیلومتر که می تواند آن را برای یک قرن در مدار نگه دارد، به 18900 تا 22300 کیلوگرم سوخت نیاز دارد. این مدار بالاتر همچنین دارای زباله های بیشتری است و خطر برخوردهایی را ایجاد می کند که می تواند باعث “تکه تکه شدن کامل” ایستگاه شود و ایمنی مدار پایین زمین را تهدید کند.
او گفت که همان تجزیه و تحلیل، همچنین جداسازی جزئی ایستگاه برای خارج کردن بخش‌های جداگانه از مدار یا بازگرداندن آنها به زمین را رد کرد. سند ناسا خاطرنشان می کند: “هر گونه تلاش برای جداسازی قطعات برای جدا کردن و بازگرداندن ایمن اجزای منفرد (مانند ماژول ها) با چالش های لجستیکی و مالی قابل توجهی روبرو خواهد شد.”
او گفت: “من فقط می خواهم شخصا صحبت کنم: من دوست دارم این چیز را در یک موزه ببینم، واقعا این کار را می کنم.” “من حدس می‌زنم که از نظر مالی مسئولیت‌پذیر یا از نظر فنی مسئولیت‌پذیر نیست که بتوان بخش‌های بزرگی از آن را حفظ کرد.”
در سند ناسا آمده است: «اگرچه ماژول‌های بزرگ برای بازگشت امکان‌پذیر نیستند، ناسا در حال تعامل با موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونیان و سایر سازمان‌ها برای توسعه طرحی برای حفظ برخی از عناصر کوچکتر ایستگاه فضایی است».
رایان لاندون، مدیر دفتر ادغام علم ناسا در مرکز فضایی جانسون گفت: «اسمیتسونین فهرست آرزوها را به ما داد. او در مورد محتوای آن فهرست توضیح بیشتری نداد.
| لاندون گفت که پس از نصب USDV، ماموریت های Cargo Dragon امکان پذیر نخواهد بود. بنابراین آخرین خانه بارگیری ما در اواسط سال 2029 خواهد بود. |
یکی از چالش ها پیدا کردن مکانی برای بازگرداندن این اقلام خواهد بود. امروزه فقط Cargo Dragon اسپیس ایکس می‌تواند مقادیر قابل توجهی محموله را از ایستگاه فضایی بین‌المللی بازگرداند که مقادیر کمی در Crew Dragon و Soyuz موجود است. سایر فضاپیماهای باری – Cygnus، HTV-X و Progress – محموله را به ایستگاه می‌رسانند اما با ورود مجدد می‌سوزند.
با نزدیک شدن به بازنشستگی ایستگاه، سرعت ماموریت های بار نیز کاهش می یابد. یک نقطه عطف کلیدی، راه اندازی USDV (USDV) خواهد بود، یک Dragon تغییر یافته که حدود 18 ماه قبل از خروج از مدار به ایستگاه متصل می شود. این هواپیما از یکی از دو درگاه اتصال که برای وسایل نقلیه تجاری خدمه و فضاپیمای باری Dragon در دسترس است استفاده خواهد کرد. با درگاه دیگری که توسط فضاپیمای کرو دراگون یا استارلاینر برای خدمه استفاده می شود، جایی برای دراگون باری وجود نخواهد داشت.
او درباره USDV و خودروی خدمه تجاری گفت: “وقتی این دو وسیله نقلیه سوار شوند، ما دیگر وسیله نقلیه ای نخواهیم داشت که بتواند برگردد. بنابراین آخرین خانه باری ما در اواسط سال 2029 خواهد بود.”
این امر به فوریت تصمیم گیری در مورد اینکه چه چیزی از ICC حفظ شود می افزاید. با این حال، مورخان و متصدیان برای فضا در این ماموریت‌های محموله با دانشمندانی که به دنبال بازگرداندن آزمایش‌ها هستند و در عین حال به حداکثر رساندن تحقیقات در ایستگاه در سالهای پایانی آن، همراه با مهندسانی که نیاز به بازگرداندن تجهیزات برای نگهداری یا استفاده مجدد دارند، رقابت خواهند کرد.
او گفت: “این یک بحث جالب خواهد بود.”
یک خدمه ده نفره در ایستگاه فضایی بین المللی اوایل این ماه شام را با هم به اشتراک گذاشتند. (اعتبار: ناسا) |
محققان به صراحت گفته اند که می خواهند تا زمانی که می توانند از ISS استفاده کنند. مایکل رابرتز، دانشمند ارشد آزمایشگاه ملی ISS، گفت: “هدف ما این است که تا آخرین لحظه ای که رایان چراغ ها را خاموش می کند، به استفاده از ایستگاه فضایی بین المللی ادامه دهیم. بنابراین رانندگانی برای حفظ حداکثر ظرفیت علمی در این وسایل نقلیه بازگشت نهایی وجود خواهند داشت.”
وی افزود: «اما برای هیچکس از دست نرفته است که دانش علمی عظیم و همچنین دانش تاریخی وجود دارد که از بازگشت برخی از این ابزارها قابل حفظ است.»
حداقل آگاهی از نیاز به شروع برنامه ریزی برای حفظ عناصر ISS وجود دارد. برایان اودوم، مورخ ارشد ناسا گفت: «ISS روی رادار من می آید. این داستان پرواز فضایی انسانی آژانس برای مدت بسیار طولانی است.
با این حال، مشخص نیست که آیا یک روند رسمی برای تعیین اینکه چه چیزی و چگونه می تواند بازگردانده شود وجود دارد یا خیر. لاندون گفت: “باید تلاشی متمرکز و عمدی از سوی کسی انجام شود.” این شخص باید در بحث های لجستیک محموله شرکت داشته باشد و بنابراین می تواند از بازگرداندن اقلام هنگامی که فضایی برای ماموریت بازگشت محموله در دسترس می شود دفاع کند.
او گفت که این شامل “صحبت کردن با خدمه در مورد چیزهایی که باید به دنبال آنها باشند و وادار کردن خدمه به فکر کردن درباره میراث زمانی که آنجا هستند.” “خدمه در بسته بندی این چمدان ها شگفت انگیز هستند. همیشه جایی جا دارد.”
کیتون گفت: تعیین مسئولیت برای حفظ میراث ISS یک چالش خواهد بود. برنامه ایستگاه فضایی همانطور که در حال حاضر ساختار یافته است بر پرواز در ایستگاه فضایی متمرکز شده است.
| اودوم از کارکنان برنامه خواست که «مورخ خود باشند» و به نحوه حفظ سوابق فکر کنند. “کار شما ممکن است برای همیشه از بین برود.” |
گابریل سوینی، مدیر بخش سیاست، دفاع و بخش بین‌المللی دفتر تجارت فضایی، خاطرنشان کرد: «اگر حفظ میراث ایستگاه فضایی بین‌المللی چیزی است که آمریکایی‌ها یا دولت ایالات متحده یا بخش‌های خاصی از آن به آن اهمیت می‌دهند، باید از طریق کانال‌های سیاسی بیان شود. این هزینه هزینه دارد، زمان و تلاشی را صرف می‌کند که در حال حاضر صرف چنین چیزهایی نمی‌شود». اگر مردم می خواهند این کار را انجام دهند، باید نوعی تلاش سازمان یافته برای انجام آن وجود داشته باشد.»
حفظ میراث ISS فراتر از سخت افزار ایستگاه امروزی است که می تواند بازگردانده شود. تاکید عمده بر حفظ سوابق فیزیکی و الکترونیکی توسعه و عملیات ایستگاه و همچنین تاریخ شفاهی شرکت کنندگان در ایستگاه خواهد بود.
این شامل نحوه استفاده خدمه از ایستگاه در مقابل نحوه استفاده از آن است. جاستین والش، استاد تاریخ هنر، باستان شناسی و مطالعات فضا در دانشگاه چپمن می گوید: «باستان شناسی لزوماً مربوط به گذشته های دور نیست. “این واقعاً در مورد درک فعالیت های انسانی، درک فرهنگ انسانی، درک سازگاری با محیط، و به ویژه از طریق دریچه فرهنگ مادی است.”
والش محقق اصلی یک پروژه باستان‌شناسی ایستگاه فضایی بین‌المللی است که شامل مستندسازی شش منطقه از ایستگاه هر روز به مدت دو ماه بود تا ببیند چگونه از آن مناطق توسط خدمه استفاده می‌شود، از جمله در راه‌های “غیر منتظره و پیش‌بینی نشده”، مانند یک فضانورد که کیت لوازم بهداشتی خود را روی دیواری در یک منطقه پر رفت و آمد ایستگاه در معرض خطر قرار می‌دهد. “این نوع چیزها داستانی را بیان می کنند که برای ما برای درک معنای زندگی در فضا در سطح فعلی فناوری ما بسیار مهم است.”
این میراث را می توان به طرق مختلف ثبت کرد. او به وب‌سایت «ISS in Real Time» اشاره کرد که عکس‌ها، فیلم‌ها، رونوشت‌های مکالمات فضا به زمین و سایر اسناد را از تقریباً هر روز عملیات ISS گرد هم می‌آورد.
او افزود که به دنبال راه‌های دیگری برای مستندسازی ایستگاه است، از جمله همکاری با ناسا برای نمونه‌برداری از بو از بخش‌های مختلف ایستگاه فضایی بین‌المللی برای درک مواد شیمیایی که آن را ایجاد می‌کنند. او گفت: «ما در واقع می‌توانیم بدانیم که ترکیب شیمیایی جو چقدر است تا جایی که بتوانیم بوها را برای نمایشگاه‌های موزه‌های علم بازسازی کنیم.
استیون بوون، افسر زیردریایی که به فضانورد ناسا تبدیل شد، در مورد ایستگاه در پانل دیگری گفت: «متاسفانه، اولین باری که از STS-126 پیاده شدم، حتی بوی زیردریایی می داد، که گفتن آن در مورد هیچ مکانی خوب نیست.)
با وجود این رکورد غنی، مورخانی مانند Odom نگران هستند که اطلاعات ارزشمندی در مورد ISS به دلیل سوابق الکترونیکی زودگذر و محو شدن خاطرات از دست بدهند.
او گفت: «ما ممکن است در هر لحظه بیشتر از آنچه در مورد ایستگاه فضایی بین‌المللی در پنج سال آینده بدانیم، درباره آپولو بدانیم. روشی که بوروکراسی در زمان آپولو رکورد ایجاد کرد بسیار قابل توجه بود.
او از کسانی که روی این برنامه کار می کنند خواست تا «مورخ خود باشند» و به این فکر کنند که چگونه پرونده تصمیماتی را که گرفته اند حفظ کنند. او گفت: «فکر نکنید که شخص دیگری قرار است این کار را برای شما انجام دهد. “کار شما ممکن است برای همیشه از بین برود.”
| بوون گفت: “من در نگهداری چیزها آدم خوبی نیستم.” “بزرگترین میراث و آنچه ما باید حفظ کنیم این است که به انجام ماموریت هایی مانند این ادامه دهیم.” |
تاد موشر، دانشمند مقیم در برنامه مدیریت مهندسی دانشگاه کلرادو، گفت: وقتی صحبت از حفظ فیزیکی ایستگاه می‌شود، برخی از پانل‌ها خلاقیت به خرج دادند و پیشنهاد کردند که مأموریت‌های فضانوردان خصوصی ممکن است بتوانند به «آنچه می‌توانند» کمک کنند. رابرتز از مورخان خواست تا ماموریت SpaceX Dragon را بخرند و آن را با هر آنچه که می خواهید بارگذاری کنند. (شاید برآورد بیش از حد منابع مالی مورخان.)
در پاسخ به این سوال که می‌خواهند کدام شی ISS را حفظ کنند، اعضای میزگرد پاسخ‌هایی از گنبد ایستگاه گرفته تا میزی که به عنوان محل غذاخوری مشترک ایستگاه فضایی بین‌المللی عمل می‌کند تا میکروبیوم ایستگاه ارائه کردند. رابرت پرلمن، سردبیر collectSPACE، چیزی به اندازه کافی بزرگ پیشنهاد کرد که می‌توان آن را به قطعات کوچک برش داد و سپس روی کارت‌ها نصب کرد یا به مدال تبدیل کرد «فقط برای اینکه هرکسی که ایستگاه فضایی را به یاد می‌آورد، هرکسی که خاطره خوبی از آن در 25+ سال گذشته داشته است، اگر می‌خواهد، بتواند تکه‌ای از آن را داشته باشد».
و در مورد بوون، که در سال 2023 پس از سه بازدید کوتاه در سالهای پایانی برنامه شاتل، نیمی از سال را در ایستگاه فضایی بین المللی گذراند؟ او گفت: «من آدم خوبی برای نگهداری چیزها نیستم. “بزرگترین میراث و آنچه ما باید حفظ کنیم این است که به انجام ماموریت هایی مانند این ادامه دهیم.”
توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.
