تحقیقات نشان می‌دهد که کودکان سالم‌تر در دهه‌های بعد کمتر با خطر افسردگی مواجه می‌شوند

بر اساس تحقیقات جدید منتشر شده در مجله اختلالات عاطفی. این مطالعه با پیگیری بیش از 1000 استرالیایی برای بیش از سه دهه، نشان داد که سرعت دویدن بالاتر و استقامت بهتر در جوانان با خطر کمتر ابتلا به افسردگی در بزرگسالی، به ویژه در میان زنان مرتبط است. در مقابل، قدرت و قدرت عضلانی دوران کودکی روابط بسیار ضعیف‌تر و کمتری با سلامت روان بزرگسالان نشان می‌دهد.

افسردگی یک اختلال خلقی است که با غم و اندوه مداوم، از دست دادن علاقه به فعالیت های روزانه و احساس بی ارزشی که عملکرد روزانه را مختل می کند مشخص می شود. از آنجایی که داروهای ضدافسردگی اغلب عوارض جانبی ناخوشایندی دارند و برای همه کار نمی کنند، دانشمندان سعی کرده اند عوامل قابل تغییری را شناسایی کنند که می توانند از افسردگی در طول زندگی جلوگیری کنند. بیشتر این کار بر روی فعالیت بدنی متمرکز شده است، که به هر حرکت بدنی که باعث سوختن انرژی می شود، مانند پیاده روی یا ورزش کردن اشاره دارد. در مقابل، آمادگی جسمانی معیاری عینی است که نشان می‌دهد قلب، ریه‌ها، ماهیچه‌ها و سیستم‌های متابولیک بدن تا چه اندازه برای انجام کار فیزیکی سازگار هستند.

تناسب اندام به طور گسترده به تناسب اندام قلبی تنفسی تقسیم می شود که توانایی سیستم گردش خون و تنفس برای رساندن اکسیژن به ماهیچه ها در طول تمرین مداوم و تناسب اندام عضلانی است که شامل قدرت بی رحم و قدرت انفجاری است. در میان بزرگسالان، آمادگی جسمانی بالاتر با سلامت روانی بهتر همراه است. به عنوان مثال، یک مطالعه کوهورت آینده‌نگر روی بزرگسالان بریتانیایی نشان داد که افرادی که کمترین آمادگی هوازی و عضلانی را داشتند، تقریباً دو برابر احتمال ابتلا به افسردگی هفت سال بعد در مقایسه با افرادی که بالاترین آمادگی جسمانی را داشتند، داشتند.

با تعمیم این دیدگاه تا اواخر نوجوانی، یک مطالعه مبتنی بر جمعیت در سال 2012 بر روی بیش از یک میلیون سرباز سرباز مرد 18 ساله سوئدی نشان داد که مردان جوان با آمادگی هوازی کم یا متوسط و قدرت عضلانی تا چهار دهه بعد با افزایش خطر افسردگی شدید روبرو هستند.

اینکه آیا این الگوهای محافظتی بلندمدت برای دختران وجود دارد یا برای تناسب اندام که قبلا در دوران کودکی اندازه‌گیری شده بود، ناشناخته باقی مانده است. در جمعیت‌های جوان‌تر، یک متاآنالیز در سال 2021 از مطالعات مقطعی در کودکان و نوجوانان نشان داد که جوانان با آمادگی هوازی بهتر علائم افسردگی کمتری را در زمان آزمایش گزارش می‌دهند، و یک مطالعه طولی در سال 2015 روی دانش‌آموزان دبیرستانی نشان داد که دانش‌آموزان کلاس ششم با آمادگی هوازی بالاتر تا کلاس هفتم کمتر به افسردگی مبتلا می‌شوند.

با این حال، هیچ مطالعه ای به طور عینی تناسب اندام در دوران کودکی و سپس افسردگی در بزرگسالی را ردیابی نکرده است. برای پاسخ به این سوال، کایلی جی اسمیت و بروکلین جی فریزر از موسسه تحقیقات پزشکی منزیس دانشگاه تاسمانی به همراه همکارانشان بررسی کردند که آیا استقامت و عملکرد عضلانی دوران کودکی دهه‌ها بعد افسردگی بالینی را پیش‌بینی می‌کند یا خیر.

فریزر، پژوهشگر فوق دکتری در موسسه تحقیقات پزشکی منزیس دانشگاه تاسمانی، که همچنین وابسته به دانشگاه آدلاید است، گفت: «افسردگی یک چالش عمده سلامت عمومی است و علاقه فزاینده‌ای به شناسایی عواملی که ممکن است در درازمدت به سلامت روانی بهتر کمک کنند، وجود دارد. “ما می دانیم که فعالیت بدنی برای سلامت روان مفید است و تحقیقات قبلی نشان می دهد که بزرگسالان سالم کمتر احتمال ابتلا به افسردگی را دارند. با این حال، در مورد اینکه آیا تناسب اندام در دوران کودکی و نوجوانی دهه ها بعد با افسردگی مرتبط است یا خیر، بسیار کمتر شناخته شده است.”

محققان داده‌ها را با بررسی سلامت و تناسب اندام در مدارس استرالیا در سال 1985 تجزیه و تحلیل کردند، که نمونه ملی 8498 دانش‌آموز 7 تا 15 ساله را آزمایش کرد. بخشی از این شرکت‌کنندگان تا بزرگسالی پیگیری شدند و بین سال‌های 2014 و 2019، زمانی که آنها 36 تا 49 سال داشتند، از کلینیک‌های پیگیری بازدید کردند. تجزیه و تحلیل نهایی شامل 1080 بزرگسال شامل 519 مرد و 561 زن بود که تست های تناسب اندام دوران کودکی را تکمیل کردند، داده های پایه را ارائه کردند و پس از میانگین پیگیری 32.5 سال یک مصاحبه تشخیصی سلامت روان را تکمیل کردند.

فریزر به PsyPost گفت: «یکی از نقاط قوت اصلی این مطالعه، دوره طولانی پیگیری است. “مطالعات کمی به طور عینی تناسب اندام را در دوران کودکی اندازه گیری می کنند و سپس افسردگی را بیش از 30 سال بعد ارزیابی می کنند. این مطالعه طولی موسسه Menzies برای تحقیقات پزشکی به ما کمک کرد تا به ما در مورد اینکه چگونه سلامت در دوران کودکی می تواند بر رفاه و سایر پیامدهای سلامتی در بزرگسالی تأثیر بگذارد، آگاه شود.”

در طول مطالعه سال 1985، کودکان 7 تا 15 ساله یک مسیر 1.6 کیلومتری (یک مایلی) دویدن یا راه رفتن را برای اندازه گیری آمادگی قلبی تنفسی انجام دادند که برای 1062 شرکت کننده در نمونه نهایی به میانگین سرعت دویدن بر حسب متر در دقیقه تبدیل شد. با توجه به محدودیت‌های زمانی و منابع در سال 1985، گروه کوچک‌تری از کودکان 9، 12 و 15 ساله، که مجموعاً 437 شرکت‌کننده در تجزیه و تحلیل نهایی بودند، یک تست دوچرخه ثابت زیر حداکثر، یک ارزیابی بدون تلاش کامل را نیز تکمیل کردند.

این نوجوانان سه مرحله سه دقیقه ای افزایش مقاومت را رکاب زدند در حالی که ارزیابان ضربان قلب آنها را با گوشی پزشکی و کرونومتر اندازه گیری کردند تا ظرفیت کار فیزیکی آنها را 170 ضربه در دقیقه ارزیابی کنند، به این معنی که حجم کاری کودک می تواند با آن ضربان قلب تحمل کند. از آنجایی که توده عضلانی بر قدرت رکاب زدن تأثیر می گذارد، محققان به طور آماری تأثیر توده بدون چربی بدن را که از اندازه گیری چین های پوست محاسبه شده بود، از عملکرد دوچرخه سواری حذف کردند.

مطالعه 1985 همچنین قدرت عضلانی را ارزیابی کرد که توانایی اعمال نیرو سریع و قدرت عضلانی است، حداکثر نیرویی که یک عضله می تواند در یک تلاش ایجاد کند. همه کودکان 7 تا 15 ساله یک پرش طول ایستاده را برای اندازه‌گیری قدرت عضلانی انجام دادند و از حالت ایستاده با دو پا با استفاده از چرخاندن بازو به جلو پریدند و دورترین پرش از دو پرش ثبت شد. زیرگروهی متشکل از نوجوانان 9، 12 و 15 ساله نیز آزمایش قدرت گرفتن دست را با استفاده از یک گیره مکانیکی قابل تنظیم انجام دادند که با حداکثر نیرو یک بار با هر دست می‌گرفتند. محققان نتایج دست چپ و راست را میانگین گرفتند، از نظر آماری اثر وزن کل بدن را حذف کردند و هر چهار معیار تناسب اندام را برای سن و جنسیت استاندارد کردند.

در کلینیک های سالمندان، شرکت کنندگان نسخه کامپیوتری مصاحبه تشخیصی بین المللی مرکب سازمان بهداشت جهانی را تکمیل کردند. این ارزیابی استاندارد شده، با استفاده از معیارهای ویرایش چهارم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی و ثبت سنی که برای اولین بار علائم ظاهر شدند، اختلال افسردگی اساسی و اختلال افسرده‌خونی را در طول عمر، یک شکل مزمن افسردگی خفیف‌تر، شناسایی می‌کند.

شرکت کنندگانی که افسردگی آنها در سال 1985 یا قبل از آن شروع شده بود، حذف شدند. مدل‌ها برای سن کودک، جنس، شاخص توده بدنی (BMI)، وضعیت اجتماعی-اقتصادی محله بر اساس کد پستی سرشماری 1981، و معیار دیگری از تناسب اندام از همان گروه آزمایشی کنترل می‌شوند، در حالی که وزن‌های آماری را برای محاسبه ساییدگی شرکت‌کنندگان در طول دوره پیگیری اعمال می‌کنند.

در طول دوره پیگیری، 190 نفر از 1080 شرکت‌کننده (17.6%) افسردگی داشتند که 117 زن (20.9%) و 73 مرد (14.1%) بودند. در تجزیه و تحلیل بقا، ردیابی میزان بروز افسردگی در کل دوره پیگیری، محققان یک گام کودکی 1.6 کیلومتری در سرعت دویدن با یک انحراف معیار را بررسی کردند، که تقریباً تفاوت بین یک کودک متوسط ​​و یک کودک سالم تر از حدود پنج نفر از شش همسال همسن و جنس است. این مرحله با 15 درصد کاهش نرخ ابتلا به افسردگی با سن و جنسیت همراه بود.

پس از افزودن کنترل‌ها برای عملکرد پرش طول ایستاده، وضعیت اجتماعی-اقتصادی محله و BMI دوران کودکی، اندازه این کاهش بدون تغییر در 15 درصد باقی ماند، اگرچه تخمین دیگر از نظر آماری معنی‌دار نبود.

هنگامی که محققان مردان و زنان را به طور جداگانه بررسی کردند، به نظر می رسد که ارتباط بین آمادگی هوازی دوران کودکی و افسردگی بزرگسالان در زنان کمی قوی تر از مردان است، اگرچه محققان به طور رسمی این تفاوت را آزمایش نکردند.

در میان زنان، افزایش یک انحراف استاندارد در سرعت دویدن دوران کودکی با 19 درصد کاهش میزان افسردگی و یک افزایش انحراف استاندارد در تناسب اندام دوچرخه ثابت با 28 درصد نرخ پایین‌تر در مدل‌های سازگار با سن مرتبط بود. پس از تعدیل کامل، این تخمین ها از نظر اندازه مشابه بودند اما دیگر از نظر آماری معنی دار نبودند.

در میان مردان، سرعت دویدن در دوران کودکی و تناسب اندام دوچرخه‌سواری به ترتیب با کاهش 10 و 6 درصدی در میزان افسردگی همراه بود که هیچ کدام از نظر آماری معنی‌دار نبودند و نه فاصله پرش طول ایستاده و نه قدرت گرفتن ارتباط آماری معنی‌داری با میزان افسردگی کلی در هر دو جنس نشان ندادند.

فریزر گفت: “ما علاقه مند بودیم ببینیم که این انجمن در بین زنان قوی تر به نظر می رسد.” با این حال، مطالعه ما برای تعیین علت این اتفاق طراحی نشده است و تحقیقات بیشتری برای درک بهتر این تفاوت ها مورد نیاز است.

برای ارزیابی اینکه چگونه این ارتباط ها در طول زمان تغییر کرده اند، تیم همچنین خطر تجمعی ابتلا به افسردگی را در فواصل پنج ساله پس از سال 1985 محاسبه کرد، اگرچه نویسندگان تجزیه و تحلیل بقا را به عنوان تخمین اولیه خود در نظر گرفتند و ارقام در فاصله اولیه بر اساس چند مورد بود. در مدل‌های کاملاً تنظیم‌شده، سرعت دویدن بالاتر با 39 درصد کاهش خطر ابتلا به افسردگی در 5 سال اول همراه بود، زمانی که 2.5 درصد از شرکت‌کنندگان به افسردگی مبتلا شدند، و 25 درصد خطر کمتری در طی 10 سال، زمانی که نرخ پایه به 5.2 درصد رسید.

در کل دوره پیگیری، که در آن 17.7 درصد از نمونه دویدن و 17.2 درصد از نمونه دوچرخه سوار افسردگی داشتند، هر افزایش انحراف معیار در سرعت دویدن دوران کودکی و تناسب اندام دوچرخه سواری به ترتیب با 12 درصد و 13 درصد کاهش خطر تجمعی افسردگی مرتبط بود.

در این تحلیل‌های فاصله‌ای، قدرت پرش طول ایستاده هیچ رابطه ثابتی با افسردگی نشان نداد، در حالی که قدرت گرفتن دست الگوی متغیری را نشان داد. قدرت گرفتن بالاتر در دوران کودکی با خطر کمی بالاتر یا خنثی افسردگی در طی 15 سال اول پیگیری همراه بود، قبل از بازگشت به یک ارتباط محافظ متوسط ​​در سن 20 سالگی (14٪ خطر کمتر در مدل های کاملاً تنظیم شده) و خطر حاشیه ای 5٪ کمتر در کل دوره پیگیری. در تجزیه و تحلیل های حساسیت، که بیشتر برای سطوح ورزش دوران کودکی و همچنین احساس اولیه ناراحتی به حساب می آمد، یافته های اصلی تقریباً بدون تغییر باقی ماندند.

محسن جوشانلو، استاد روانشناسی در دانشگاه کیمیونگ در کره جنوبی که در این مطالعه شرکت نداشت، به PsyPost گفت: “آمادگی قلبی تنفسی بالاتر در دوران کودکی و نوجوانی با خطر کمتر افسردگی در بزرگسالی مرتبط است. این الگو برای تناسب اندام با سرعت دویدن 1.6 کیلومتر مشخص است.”

فریزر توضیح داد: «پیام اصلی این است که فواید تناسب اندام دوران کودکی فراتر از سلامت جسمانی است. “کودکان و نوجوانانی که آمادگی قلبی تنفسی بهتری دارند، کمتر در آینده در زندگی دچار افسردگی می شوند. اگرچه تناسب اندام بعید است تنها عامل موثر بر خطر افسردگی باشد، ممکن است بخش مهمی از پازل باشد. تناسب اندام کافی در دوران کودکی فواید فوری و بلند مدت برای سلامت قلبی عروقی دارد و اکنون ممکن است خطر تناسب اندام در بزرگسالی را نیز کاهش دهد.”

یافته‌ها مبنی بر اینکه استقامت دوران کودکی خطر افسردگی کمتری را در دهه‌های بعد پیش‌بینی می‌کرد، با بررسی قبلی مطالعات آینده‌نگر در بزرگسالان مطابقت دارد، که نشان می‌دهد آمادگی قلبی تنفسی کم و متوسط ​​با ۷۵ درصد و ۲۳ درصد بیشتر خطر افسردگی در مقایسه با تناسب اندام بالا مرتبط است، اگرچه این بررسی به جای پیگیری تناسب اندام از دوران جوانی، بزرگسالان را مورد بررسی قرار داد. نتایج همچنین به موازات یک متاآنالیز است که آمادگی قلبی تنفسی را در بزرگسالان میانسال ارزیابی می‌کند، که به طور مشابه هر مرحله کوچک در آمادگی هوازی را با خطرات کاهش افسردگی، زوال عقل و اختلالات روان‌پریشی مرتبط می‌کند، اگرچه بر تناسب اندام در دوران کودکی تمرکز داشت.

جوشانلو گفت: “این یافته با تحقیقات قبلی که آمادگی قلبی تنفسی بالاتر را با خطر کمتر افسردگی مرتبط می کند، مطابقت دارد.” “این کار قبلی را با نشان دادن این که این رابطه هنوز هم بیش از 30 سال پس از اندازه گیری تناسب اندام در دوران کودکی و نوجوانی قابل مشاهده است را گسترش می دهد.”

وی افزود: معتقدم این مطالعه با دقت انجام شده و محققان از روش های آماری متناسب با سوال تحقیق خود استفاده کرده اند. شواهد از ارتباط بین آمادگی قلبی تنفسی بالاتر در دوران کودکی و خطر کمتر افسردگی در بزرگسالی پشتیبانی می‌کند. با این حال، این ارتباط در اندازه متوسط ​​بود و برخی از یافته‌ها بی‌نتیجه بودند.

در عین حال، نتایج ضعیف برای تناسب اندام عضلانی اولیه با برخی از مطالعات در گروه‌های مسن‌تر تناقض دارد. برای مثال، مطالعه‌ای که آمادگی ژنتیکی پیش‌بینی‌شده را در بزرگسالان میانسال و مسن‌تر بررسی کرد، نشان داد که قدرت عضلانی، به‌ویژه در زنان، با احتمال کمتری برای افسردگی مرتبط است، در حالی که تناسب اندام هوازی هیچ ارتباطی نشان نداد، اگرچه این کار به جای اندازه‌گیری مستقیم تناسب اندام دوران کودکی که طی دهه‌ها دنبال شده بود، بر پروکسی‌های ژنتیکی در بزرگسالان متکی بود.

به طور مشابه، یک متاآنالیز قدرت گرفتن در افراد مسن گزارش داد که ضعیف‌ترین شرکت‌کنندگان 26 تا 42 درصد بیشتر از قوی‌ترین افراد در معرض خطر افسردگی در اواخر زندگی بودند، اگرچه این تجزیه و تحلیل قدرت گرفتن را در سنین بالاتر به جای ردیابی تناسب عضلانی از کودکی تا اواسط بزرگسالی ارزیابی کرد.

فریزر خاطرنشان کرد: «یافته‌های ما آمادگی قلبی تنفسی را به عنوان یک عامل بالقوه مهم که ممکن است به سلامت روان در درازمدت کمک کند، شناسایی کرد. با این حال، نمی‌توانیم پیش‌بینی کنیم که چه کسی در آینده افسردگی را تجربه می‌کند یا نخواهد داشت. نکته مهم این است که تناسب اندام چیزی است که اکثر مردم می‌توانند از طریق مشارکت منظم در فعالیت بدنی و ورزش آن را بهبود بخشند و حفظ کنند.»

نویسندگان به چندین مسیر بیولوژیکی احتمالی اشاره می‌کنند که می‌تواند به توضیح اینکه چرا جوانان سالم‌تر تمایل به افسردگی کمتری در بزرگسالی دارند، اشاره می‌کنند و خاطرنشان کردند که تصور می‌شود ورزش هوازی باعث ترشح اندورفین و عامل نوروتروفیک مشتق از مغز می‌شود، پروتئینی که از رشد و ترمیم نورون‌ها حمایت می‌کند و در عین حال به تنظیم التهاب و هورمون استرس کورتیزول کمک می‌کند. از آنجایی که این انجمن حتی پس از محاسبه میزان ورزش کودکان در سال 1985 برگزار شد، نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که مسیرهای روانی و اجتماعی نیز ممکن است کمک کنند، زیرا جوانان سالم‌تر ممکن است عزت نفس قوی‌تر، تصویر بدنی بهتر و شبکه‌های حمایت اجتماعی گسترده‌تری ایجاد کنند.

مانند تمام تحقیقات، نکاتی وجود دارد که باید در نظر گرفته شود. تناسب اندام اولیه ممکن است به عنوان یک نشانگر گسترده تری از عادات فعالیت مادام العمر، رفتارهای سلامت، شرایط اجتماعی-اقتصادی و عوامل ژنتیکی مشترکی که در این گروه اندازه گیری نشده اند، عمل کند. علاوه بر این، پیگیری شرکت‌کنندگان برای بیش از سه دهه با ساییدگی قابل‌توجهی همراه بود، با تجزیه و تحلیل نهایی حداکثر 1080 نفر از 8498 کودک اصلی یا حدود یک نفر از هر هشت کودک. تست چرخ و دست نیز در سال 1985 فقط برای افراد 9، 12 و 15 ساله انجام شد و نمونه کوچکتری از 437 شرکت‌کننده و 75 مورد افسردگی برای این تحلیل‌های خاص باقی ماند.

فریزر تاکید کرد: “بزرگترین تصور غلط این است که به این نتیجه برسیم که تناسب اندام از افسردگی جلوگیری می کند یا تناسب اندام پایین باعث افسردگی می شود.” از آنجایی که این یک مطالعه مشاهده ای بود، علت و معلول ثابت نشد.»

وی گفت: تناسب اندام می تواند یکی از عوامل مؤثر در تأثیرات بیولوژیکی، روانی، اجتماعی و غیره بر سلامت روان باشد. ما همچنین نمی‌خواهیم اهمیت سایر جنبه‌های آمادگی جسمانی را که فواید زیادی برای سلامتی و تندرستی دارند، نادیده بگیریم، اگرچه در این مطالعه به طور مداوم با افسردگی مرتبط نبودند.»

محدودیت دیگر این است که شرکت کنندگان مسن مجبور بودند شروع دوره های افسردگی را در طول بیش از سه دهه به یاد بیاورند، که ممکن است علیرغم استفاده از یک مصاحبه تشخیصی بالینی دقیق، باعث ایجاد خطاهای حافظه شود. تست‌های میدانی مانند دویدن یک مایل نیز می‌تواند تحت تأثیر سرعت و انگیزه کودک در روز آزمایش باشد تا ظرفیت فیزیولوژیکی خالص. مطالعات آینده باید بررسی کند که چرا رابطه بین قدرت عضلانی و افسردگی بین نوجوانی و میانسالی تغییر می‌کند و شاخص‌های عملی تناسب اندام را برای برنامه‌های سلامت جوانان ایجاد کند.

فریزر در پایان گفت: “تحقیقات بیشتری برای تعیین اینکه آیا ارتباط مشاهده شده بین تناسب اندام کودکی و نوجوانی و افسردگی بعدی علتی هستند یا خیر و برای درک بهتر مکانیسم های بیولوژیکی، روانی و اجتماعی که ممکن است زمینه ساز این روابط باشد، مورد نیاز است.”

جوشانلو گفت: «مطالعات آینده با استفاده از طرح‌های تحقیقاتی مختلف می‌تواند به تعیین اینکه آیا بهبود تناسب اندام در دوران کودکی می‌تواند خطر ابتلا به افسردگی را در زندگی بعدی کاهش دهد و اگر چنین است، چرا کمک کند.»

این مطالعه، برنامه بلندمدت: تناسب اندام در دوران کودکی و نوجوانی و رابطه آن با افسردگی در بزرگسالان، توسط کایلی جی اسمیت، کوستان جی. مگنوسن، کریستینا کادناس سانچز، گرانت آر. تامکینسون، لی بلیزارد، کریستی ساندرسون، ترنس جی.