بیماری پارکینسون ممکن است توسط یک “چرخه معیوب” ایجاد شود که خروج مواد زائد مغزی را مختل می کند.

التهاب عروق لنفاوی که مواد زائد مغز را تخلیه می کنند ممکن است در شروع بیماری پارکینسون نقش داشته باشد. این عارضه با تجمع پروتئینی به نام آلفا سینوکلئین که به اشتباه تا شده است، مرتبط است که در صورت آسیب دیدگی عروق لنفاوی ممکن است به طور موثر از مغز خارج نشود. اما به نظر می رسد تجمع آلفا سینوکلئین به این رگ ها آسیب بیشتری می رساند و زنجیره ای از رویدادها را ایجاد می کند که در آن هر مشکل دیگری را بدتر می کند.

جاستین رستنهوون از دانشگاه اوکلند در نیوزیلند می گوید: «این یک چرخه معیوب است. او می‌گوید: همچنین ممکن است توضیح دهد که چرا پارکینسون یک بیماری پیشرونده است که با گذشت زمان بدتر می‌شود.

بیماری پارکینسون، که بیش از 10 میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد، با از دست دادن نورون ها در مناطقی از مغز که حرکت را کنترل می کنند، مشخص می شود. این باعث علائمی مانند لرزش و سفتی عضلات می شود. تصور می‌شود که این عارضه ناشی از آلفا سینوکلئین است که به طور طبیعی در مغز ایجاد می‌شود و به اشتباه تا می‌شود و توده‌هایی را تشکیل می‌دهد که به نورون‌ها آسیب می‌زند.

در سال 2021، محققان نشان دادند که تجمع آلفا سینوکلئین در بیماری پارکینسون ممکن است تا حدی ناشی از اختلال در تخلیه ضایعات مغزی از طریق عروق لنفاوی مننژ باشد. آنها در بیرونی ترین لایه از سه غشاء به نام مننژ یافت می شوند که مغز را احاطه کرده اند. این رگ‌ها زباله‌ها را از شبکه‌ای از کانال‌های احاطه کننده رگ‌های خونی مغز به نام سیستم گلیمفاتیک دریافت می‌کنند و سپس آن‌ها را برای دفع به سایر قسمت‌های بدن منتقل می‌کنند.

اما علت آسیب لنفاوی در بیماری پارکینسون ناشناخته بود. Rustenhoven و همکارانش تعجب کردند که آیا این ممکن است نتیجه مسدود شدن مننژها توسط آلفا سینوکلئین باشد. Rustenhoven می‌گوید: «هیچ‌کس قبلاً واقعاً به این موضوع نگاه نکرده بود، و اکثر تحقیقات بر روی تغییرات در مناطق کنترل کننده حرکت متمرکز شده‌اند که در اعماق مغز قرار دارند.

Екипът تحلیلра следсмъртни проби от منینگیت از دم دوشی، که می تواند بیماری پارکینسون را داشته باشد، و صدم دوشی، که نمی تواند این بیماری را داشته باشد. Само пробите от بیماریта на Паркинсон имат алфа-синуклеинови бучки. “За първи път показахме، че тези آгрегати се natrupvat در مرزте на мозъка при хора со Parkinson”, казва Рустенховен.

محققان برای تعیین اینکه آیا تجمع چنین پروتئینی به پاکسازی ضایعات مغزی آسیب می زند، به موش ها ویروسی تزریق کردند که سلول هایی به نام فیبروبلاست ها را در مننژها آلوده می کند. این کار را انجام نمی دهد تا بتواند آلفا-سینوئل را به آنها بازگرداند. اگر تاکیوا آنها را افزایش دهد.

دو ماه بعد، تصویربرداری مغزی نشان داد که رگ‌های لنفاوی مننژ این موش‌ها با نصف سرعت موش‌های کنترل که یک ویروس کدکننده پروتئین بی‌اثر تزریق شده بودند، مایعات زائد را تخلیه می‌کنند. علاوه بر این، در گروه قبلی موش‌ها، سلول‌های ایمنی به نام ماکروفاژها توده‌های آلفا سینوکلئین را در مرزهای مغز می‌بلعند. این کار را با ماکروفاگیت کنید تا آن را در تعداد مورد نظر قرار دهید و به این ترتیب سه مورد از TNF-آلفا را بررسی کنید.

سپس تیم ورقه‌های سلول‌های انسانی یافت شده در عروق لنفاوی مننژ را در معرض آلفا سینوکلئین یا TNF-آلفا قرار دادند. Roosterhoven می گوید که هر دو مولکول باعث ایجاد شکاف بین سلول های لنفاوی می شوند و آنها را نفوذپذیر می کند.

او می‌گوید: «انباشته شدن آلفا سینوکلئین در مرزهای مغز اساساً یک پاسخ ایمنی ایجاد می‌کند که سوراخ‌هایی در این عروق لنفاوی ایجاد می‌کند و آنها را در تخلیه بی‌اثر می‌کند». “Вече знаем от други проучвания, че тези лимфни пътища می تواند برای هدررفتن به آلفا-سينوئلين، اينطوری че нарушен лимфен дренаж. [due to alpha-synuclein] означава, че още повече от протеина ще се натрупа.

Roosterhoven می گوید: این حلقه بازخورد همچنان در حال افزایش است که می تواند باعث بدتر شدن آسیب مغزی و علائم مرتبط با بیماری پارکینسون شود.

کامیل کارول از دانشگاه نیوکاسل در بریتانیا می‌گوید که مکانیسم مشابه احتمالاً در سایر شرایط تخریب‌کننده عصبی که در آن پروتئین‌ها انباشته می‌شوند، مانند بیماری آلزایمر، اعمال می‌شود. اما این درک همچنین گزینه های درمانی جدیدی ایجاد می کند. Roosterhoven می گوید: «درمان هایی که این پاسخ ایمنی را سرکوب یا تعدیل می کنند ممکن است از اختلال عملکرد لنفاوی برای درمان بیماری پارکینسون جلوگیری کنند.

این تیم اکنون قصد دارد آزمایش‌های مشابهی را انجام دهد و موش‌ها را پس از بروز علائم پارکینسون، نه فقط تغییرات مغزی مرتبط، مورد بررسی قرار دهد. او می گوید که این موش ها نیز برای مدت طولانی تری دنبال خواهند شد.

کارول می‌گوید: «مدل موش‌های آن‌ها با سؤالی که می‌پرسیدند، که به طور خاص به تأثیر آلفا سینوکلئین در مرز مغز بر روی غدد لنفاوی نگاه می‌کرد، مناسب بود. “اما پیوند یافته های آنها با علائم مهم خواهد بود.”

در کار فعلی، محققان در حال جمع‌آوری نمونه‌های مغزی بیشتری از افرادی هستند که با بیماری پارکینسون با شدت‌های متفاوت جان خود را از دست داده‌اند. این به آن‌ها اجازه می‌دهد تا تعیین کنند که آلفا سینوکلئین چقدر در طول این بیماری مرزهای مغز را مسدود می‌کند و در چه مرحله‌ای ممکن است شروع به ایجاد آسیب لنفاوی کند.

آنها همچنین در حال آزمایش روی موش و سلول های انسانی هستند که آیا داروهایی که TNF-alpha را مسدود می کنند می توانند آسیب لنفاوی را در طول بیماری پارکینسون معکوس کنند یا خیر. مطالعه قبلی بر روی افراد مبتلا به بیماری التهابی روده که با خطر بالاتر بیماری پارکینسون مرتبط است، مورد بررسی قرار گرفت و دریافت که افرادی که داروهایی مصرف می‌کنند که TNF-alpha را مسدود می‌کنند، 78 درصد کمتر به بیماری پارکینسون مبتلا می‌شوند.

یک کارآزمایی در حال انجام همچنین به افراد مبتلا به اختلال رفتار خواب REM (حرکت سریع چشم)، که اغلب مقدم بر بیماری پارکینسون است، می‌دهد، دارویی که TNF-alpha را مسدود می‌کند تا تعیین کند که آیا این بر پیشرفت پارکینسون تأثیر می‌گذارد یا خیر. Rustenhoven می گوید: “این یک مدرک بسیار جالب برای حمایت از یافته های ما خواهد بود.”