بررسی فضایی: میل به موشک

توسط جف فاوست
دوشنبه 17 آگوست 2026

ماه گذشته، محققان دانشگاه کمبریج مطالعه‌ای را منتشر کردند که در آن از پیشرفت در دسترسی به مدار استقبال کردند. آنها می گویند که هزینه های راه اندازی ارزان تر از همیشه است و به ازای هر کیلوگرم 3868 دلار است و انتظار می رود که کاهش بیشتری پیدا کند: 1569 دلار به ازای هر کیلوگرم تا سال 2030 و 273 دلار به ازای هر کیلوگرم تا سال 2040.

آلسیو ترزی، نویسنده اصلی، با اشاره به ظهور کشتی‌های بخار در قرن نوزدهم گفت: «هزینه فناوری پرتاب فضایی در حال حاضر سریع‌تر از یکی از بزرگترین انقلاب‌های حمل‌ونقل در تاریخ کاهش می‌یابد.

یکی از مدیران صنعت پاسخ کوتاهی به این نظرسنجی ارائه کرد. منشی که در پس‌زمینه صحبت می‌کرد، گفت: «ای کاش. فکر نمی‌کنم اساتید کمبریج اخیراً موشک‌های زیادی خریداری کرده باشند.

این مقام و دیگران می‌گویند که اگر این کار را می‌کردند، بازار بسیار محدودی پیدا می‌کردند که در آن حمل‌ونقل به مدار به سختی می‌توان یافت – و اگر این کار را بکنید، احتمالاً هزینه زیادی برای آن خواهید پرداخت. این ترکیبی از موشک‌هایی است که در حال حاضر زمین‌گیر شده‌اند، موشک‌هایی که همچنان به تأخیر می‌افتند، و نگرانی‌هایی در مورد آینده برنامه‌ای که دسترسی مقرون به صرفه به فضا را برای ماهواره‌های کوچک فراهم کرده است.

Blue Origin به بازسازی مجموعه پرتاب 36 و بازگرداندن نیو گلن به پرواز پس از یک انفجار در ماه می ادامه می دهد. (اعتبار: Blue Origin)

ای کاش موشک ها از سر گرفته می شدند

برد موشک‌هایی که در حال حاضر روی زمین هستند قابل توجه است – یا اگر مشتریان را عصبانی نمی‌کردند، می‌شد. نیو گلن شرکت Blue Origin البته پس از یک انفجار در طی آزمایش آتش ثابت در ماه می که به سکوی پرتاب کیپ کاناورال آسیب جدی وارد کرد، از خدمت خارج شد. ولکان ULA از فوریه، زمانی که یک تقویت کننده موشک سوخت جامد در هنگام پرتاب دچار “ناهنجاری عملکرد قابل توجهی” شد، پرواز نکرده است، اگرچه موشک توانست ماموریت خود را با موفقیت انجام دهد. موشک PSLV هند که یک اسب کار برای برنامه فضایی هند و گزینه ای محبوب برای برخی شرکت ها است، متحمل یک سری از شکست ها شده است. هفته گذشته، H3 ژاپن اولین پرتاب عملیاتی خود را از زمان خرابی در دسامبر گذشته انجام داد (پرواز آزمایشی موفقیت آمیزی در ماه ژوئن بر روی نوع دیگری از وسیله نقلیه انجام داد که تنها چند ماهواره کوچک را حمل می کرد).

این ظرفیت قابل توجهی در حاشیه است، به ضرر مشتریان از نیروی فضایی ایالات متحده گرفته تا آمازون، که صورت فلکی لئو آمازون آن به شدت به نیو گلن و ولکان متکی است.

هنوز مشخص نیست که این خودروها تا چه مدت از سرویس خارج می شوند. هند جزئیات کمی در مورد دو شکست PSLV ارائه کرد، به جز اینکه هر دو شامل مرحله سوم موشک بودند. برخی گزارش‌های اخیر رسانه‌ها حاکی از آن است که این وسیله نقلیه ممکن است در ماه سپتامبر به پرواز بازگردد. Blue Origin مدت کوتاهی پس از انفجار پد به طور مداوم گفت که در تلاش است تا نیو گلن دوباره تا پایان سال پرواز کند، که هم به رفع مشکلی که باعث انفجار شده است و هم نیاز به بازسازی پد دارد.

بلو اوریجین در اوایل این ماه گفت که انفجار یک لنت را در یک سوپاپ اکسیژن مایع در موتور BE-4 در مرحله اول موشک ردیابی کرده است و در حال انجام اقداماتی برای رفع مشکل است. همچنین به طور موثر 24/7 کار می کند تا با اعمال تغییراتی در طراحی پد، به جای انجام بازیابی مستقیم برای سرعت بخشیدن به کار، پد را بازیابی کند.

مشتریان Blue Origin را تحسین می کنند، اما لزوماً روی پرواز نیو گلن تا پایان سال حساب نمی کنند. اسکات ویسنیفسکی، رئیس AST SpaceMobile، هفته گذشته در تماس با شرکتش در مورد درآمد گفت: “آنها به امسال می روند. ما لزوماً روی آن شرط بندی نمی کنیم.” AST SpaceMobile به نیو گلن متکی است تا مجموعه ماهواره های پهنای باند خود را به همراه فالکون 9 کوچکتر اسپیس ایکس مستقیماً به دستگاه بفرستد. “ما خوشحال می شویم اگر این کار را انجام دهند، اما ما روی آن شرط بندی نمی کنیم.”

ULA اعلام نکرده است که انتظار دارد Vulcan چه زمانی راه اندازی مجدد را از سر بگیرد. در یک تماس درآمد ماه گذشته، Northrop Grumman که تقویت کننده های موشک جامد ولکان را تولید می کند، گفت که اقدامات اصلاحی را انجام داده است اما پیشنهاد کرد تقویت کننده های بازطراحی شده ممکن است تا پایان سال آماده نشوند. ولکان می‌تواند ماموریت‌های کوچک‌تر را بدون هیچ تقویت‌کننده‌ای راه‌اندازی کند، اما بیشتر مأموریت‌ها در مانیفست او به دو یا بیشتر نیاز دارند. بازگشت آن به پرواز با مشکل موتور BE-4 که ​​توسط انفجار نیو گلن کشف شد، پیچیده تر شد.

این موضوع فشار مالی بر شرکت وارد کرده است، که اوایل سال جاری اعلام کرد که انتظار دارد Vulcan را 16 تا 18 بار در سال جاری عرضه کند. در ماه ژوئیه، لاکهید مارتین و بوئینگ، که هر کدام 50 درصد از ULA را در اختیار دارند، در پرونده‌های SEC گفتند که به ULA ضمانت‌های وام ارائه کرده‌اند، زیرا همانطور که لاکهید گفت، زمین‌گیر شدن بر وضعیت مالی ULA تأثیر منفی می‌گذارد.

حتی موشک هایی که به پرواز برگشته اند این کار را به کندی انجام می دهند. در ماه مارس، Firefly Aerospace راکت آلفا خود را برای اولین بار پس از پرتاب ناموفق در آوریل 2025 با موفقیت پرتاب کرد. (این شرکت همچنین در طی آزمایش آتش ثابت در سپتامبر 2025 یک تقویت کننده آلفا را از دست داد که بازگشت وسیله نقلیه به پرواز را به تاخیر انداخت.) Firefly گفت که سپس به یک “آلفا ارتقا یافته” بهبود یافته و نسخه دوم ارتقاء یافته و نسخه دوم ارتقا یافته است. زیرسیستم هایی که باید در پایان تابستان پرواز خود را آغاز کنند.

هفته گذشته در تماسی با درآمد، این شرکت گفت که اکنون سه ماهه چهارم را برای عرضه بعدی آلفا هدف قرار داده است. او همچنین گفت که امسال تنها یک پرتاب دیگر را به جای دو موردی که قبلا برنامه ریزی شده بود، برگزار خواهد کرد.

جیسون کیم، مدیرعامل فایرفلای در این تماس گفت که این شرکت بیشتر مانیفست‌های خود را برای عرضه‌های آلفا در سال 2027 فروخته است، اما از بیان تعداد عرضه‌ها خودداری کرد. او در پاسخ به سوالی درباره سرعت عرضه آلفا گفت: «ما در مورد راهنمایی برای سال 2027 صحبت نمی کنیم.

نوترون آزمایشگاه راکت که در ابتدا قرار بود در سال 2024 پرتاب شود، می تواند اولین پرتاب خود را در سال 2027 ببیند (اعتبار: آزمایشگاه موشک)

من می خواهم موشک ها شروع به شلیک کنند

شکایت صنعتی مشابهی در مورد موشک در حال توسعه است. موجی از وسایل نقلیه وجود دارد که قول می دهند در صورت ورود و خروج به سکوی پرتاب، ظرفیت بیشتری را برای مشتریان معرفی کنند.

یکی دیگر از آنها خودروی Firefly به نام Eclipse است. در سال 2022، نورث روپ گرومن اعلام کرد که با فایرفلای همکاری خواهد کرد تا اولین مرحله جدید راکت آنتارس نورث روپ را توسعه دهد – جایگزینی که در اوکراین با موتورهای روسی ساخته شده است – به عنوان گامی به سوی یک موشک جدید با قدرت متوسط. در آن زمان، این شرکت‌ها گفتند که انتظار دارند خودروی اصلاح‌شده Antares با مرحله اول Firefly، به نام Antares 330، در اولین فرصت تجاری‌سازی در سال 2024 آغاز شود و خودروی بار متوسط نیز در سال 2025 عرضه شود.

با این حال، از آگوست 2026، این وسیله نقلیه که اکنون Eclipse نام دارد، هنوز عرضه نشده است. در تماس با درآمد، کیم در مورد پیشرفت شرکت در Eclipse صحبت کرد، اما جزئیات کمی در مورد برنامه ارائه کرد. او گفت: «ما فقط برای اولین پرتاب خود کار می کنیم، که به گفته او زودتر از سال 2027 نخواهد بود.

Rocket Lab با موشک نوترون توان متوسط خود در وضعیت مشابهی قرار دارد. Rocket Lab که در سال 2021 اعلام شد، ابتدا قصد داشت اولین پرتاب خود را در سال 2024 انجام دهد. این شرکت یک سال پیش اعلام کرد که برای این پرتاب تا پایان سال 2025 تلاش می کند، اما گفت که در برنامه “چراغ سبز” با حاشیه کمی در برنامه قرار دارد تا به این هدف برسد.

این پرتاب سپس به سال 2026 کاهش یافت، اما در یک تماس درآمدی هفته گذشته، مدیر عامل شرکت پیتر بک گفت که پنجره پرتاب نوترون در سال جاری در حال “کاهش” است.

او گفت: «با باریک شدن پنجره پرتاب پایان سال، کاری که ما در حال حاضر انجام می‌دهیم در مورد تجارت خارج از ریسک است، و زمان‌بندی اولین پرتاب خود را با سرعت و سرعتی که می‌توانیم دهمین پرتاب خود را مقیاس‌بندی کنیم، متعادل می‌کنیم. در این دعوت نامه، او تنها متعهد شد که اولین نوترون را در سایت جزیره والوپس، ویرجینیا، در سه ماهه چهارم سال جاری، با آزمایش قابل توجهی راکت که قبل از تلاش برای پرتاب در آنجا برنامه ریزی شده بود، پرتاب کند.

اختلالات برنامه نیز مشکلاتی در هر دو انتهای طیف وسایل نقلیه پرتاب است. در اروپا، رقابتی بین چندین استارت‌آپ که بر روی وسایل نقلیه پرتاب کوچک کار می‌کنند وجود دارد تا اولین کسانی باشند که به مدار می‌رسند، بدون اینکه رهبر مشخصی وجود داشته باشد. Isar Aerospace اولین راکت Spectrum خود را در مارس 2025 پرتاب کرد، فقط برای اینکه کمی پس از بلند شدن از کار افتاد و سقوط کرد. این شرکت در حال آماده شدن برای دومین پرتاب مداری در ژانویه بود، اما این پرتاب بارها به دلیل مشکلات فنی (از جمله پرتاب یک ثانیه آخر در ماه مارس) بدون تاریخ پرتاب مشخص به تعویق افتاد.

در همین حال، کارخانه راکت‌سازی آگسبورگ، روی موشک RFA ONE کار می‌کند و اولین تلاش پرتاب مداری را در ماه اوت، دو سال پس از از دست دادن مرحله اول در آزمایش آتش استاتیک، برنامه‌ریزی می‌کند. (در اینجا متوجه روندی شده‌اید؟) با این حال، این شرکت به دلیل مشکلاتی که در موشک وجود داشت، پرتاب را به تعویق انداخت، که لازم بود آن را از سایت بندر فضایی SaxaVord در جزایر شتلند پایین بیاورند. OHB، شرکت هوافضای آلمانی که اکثریت سهام RFA را در اختیار دارد، در اوایل این ماه گفت که هنوز انتظار دارد اولین پرتاب را در سال جاری انجام دهد.

در نقطه مقابل این طیف، استارشیپ اسپیس ایکس قرار دارد که تاکنون 13 پرواز آزمایشی زیر مداری را در بیش از سه سال بدون انجام پرواز مداری انجام داده است. ایلان ماسک، مدیر عامل شرکت، در تماس‌های درآمدی شرکت در اوایل ماه جاری، که اولین بار از زمان عرضه عمومی در ماه ژوئن است، گفت که پرواز بعدی مداری خواهد بود و ماهواره‌های Starlink را در «مدار عملیاتی» قرار می‌دهد، زیرا تلاش می‌کند تا بالای کشتی ستاره‌ای در Starbase را بگیرد. در آن زمان، او گفت که پرتاب برای اواخر آگوست برنامه ریزی شده بود، اگرچه مدیر ناسا جرد ایزاکمن گفت فریدیا انتظار پرتاب اوایل سپتامبر را داشت.

وی گفت: انتظار داریم تعداد پروازها به سرعت افزایش یابد و احتمالا ظرف یک سال حداقل یک پرواز در روز و احتمالاً بیشتر انجام خواهیم داد. با توجه به تمایل ماسک به جدول‌های زمانی بلندپروازانه، تعداد کمی در صنعت انتظار دارند که Starship روزانه طی یک سال پرواز کند.

فالکون 9 در ماه ژوئیه در ماموریت حمل و نقل-17 حمل می شود. (اعتبار: SpaceX)

با میل به راه اندازی کارپول

این تردیدها در مورد افزایش سریع پرتاب استارشیپ ریشه در تجربه فالکون 9 اسپیس ایکس دارد که 165 بار – کمی کمتر از هر دو روز یک بار – در سال 2025، 15 سال پس از اولین پرتاب موشک، پرتاب شد. این هنوز یک رکورد برای این شرکت بود و نیمی از پرتاب های مداری در سراسر جهان در سال گذشته را به خود اختصاص داد.

در حالی که فالکون 9 یک موهبت الهی برای بسیاری از صنایع فضایی بوده است، به غیر از ناسا و جامعه فضایی امنیت ملی ایالات متحده، سؤالاتی در مورد آینده آن به عنوان انتقال SpaceX به Starship وجود دارد.

این نگرانی‌ها از چند ماه پیش آغاز شد زیرا شرکت‌هایی که از ماموریت‌های اشتراکی اسپیس ایکس استفاده کرده‌اند، از جمله پرتاب‌های Transporter به مدارهای خورشیدی سنکرون و پروازهای Bandwagon به مدارهای با شیب متوسط، گزارش دادند که برای مأموریت‌های پس از سال 2028 در دسترس نیستند. اگرچه اسپیس ایکس به‌طور عمومی در مورد پرتاب‌های طولانی‌مدت یا دسترسی مجدد به این سواری‌ها اظهار نظری نکرده است. نگران ناپدید شدن این ماموریت ها باشید.

شرکت‌های دیگر وارد عمل شده‌اند و سواری‌های مشترک خود را با همکاری مستقیم با SpaceX ارائه می‌کنند. در ماه مه، Exolaunch، یک شرکت آلمانی که پرتاب صدها ماهواره را در مأموریت های اشتراک سواری اسپیس ایکس سازماندهی می کند، گفت که دو پرتاب Falcon 9 را خریداری کرده است که از آنها برای مأموریت های اشتراک سواری خود به مدارهای همزمان خورشید استفاده خواهد کرد. SEOPS، یکی دیگر از تجمیع‌کننده‌ها، در همان زمان اعلام کرد که Falcon 9 خود را برای یک مأموریت اشتراک‌گذاری سواری همزمان به نام Waymaker خریداری کرده است.

SEOPS روز دوشنبه اعلام کرد که با توجه به تقاضای بالا برای اولین Waymaker، یک دستگاه دیگر به مداری با شیب متوسط پرواز خواهد کرد. هر دو برای سال 2028 برنامه ریزی شده اند، در حالی که ماموریت های Exolaunch برای سال های 2027 و 2028 برنامه ریزی شده اند.

Evan Hoyt، رئیس SEOPS، در مصاحبه‌ای گفت که اولین ماموریت Waymaker “90% به اضافه” پس از کمتر از سه ماه فروخته شد. وی گفت که دومین Waymaker از Falcon 9 SEOPS استفاده خواهد کرد که قبلاً برای یک مأموریت اشتراک سواری در مدار زمین ثابت سفارش داده شده بود. او اشاره کرد که تقاضا برای ماموریت های LEO بسیار بیشتر از GEO است.

برخی از شرکت‌ها تاکید کرده‌اند که در میان نامشخص بودن آینده این برنامه‌های اشتراک‌گذاری سواری، ظرفیت خود را برای آینده قابل پیش‌بینی قفل کرده‌اند. مدیران HawkEye 360 و Spire Global، دو اپراتور ماهواره‌ای که به‌طور گسترده از پرتاب‌های اشتراک‌گذاری سواری اسپیس ایکس استفاده کرده‌اند، هفته گذشته خاطرنشان کردند که پرتاب‌های امن تا سال 2028 را تضمین کرده‌اند.

جان سرافینی، مدیر عامل HawkEye 360، که از ماهواره ها برای خدمات مکان یابی فرکانس رادیویی، عمدتاً برای سازمان های دولتی، استفاده می کند، گفت: “این چیزی نیست که ما را در حال حاضر شب را بیدار نگه دارد.” ما از بسته بودن برای دو سال آینده بهره مند هستیم، اما در حال بررسی و بررسی گزینه های مختلف هستیم.»

او گفت که این گزینه‌های مختلف شامل بررسی وسایل پرتابی است که توسط شرکت‌هایی مانند Firefly و Stoke Space و همچنین Rocket Lab که موشک الکترون آن چندین ماهواره HawkEye 360 را پرتاب کرده است، در حال توسعه هستند. او گفت: “خوشبختانه، اگر دو سال و بیشتر باشد، زمان بیشتری برای قابل اجرا شدن سایر پلتفرم ها می دهد.”

هویت گفت که شرکت‌ها باید نسبت به قبل برنامه‌ریزی کنند و دو تا سه سال قبل برای راه‌اندازی خدمات نگاه کنند. او در مورد مشتریان گفت: «به نظر نمی رسد که آنها در هر نوع وحشتی کار کنند. آنها فقط به آنچه می بینند و ارزیابی می کنند و آنچه بازار انجام می دهد واکنش نشان می دهند.

پایان خدمات اشتراک‌گذاری سواری اسپیس‌ایکس – حداقل خدماتی که توسط خود اسپیس‌ایکس و نه شرکت‌هایی که پرتاب‌های فالکون 9 را برای ماموریت‌های اشتراک‌گذاری سواری می‌خرند، اداره می‌شوند – پیشروی برای کنار گذاشتن تدریجی خود فالکون 9 با انتقال اسپیس‌ایکس به Starship خواهد بود.

این شرکت در ماه می در دفترچه عرضه اولیه خود گفت: «اگرچه در سال‌های اخیر به طور پیوسته سرعت پرتاب فالکون 9 را افزایش داده‌ایم، اما انتظار داریم پرتاب فالکون 9 در طول زمان کاهش یابد. “در حالی که فالکون 9 در حال حاضر اکثر فعالیت های پرتاب ما را هدایت می کند، ما انتظار داریم که Starship که به عنوان اولین وسیله پرتاب کاملاً سریع و قابل استفاده مجدد در جهان طراحی شده است، وقتی وارد خدمت شد، سهم بیشتری در حجم پرتاب ما داشته باشد.”

این شرکت جدول زمانی برای بازنشستگی این موشک ارائه نکرده است، اما مدیران شرکت سال گذشته گفتند که اسپیس ایکس در آستانه انتقال به Starship به اوج پرتاب فالکون 9 نزدیک شده است. با این حال، این شرکت اشاره کرده است که به کار با فالکون 9 برای برخی از مشتریان، به ویژه دولت، در آینده قابل پیش‌بینی ادامه خواهد داد.

این شرکت در دفترچه خود گفت: “در حالی که Starship به سمت استفاده کامل عملیاتی پیش می رود، پلت فرم های فالکون 9 و فالکون هوی دارایی های کلیدی برای ماموریت های تخصصی از جمله چرخش خدمه ناسا و محموله های امنیت ملی باقی خواهند ماند.”

حتی بدون بحث در مورد آینده بلندمدت فالکون 9، واضح است که وضعیت فعلی بازار به گونه ای است که عرضه خودروها به دلیل تاخیر در توسعه و مشکلات فنی محدود شده و پاسخگوی تقاضای رو به رشد نیست.

کیم از Firefly گفت: “من نمی توانم به اندازه کافی تاکید کنم که تقاضا برای ظرفیت پرتاب در حال حاضر افزایش یافته است. ما هرگز ظرفیت پرتاب را تا این حد فشرده ندیده ایم.”

بک از آزمایشگاه راکت گفت: «من شخصاً هرگز پرتابی به این محدود ندیده‌ام. تعداد استارت آپ های باقی مانده در صنعت واقعاً بسیار اندک است.»

این نشان می دهد که دانشمندان کمبریج باید پیش بینی قیمت خود را حداقل در کوتاه مدت تجدید نظر کنند.

جف فاوست (jeff@thespacereview.com) سردبیر و ناشر The Space Review و نویسنده ارشد در SpaceNews است. او همچنین وب سایت Spacetoday.net را اداره می کند. دیدگاه ها و نظرات بیان شده در این مقاله صرفاً متعلق به نویسنده است.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.