این آزمایش میدانی نشان می‌دهد که تخصص قبلی می‌تواند تعیین کند که آیا هوش مصنوعی مهارت‌ها را ایجاد می‌کند یا آنها را جایگزین می‌کند

در یک آزمایش سه ماهه با 133 وکیل ثبت اختراع ایالات متحده، دسترسی به دستیار نوشتن هوش مصنوعی کیفیت پیش‌نویس‌های ثبت اختراع آن‌ها را بهبود بخشید و بیشترین دستاورد را در میان وکلای جوان داشت. اما در کاری که بعداً بدون هوش مصنوعی انجام شد، وکلای ارشدی که از این ابزار استفاده کرده بودند، از وکلای ارشدی که استفاده نکرده بودند بهتر عمل کردند، در حالی که وکلای جوان هیچ مزیت متوسطی از خود نشان ندادند. این یافته ها به عنوان یک مقاله کاری دفتر ملی تحقیقات اقتصادی منتشر شد.

هوش مصنوعی (AI) به طور فزاینده ای در زمینه های حرفه ای مانند حقوق، پزشکی، مهندسی و مشاوره استفاده می شود، جایی که دانش تخصصی و قضاوت متخصص ضروری است. به طور سنتی، متخصصان تخصص خود را از طریق تجربه عملی، انجام وظایف تحت نظارت همکاران با تجربه تر، توسعه می دهند. ابزارهای هوش مصنوعی می‌توانند با کمک به افراد در تکمیل سریع‌تر وظایف، تولید کار با کیفیت بالاتر و انجام فعالیت‌هایی که در غیر این صورت به تخصص بیشتری نیاز دارند، بهره‌وری را بهبود بخشند.

تحقیقات نشان می‌دهد که این مزایا اغلب در میان کارگران کم‌تجربه آشکار است و تفاوت‌های عملکردی بین افراد تازه‌کار و متخصص را کاهش می‌دهد. با این حال، بهبود بهره‌وری با کمک هوش مصنوعی لزوماً به این معنا نیست که کاربران مهارت‌های مورد نیاز برای انجام وظایف مشابه را به طور مستقل توسعه دهند.

برخی از مطالعات نشان داده اند که افرادی که به شدت به هوش مصنوعی متکی هستند نسبت به افرادی که بدون چنین کمکی کار می کنند مهارت های حل مسئله، برنامه نویسی یا تشخیص ضعیف تری دارند. مطالعات دیگر نشان داده‌اند که هوش مصنوعی می‌تواند از یادگیری پشتیبانی کند و توانایی افراد را برای انجام مستقل وظایف پس از حذف کمک هوش مصنوعی بهبود بخشد. به نظر می رسد یک عامل مهم نحوه استفاده از هوش مصنوعی باشد، زیرا افرادی که به طور فعال نتایج تولید شده توسط هوش مصنوعی را ارزیابی، تفسیر و تأیید می کنند، بیشتر از کسانی که به سادگی پاسخ های آن را می پذیرند، بیشتر یاد می گیرند.

نویسنده این مطالعه دیوید اتور از MIT و همکارانش در گوگل شروع به بررسی چگونگی استفاده پایدار از هوش مصنوعی بر کیفیت کار وکلا، بهره‌وری و قضاوت تخصصی آنها کردند. آنها یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده از پیش ثبت شده را انجام دادند، و به مدت سه ماه وکلای شاغل را دنبال کردند و کسانی که کمک هوش مصنوعی دریافت کردند با کسانی که بدون آن کار می کردند مقایسه کردند.

محققان با 24 شرکت حقوقی مالکیت معنوی که تجارت عادی و غیر انحصاری با گوگل انجام می دهند شروع کردند و 11 شرکت موافقت کردند. دو گروه از وکلا از یک شرکت به فاصله دو ماه شرکت کردند و به طور جداگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند، به این مطالعه 12 گروه شرکت از 3 تا 49 وکیل شاغل هر کدام. به شرکت کنندگان نرخ ساعتی معمول خود را برای زمانی که صرف انجام وظایف یادگیری می کردند پرداخت می کردند.

در هر شرکت، محققان به طور تصادفی حدود دو سوم از شرکت کنندگان را برای دریافت کمک هوش مصنوعی و یک سوم باقی مانده را به گروه کنترل بدون هوش مصنوعی اختصاص دادند. از 156 وکیل ارائه شده توسط شرکت ها، 133 وکیل مناسب را تکمیل کردند و به طور تصادفی گماشته شدند: 90 نفر به گروه هوش مصنوعی و 43 نفر در گروه کنترل. برخی در طول دوره مطالعه ترک تحصیل کردند و 91 نفر تمام وظایف را انجام دادند.

وکلای گروه هوش مصنوعی به ابزار نوشتاری منتشرنشده‌ای که توسط Google Labs طراحی شده بود دسترسی پیدا کردند. این ابزار بر اساس زمینه ارائه شده توسط کاربر، دستورالعمل‌های سبک و اهداف نوشتاری است و ویژگی‌های اصلی آن شامل اصلاح متن بر اساس اعلان‌ها، ارائه بازخورد از دیدگاه‌های ویرایشی شبیه‌سازی‌شده متعدد و بررسی اسناد برای ناسازگاری‌های داخلی است. وکلای گروه کنترل از ابزارهای قانونی استاندارد استفاده کردند اما به ابزارهای نوشتن هوش مصنوعی مولد دسترسی نداشتند.

ده روز پس از اینکه گروه هوش مصنوعی به ابزار دسترسی پیدا کرد، همه شرکت‌کنندگان یک کار پیش‌نویس ثبت اختراع را تکمیل کردند. آنها با استفاده از یک ادعای اصلی که یک اختراع را همراه با ارقام و یادداشت ها توصیف می کرد، پنج تا هفت ادعای وابسته نوشتند که بر اساس ادعای اصلی و شرح مفصلی از اختراع است. از آنها خواسته شد که بیش از دو ساعت برای این کار وقت بگذارند و نوشته خود را در 1000 کلمه نگه دارند.

پس از 90 روز، شرکت‌کنندگان دومین کار چالش‌برانگیزتر پیش‌نویس و خط قرمز را تکمیل کردند که در آن یک پیش‌نویس ثبت اختراع تولید شده توسط هوش مصنوعی را بررسی و علامت‌گذاری کردند. به شرکت‌کنندگان دستور داده شد که از هوش مصنوعی در خط قرمز استفاده نکنند، که محققان آن را انتخاب کردند زیرا به شدت به قضاوت متخصصان متکی است. وکلای ثبت اختراع کور در یک شرکت حقوقی مستقل، همه کارها را از نظر کاربردی بودن، دقت فنی، ابهام استراتژیک (استفاده از زبان ادعای منعطف برای به حداکثر رساندن دامنه حفاظت)، کامل بودن و وضوح رتبه‌بندی کردند.

وکلایی که به هوش مصنوعی دسترسی داشتند، پیش نویس های بهتری را هم در 10 روز و هم در 90 روز تولید کردند، که در حدود یک سوم انحراف استاندارد از گروه کنترل بهتر عمل کردند، که یک پیشرفت متوسط است. دستاوردها عمدتاً از پیش نویس های ضعیف کمتر به جای پیش نویس های عالی حاصل می شود. به نظر می رسد که درآمد برای وکلای جوان (کسانی که کمتر از هفت سال سابقه کار دارند) بیشتر از وکلای ارشد است، اگرچه تفاوت بین دو گروه از نظر آماری معنی دار نیست. کاربران هوش مصنوعی همچنین اولین کار نقاشی را به طور متوسط ​​10 دقیقه سریعتر از گروه کنترل انجام دادند که اعضای آن حدود 110 دقیقه طول کشید.

در کار تبدیل، که هر دو گروه بدون هوش مصنوعی انجام دادند، وکلایی که سه ماه از این ابزار استفاده کرده بودند، مجدداً با اختلاف متوسطی از گروه کنترل بهتر عمل کردند. اما این مزیت کاملاً از وکلای ارشد ناشی شد. وکلای جوانی که از هوش مصنوعی استفاده می کردند به طور متوسط ​​عملکرد بهتری نسبت به وکلای جوان در گروه کنترل نداشتند.

با این حال، نتایج وکلای جوان تغییر کرده است. افرادی که در گروه هوش مصنوعی بودند، نمرات متوسط ​​کمتری نسبت به نوجوانان کنترل داشتند، اما نمرات ضعیف‌تر و نمرات خوب بیشتری داشتند، بدون اینکه در نمرات برتر افزایش پیدا کنند. محققان پیشنهاد می کنند که کمک هوش مصنوعی ممکن است به عنوان سکوی پرشی برای برخی از نوجوانان و بالشتکی برای برخی دیگر باشد، اگرچه این مطالعه نتوانست دلیل آن را مشخص کند.

به عبارت دیگر، وکلایی که بیشترین بهره را از هوش مصنوعی در هنگام استفاده از آن بردند، هیچ سود متوسطی در توانایی خود برای کار بدون آن نشان ندادند. وکلای جوان همچنین بر این باورند که این ابزار کار آنها را بهبود می بخشد، اعتقادی که در مورد پیش نویس های آنها با کمک هوش مصنوعی اعمال می شود، اما نه برای خط قرمز بدون کمک آنها.

محققان خاطرنشان کردند که وکلای جوان با استفاده از هوش مصنوعی سریع‌تر کار می‌کنند، در حالی که وکلای ارشد بهتر، اما به سختی سریع‌تر کار می‌کنند. این الگو با این ایده سازگار است که زمان و تلاش صرف یک کار برای یادگیری مهم است، اگرچه مطالعه مستقیماً این موضوع را آزمایش نکرد.

نویسندگان این مطالعه نتیجه می‌گیرند: «تخصص اساسی می‌تواند پیش نیازی برای به دست آوردن مهارت‌های پایدار از تمرین با کمک هوش مصنوعی باشد.

این مطالعه به درک علمی چگونگی تأثیر کمک هوش مصنوعی بر تخصص حرفه ای کمک می کند. با این حال، فقط بر وکلای ثبت اختراع تمرکز می کند و تأثیرات آن در زمینه های دیگر و سایر انواع وظایف حرفه ای ممکن است متفاوت باشد. نمونه نیز کوچک بود، به ویژه گروه جوان، و از شرکت هایی تشکیل شده بود که کار ثبت اختراع مداوم را برای یک مشتری پیچیده انجام می دادند، بنابراین ممکن است نماینده خدمات حرفه ای به عنوان یک کل نباشد.

محققان نمی‌توانستند قبل از شروع مطالعه به شرکت‌کنندگان آزمون مهارت بدهند، بنابراین بر روی انتساب تصادفی تکیه کردند تا به این نتیجه برسند که تفاوت‌ها در پایان نشان‌دهنده کسب مهارت است. آنها همچنین نتوانستند مستقیماً تأیید کنند که شرکت کنندگان در خط قرمز از هوش مصنوعی اجتناب کردند. ممیزی 15 مورد از 91 مورد ارسالی را برای استفاده احتمالی از هوش مصنوعی علامت گذاری کرد. حذف آنها مزیت وکلای ارشد را به جای گذاشت، هرچند اندکی ضعیف تر، تا زمانی که تفاوت کلی گروه دیگر از نظر آماری معنی دار نبود.

همچنین، سه ماه در مقایسه با سال‌هایی که برای ایجاد تخصص ثبت اختراع طول می‌کشد، کوتاه است. مقاله هنوز مورد بازبینی همتایان قرار نگرفته است. این مطالعه توسط گوگل انجام و تامین مالی شد که ابزار هوش مصنوعی را توسعه داد و شش نویسنده از هفت نویسنده در گوگل کار می کنند.

گزارش “آیا هوش مصنوعی به افزایش یا کاهش تخصص کمک می کند؟ شواهدی از یک آزمایش میدانی سه ماهه در پیش نویس پتنت” توسط دیوید اتور، تانیا رودچنکو، جاش مارتین، زانا ایستنکو، اسکات استرند، دیوید پرل، و ملیسا فرر نوشته شده است.