توسط جف فاوست
دوشنبه 24 آگوست 2026
جنون: ده وعده دروغ عصر جدید فضایی
توسط بن برامبل
انتشارات دانشگاه پرینستون، 2026
شومیز، 200 صفحه.
شابک 978-0-691-28128-5
18.95 دلار آمریکا
طرفداران فضا مدت‌هاست که دیدگاه‌های باشکوهی در مورد اینکه چگونه فضا می‌تواند مشکلات زمین را حل کند و آینده‌ای بهتر و حتی آرمان‌شهری برای بشریت فراهم کند، ارائه کرده‌اند. سکونتگاه های فضایی خانه های جدیدی را برای انسان ها فراهم می کند. یک میلیون شهر در مریخ امکانات مشابهی را ارائه می دهد. انرژی خورشیدی فضایی انرژی پاک فراوانی را ارائه می دهد. سیارک‌ها و ماه می‌توانند فلزات کلیدی و هلیوم 3 را برای راکتورهای همجوشی آینده فراهم کنند. با این حال، اینها تصوراتی هستند که محقق نشده اند – حداقل هنوز.
| در اینجا مجموعه‌ای از اهداف برای دنبال کردن وجود دارد، مانند میل ایلان ماسک برای چند سیاره‌ای کردن زندگی با شهری در مریخ، و همچنین دیدگاه‌های مردم از جرارد کی اونیل تا رابرت زوبرین. |
وقتی طرفداران فضایی وعده یک مدینه فاضله را می دهند اما موفق نمی شوند، آنگاه خود را در معرض انتقاد قرار می دهند که این دیدگاه ها نمی توانند یا نباید اتفاق بیفتند. این آخرین رگبار از این دست است جنون، کتابی از فیلسوف استرالیایی بن برامبل است که آنچه را که او به عنوان “وعده های دروغین” از سوی چنین علاقه مندان می داند هدف قرار می دهد. با این حال، انتقادات او گاهی اوقات نسبتاً نامناسب است.
همانطور که از عنوان فرعی نشان می دهد، کتاب یک فصل را به هر یک از ده ادعای مطرح شده توسط طرفداران فضایی در مورد آنچه آینده گسترده در فضا می تواند ارائه دهد، از “حمایت” از بشریت فراتر از زمین و دستیابی به فراوانی گرفته تا رفتن به تعطیلات و حتی “ملاقات با بیگانگان” اختصاص می دهد. در اینجا مجموعه‌ای از اهداف برای دنبال کردن وجود دارد، مانند میل ایلان ماسک برای چند سیاره‌ای کردن زندگی با شهری در مریخ، و همچنین دیدگاه‌های مردم از جرارد کی اونیل تا رابرت زوبرین.
با این حال، به جای اشاره ساده به ایرادات چنین استدلال‌هایی – بالاخره زندگی در ماه یا مریخ بسیار سخت‌تر از روی زمین است – او بر آینده‌ای بسیار سخت‌تر برای بشریت در فضا پافشاری می‌کند، آینده‌ای که جهان را تا حد زیادی یک ذخیره علمی برای مأموریت‌های رباتیک نگه می‌دارد. او نوشت: «تمام فعالیت‌های فضایی جدید در کوتاه‌مدت تا میان‌مدت باید صرفاً علمی باشد و به طور مشترک توسط دولت‌ها مدیریت شود، و به نفع همه بشریت باشد، نه به نفع ملت‌ها، شرکت‌ها و افراد خاص».
این ممکن است یک هدف نجیب به نظر برسد، اما به اندازه ایجاد شهری یک میلیونی در مریخ در 25 سال غیر واقعی است. این احتمالاً مانع از استفاده دیگر از فضا مانند ارتباطات یا ناوبری می شود که امروزه برای جامعه مدرن ضروری شده است.
مضامین مشابه – غیرواقعی، هم مرز با چیزهای خارق‌العاده – را می‌توان در جای دیگری از کتاب دید. او با وجود این ادعا که می تواند نیاز به استخراج زمینی را کاهش دهد، با استخراج فضایی مخالف است. در عوض، با توجه بیشتر به بازیافت، “در مقطعی در “آینده ای نه چندان دور” دیگر نیازی به حفاری چیزها نخواهد بود، اما شواهد کمی برای حمایت از این ادعا ارائه می دهد.
| دیدگاه کل نگر بشریت که برامبل نماینده آن است جنون جایی است که انسان ها باید از ماندن روی زمین با استفاده اندک از فضا فراتر از علم راضی باشند، یاد بگیرند که از دنیایی که در آن انرژی و مواد کمتری مصرف می کنند قدردانی کنند. |
او در فصل دیگری می‌نویسد: «اتفاقاً، من فکر می‌کنم کاملاً واضح است که تمدن غربی نباید به قاره آمریکا گسترش می‌یافت (حداقل نه به روشی که انجام شد)، با توجه به اینکه مردم قبلاً در آنجا زندگی می‌کردند. در حالی که طرفداران فضایی اشاره می کنند که مستقر شدن ماه و مریخ از چنین درگیری ها جلوگیری می کند، “شاید بهتر بود آمریکا را به عنوان یک بیابان ترک کنیم.” (فصل دیگر با عنوان فرعی «آیا انسان ها ضروری هستند؟» است و بلافاصله بعد از آن «قانع نیستم» است؛ او به اکتشاف انسان در منظومه شمسی اشاره می کند، اما خواننده ممکن است در این فکر فرو رود که آیا او به طور کلی بیش از حد به انسانیت علاقه دارد.)
برامبل حتی نسبت به تلاش‌ها برای محافظت از زمین در برابر برخورد سیارک‌ها شک دارد، تلاشی که در بین عموم پژوهشگران دارای اولویت فضایی بسیار محبوب است. نگرانی او این است که فناوری‌های توسعه‌یافته برای منحرف کردن یک سیارک بالقوه خطرناک می‌توانند برای مقاصد جنایی مورد استفاده قرار گیرند: «ما باید قبل از توسعه، به‌عنوان یک تمدن به بلوغ تمرکز کنیم، چه رسد به اینکه فناوری‌هایی را برای منحرف کردن سیارک‌ها شروع کنیم». با توجه به زمان و هزینه مورد نیاز برای انحراف یک سیارک، غول پیکری که او از آن می ترسد احتمالاً بهتر است به جای آن روی اتمی کار کنند.
دیدگاه کل نگر بشریت که برامبل نماینده آن است جنون جایی است که مردم باید به ماندن بر روی زمین با استفاده اندک از فضا فراتر از علم راضی شوند، یاد بگیرند دنیایی را بدانند که در آن انرژی و مواد کمتری مصرف می‌کنند، همه چیز را بازیافت کنند و حتی دوش کوتاه‌تری بگیرند. (به نظر می رسد که زندگی در یک سکونتگاه فضایی چگونه خواهد بود.) برای نویسنده و حامیان، ممکن است پاسخ رضایت بخشی به دیدگاه های بزرگ طرفداران فضایی باشد، اما پیام آن در مورد ریاضت کاری برای پیشبرد بحث در مورد بهترین استفاده از فضا برای بهبود بشریت انجام نمی دهد.
توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.
