تصمیمات مدیریتی که هزینه آن نباید از جیب مردم و سهامداران پرداخت شود
به گزارش بولتن نیوز، ماجرای باما دیگر فقط یک واگذاری سهام نیست؛ مسئله، شیوه تصمیم‌گیری درباره منابعی است که باید پشتوانه تولید، سرمایه‌گذاری و حفظ حقوق سهامداران باشد.
باما سرمایه‌گذاری خود در کیهان معادن آپادانا را از ۱۵ میلیارد به ۳۵۰ میلیارد تومان رسانده و سپس ۸۱ درصد سهام آن را واگذار کرده است؛ آن هم با مجموع تعهداتی که دقیقاً معادل سهم واگذارشده از ارزش دفتری سرمایه‌گذاری است.
این چه شیوه مدیریت منابع است؟ ابتدا سرمایه قابل‌توجهی به یک شرکت اختصاص داده شود و مدت کوتاهی بعد، بخش عمده مالکیت آن انتقال یابد، بی‌آنکه تاکنون در اسناد بررسی‌شده، توجیه اقتصادی روشن و وصول واقعی تمام تعهدات خریدار احراز شده باشد.
مدیران باما باید پاسخ دهند: پول پرداخت شده یا فقط مطالبات و تعهدات تازه‌ای در دفاتر شکل گرفته است؟ منابع تخصیص‌یافته چه اثری بر تولید داشته و چرا سهامداران باید ریسک چنین تصمیمی را بپذیرند؟
این پرسش‌ها مستقیماً با پرونده دفاع از ریال ارتباط دارد. اگر چنین جابه‌جایی‌هایی با تأمین مالی اعتباری فاقد پشتوانه فعالیت مولد همراه باشد، باید آثار احتمالی آن بر رشد نقدینگی، فشار تورمی و ارزش پول ملی بررسی شود. البته اسناد فعلی هنوز خلق پول یا اثر تورمی مشخصی را در این معامله اثبات نمی‌کنند.
اقتصاد کشورمان به سرمایه‌گذاری مولد نیاز دارد، نه تصمیماتی که منفعت واقعی آن‌ها برای سهامداران نامعلوم بماند.
مدیران باما باید با سند پاسخ دهند: این جابه‌جایی چه چیزی به تولید اضافه کرده، چه میزان وجه نقد به شرکت بازگردانده و چه نفعی برای سهامداران داشته است؟
پاسخ این پرسش‌ها را نمی‌توان با ثبت ارقام در صورت‌های مالی جایگزین کرد.
