اولین آزمایش DNA صحنه جنایت قاتل را دستگیر نکرد. این یک مرد بی گناه را آزاد کرد.

وقایع منتهی به اولین آزمایش DNA در سال 1983 آغاز شد. لیندا مان تنها 15 سال داشت که یک روز بعد از ظهر در روستای لسترشر در ناربورو از نگهداری از کودک به خانه بازگشت، در حالی که در مسیری میانبر در امتداد مسیری که روستاییان به نام زمین سیاه شناخته می‌شود، مورد تجاوز قرار گرفت و به قتل رسید. این مسیری بود که به سختی برای افراد غیر محلی آشنا بود و نشان می داد که قاتل فردی از آن منطقه است.

در آن زمان، جنبه بیولوژیکی پزشکی قانونی هنوز در مراحل ابتدایی خود بود، اگرچه آزمایش‌های متعددی وجود داشت که می‌توانست از نظر شناسایی عامل جنایت به محدود کردن مسائل کمک کند. محققان می توانند از نمونه مایع منی تشخیص دهند که او دارای گروه خونی A است، که در مورد 40 درصد از جمعیت انگلیسی وجود دارد. پس از تعیین گروه خونی او توانستند بگویند که او یک “مشترف کننده” است که این موضوع برای حدود 70 درصد مردم صادق است. مطالعه ای بر روی آنزیم فسفوگلوکوموتاز (PGM) نیز انجام شد. PGM آنزیمی است که مردان و زنان حامل آن هستند و به اشکال مختلف وجود دارد. بنابراین، تعیین اینکه مرتکب کدام نوع است نیز می تواند به محدود کردن مسائل کمک کند. مشخص شد عامل این جنایت از نوع PGM1+ بوده و حدود 40 درصد از افراد اروپایی تبار ساکن انگلستان هستند.

از آنجایی که این ترکیب از عوامل در حدود 10 درصد از مردان یافت می شود، مشخصاً برای شناسایی قاتل کافی نیست، اگرچه چندین سال بعد معلوم خواهد شد که اطلاعات مفیدی خواهد بود. اما در حال حاضر، با وجود تحقیقات گسترده پلیس، از جمله تحقیقات خانه به خانه در Narborough و روستاهای نزدیک Enderby و Littlethorpe، مسیر در نهایت سرد شده است.

سپس، در سال 1986، دختر جوان دیگری به نام داون اشورث نیز در نزدیکی مسیر پیاده روی دیگری به نام تن پوند لین، این بار در اندربی، بسیار نزدیک به ناربرو مورد تجاوز قرار گرفت و به قتل رسید. همانطور که در مورد لیندا، مورد قاتل حالت عمل به فردی که اطلاعات محلی از منطقه دارد، خاطرنشان کرد: هر دو جنایت در بخشی از هر روستا صورت گرفت که احتمالاً فقط ساکنان محلی از آن اطلاع داشتند. شباهت در این دو مورد باعث شد پلیس این دو جنایت را به هم مرتبط کند. یک قاتل زنجیره ای آزاد بود.

سپس اولین پیچ و تاب در تاریخ رخ داد و همراه با آن اولین باری که “اثر انگشت” DNA در یک پرونده پزشکی قانونی مورد استفاده قرار گرفت. ریچارد باکلند، یک باربر آشپزخانه، 17 ساله در آن زمان و با مشکلات یادگیری، با موتورسیکلتی مشابه موتورسیکلتی که هنگام ناپدید شدن داون در آن منطقه دیده شد، در منطقه دیده شد. او همچنین به نظر می‌رسید که حتی قبل از پلیس می‌دانست که سحر کجا پیدا می‌شود. پلیس او را وارد می‌کند و در حین بازجویی، ریچارد به قتل داون اعتراف می‌کند، اما در مورد قتل دوم قاطعانه به بی‌گناهی او اعتراض می‌کند: او لیندا را نکشته است.

با بازداشت ریچارد، پلیس با مشکل مواجه شد. آنها تقریباً متقاعد شده بودند که در هر دو مورد مظنونی دارند، اما برای شکستن بن بست و ارتباط ریچارد با قتل لیندا به شواهد جدیدی نیاز داشتند. دیوید بیکر، کارآگاه ارشد پلیس لسترشر در آن زمان، مقاله‌ای را در روزنامه محلی لستر مرکوری در مورد کارش خوانده بود. [geneticist and DNA “fingerprinting” pioneer] الک جفریس در مورد پرونده سارباچ [of matching a mother and son’s DNA]. دیوید موج مغزی داشت.

پلیس همیشه به دنبال راه‌های جدیدی برای کمک به حل پرونده‌ها است و او اذعان داشت که این روش جدید می‌تواند از نظر قانونی استفاده شود: انگشت نگاری DNA می‌تواند دسته‌بندی بیولوژیکی گسترده مجرم را از یک گروه حدوداً 10 درصدی از جمعیت، تا یک «گروه یک نفره» حذف کند. و اگر می توانست این کار را انجام دهد، تایید می کرد که ریچارد باکلند هر دو دختر را می کشت و او به خاطر جنایاتش به زندان می رفت.

در همین حال، الک و تیمش فرآیند انگشت نگاری DNA را کامل کردند. اگرچه الگوهای لکه ها و خطوط ایجاد شده در اولین نسخه از انگشت نگاری DNA برای تشخیص افراد از یکدیگر ایده آل بودند، اما توضیح آنها در دادگاه بسیار پیچیده و دشوار بود. تیم الک تنها چند مورد از این افراد لکنتی ژنتیکی را هدف قرار داده بود تا بیشتر در مورد آنها بیاموزند. آنها بیشتر و بیشتر از آنها را در ژنوم پیدا کردند که هر کدام از یک الگوی مشابه پیروی می کنند – یک “کلمه” DNA که بارها و بارها تکرار شده است. با این حال، این کلمه همان کلمه قبلی نبود، بلکه کلمات مختلف بسیاری بود که هر کدام پشت سر هم بارها و بارها تکرار می شدند و برخی بسیار متغیر بودند. معمولاً طیف استانداردی از تکرارها وجود دارد که در یک جمعیت پیدا می‌کنید – مثلاً بین 10 تا 27. تا کنون ما فقط سه ترکیب ممکن را ندیده‌ایم، تعداد ترکیب‌های ممکن فقط برای یک نشانگر صدها بوده است. این تیم نشانگرهایی را با تنوع قابل توجهی در تعداد تکرارهایی که ممکن است یک فرد داشته باشد، مورد هدف قرار دادند، که آنها را به کاندیدای ایده آل برای ایجاد یک آزمون راحت تر برای کار موردی تبدیل کرد.

با تمرکز بر این نشانگرها، تنظیم دقیق و صیقل دادن تکنیک شروع به به دست آوردن آنچه جامعه پزشکی قانونی و دادگاه می‌خواستند کرد: چیزی که به سرعت اجرا می‌شد، تفسیر آن آسان بود (مهم در هنگام توضیح موارد برای هیئت منصفه)، اما هنوز از نظر تمایز بین افراد بسیار خاص است. به نام پروفایل DNA معروف شد. همراه با این، الک مقاله ای منتشر کرده بود که نشان می داد DNA را می توان نه تنها از لکه های خونی در سن چهار سالگی، بلکه از لکه های منی نیز استخراج کرد.

در یک پیشرفت دیگر، اکنون امکان جداسازی اسپرم از سلول های واژن و استخراج DNA از آنها وجود داشت. بنابراین، در صورت تجاوز جنسی، می توان از اثر انگشت DNA برای شناسایی مجرم استفاده کرد. هر کشف تدریجی علمی به آرامی منجر به پیشرفت بسیار مورد نیاز در جستجوی داون و قاتل لیندا شد.

همانطور که در جبهه علمی پیشرفت هایی حاصل شد، در تحقیقات پلیس نیز پیشرفت هایی حاصل شد. دیوید بیکر نیز مانند الک می‌توانست پتانسیل پیوند DNA با پزشکی قانونی را ببیند و در شرف ارائه اولین پرونده خود به الک بود. بین آنها نه یک بار بلکه دو بار تاریخ ساز شدند.

انگشت نگاری DNA می تواند این دسته بندی بیولوژیکی گسترده مرتکب را از یک گروه حدوداً 10 درصدی جمعیت، تا یک «گروه یک نفره» تغییر دهد.

درخواست دیوید ساده بود. او که متقاعد شده بود یک تطابق DNA وجود دارد، از الک پرسید که آیا آزمایش اثر انگشت DNA را روی ریچارد باکلند و سپس روی نمونه‌های گرفته شده از لیندا انجام می‌دهد. یک تطبیق DNA که ریچارد را با لیندا مرتبط می کند، شواهدی را ارائه می دهد که او را به قتل او نیز مرتبط می کند – هر دو پرونده در یک لحظه حل می شوند.

الک با اجرای آزمایش موافقت کرد و نمونه هایی از لیندا و ریچارد باکلند تنها چند هفته بعد به آزمایشگاه او منتقل شدند. این اولین پرونده پزشکی قانونی او بود و الک کاملاً از اهمیت کاری که انجام می داد آگاه بود. او پس از چند روز متوجه شد که آزمایش DNA جواب داده و نتایج خود را دریافت کرده است. زمان آن فرا رسیده بود که با دیوید اخبار خوب و بد را با خبر کنم.

خبر خوب این بود که آنالیز DNA جواب داد، اما خبر بد این بود که DNA ریچارد باکلند با لیندا پیدا نشد. اثر انگشت قاتل لیندا و ریچارد کاملاً متفاوت بود: پلیس مظنون اشتباهی را برای این قتل شناسایی کرد. سپس دیوید از الک خواست که این فرآیند را با نمونه هایی از داون تکرار کند. باز هم خبر هم خوب بود و هم بد: آزمایش DNA موفقیت آمیز بود، اما نشان داد که علیرغم اعتراف ریچارد، داون را هم نکشته است. پسر جوانی که در بازداشت به سر می برد از جنایاتی که گفته می شود مرتکب شده کاملا بی گناه است. در 21 نوامبر 1986، سه سال پس از قتل لیندا، ریچارد باکلند به طور مقتضی آزاد شد. بنابراین، اولین باری که از انگشت نگاری DNA در یک پرونده جنایی استفاده شد، به جای اثبات گناه مظنون همانطور که انتظار می رفت، بی گناهی آنها را ثابت کرد و آنها را از جرم تبرئه کرد. بدون آن، ریچارد به ناحق به دلیل یک قتل مضاعف زندانی می شد و تقریباً به طور قطع دهه ها را به خاطر جنایاتی که مرتکب نشده بود در زندان سپری می کرد.*

و در حالی که ریچارد باکلند اولین نفر بود، مطمئناً در تمام سال‌های پس از آن آخرین نفر نبوده است. پروژه بی گناهی بیان می کند که در ایالات متحده در زمان نگارش این مقاله، ثابت شده است که 203 نفر بر اساس شواهد DNA به اشتباه محکوم شده اند، از جمله چندین نفر در محکومیت اعدام. آماری مانند این کمک می کند تا پیامدهای عمیق فناوری پیشگام الک و تیمش را برجسته کند.

* یادداشت نویسنده: بعداً از شواهد پزشکی قانونی DNA برای کمک به شناسایی قاتل لیندا و داون، کالین پیچفورک، استفاده شد.