از Samos E-5 تا ماهواره شناسایی LANYARD (قسمت 1)

توسط Duane A. Day
دوشنبه 3 آگوست 2026

در یک غروب سرد زمستانی در حوالی کریسمس 1961 در بوستون، ماساچوست، مهندسان Itek، والتر لویسون و جک هرتر با ماشین به خانه ادوین “دین” لند، یکی از مشاوران اطلاعاتی ارشد رئیس جمهور جان اف کندی رفتند. لند رئیس شرکت پولاروید، سازنده دوربین فوری و به گفته همه کسانی که او را می‌شناختند، یک مخترع نابغه بود. او همچنین از سال 1956 به عنوان مشاور ارشد اطلاعاتی رئیس جمهور دوایت دی. آیزنهاور، به ویژه در زمینه فناوری های پیشرفته مانند دوربین های نظارتی، خدمت کرد. زمانی که جان اف کندی در ژانویه 1961 روی کار آمد، لند به ارائه این توصیه ها ادامه داد و به عنوان عضو هیئت مشاوران اطلاعات خارجی ریاست جمهوری کندی یا PFIAB خدمت کرد.[1]

لویسون و هرتر در یک ماموریت بودند. تنها بیش از چهار سال است که شرکت آنها Itek یک طراح و سازنده اصلی دوربین های ماهواره ای شناسایی بوده است. محصول اصلی این شرکت دوربین CORONA بود که برای سیا ساخته و روی موشک های نیروی هوایی پرتاب شد.

در دهه 1950، نیروی هوایی ایالات متحده برنامه ساموس – که در ابتدا Sentry نام داشت – را برای ارائه اطلاعات از فضا آغاز کرد. زمانی که اتحاد جماهیر شوروی اسپوتنیک را راه اندازی کرد، این برنامه به شدت کم بود و در آن زمان ساموس گسترش یافت و چندین سیستم دوربین شناسایی ایجاد کرد. یکی از انشعابات برنامه مشترک نیروی هوایی و سیا به نام CORONA بود که برای بازگرداندن فیلم به وسایل نقلیه قابل بازیابی طراحی شده بود. پروژه های ساموس به رهبری نیروی هوایی – E-1، E-2، E-4، E-5، و E-6 – با مشکلات متعددی مواجه شدند. CORONA نیز مشکلات جدی داشت، اما تا اوت 1960 به موفقیت اولیه دست یافت. در زمانی که لویسون و هرتر در اواخر سال 1961 به دیدن دین لند رفتند، CORONA از قبل اطلاعات زیادی در مورد فیلم ارائه می کرد که پس از هر ماموریت بازیابی می شد.

در پاییز سال 1961، وزارت دفاع، دفتر شناسایی ملی (NRO) را برای نظارت بر توسعه و عملیات سیستم های اطلاعاتی ماهواره ای تأسیس کرد. NRO آنقدر مخفی بود که حتی نامش هم مخفی بود. اولین مدیر NRO دکتر جوزف چاریک بود که عنوان طبقه بندی نشده معاون وزیر نیروی هوایی را نیز داشت. چاریک مورد احترام بود و روابط خوبی با سیا داشت. چاریک همچنین نسبت به دیگر برنامه‌های ساموس نیروی هوایی، مانند E-5 که شک داشت اطلاعات مفیدی تولید کند، بدبین بود.

از آغاز سال 1959، علاوه بر دوربین CORONA، Itek دوربین Samos E-5 را نیز برای نیروی هوایی ایالات متحده توسعه داد. بر خلاف کرونا، ماهواره E-5 ناموفق بود. دو دوربین تشخیصی در پاییز 1961 به فضا پرتاب شد که تنها یکی از آنها به مدار رسید. چاریک هیچ اعتمادی به این پروژه نداشت و آن را لغو کرد و تصمیم گرفت که تنها یک دوربین فعال منتشر شود. این پرتاب در حال حاضر برای بهار سال 1962 برنامه ریزی شده بود.[2]

لویسون و هرتر دوربین E-5 را طراحی کردند. آن‌ها می‌دانستند که محدودیت‌های جدی بر آن‌ها تحمیل شده است، عمدتاً به دلیل نیاز به بازگرداندن کل دوربین به زمین در یک کپسول بزرگ قابل بازیابی، به‌جای اینکه اجازه بدهند در پایان مأموریت در جو بسوزد، همانطور که با CORONA انجام شد. اما E-5 دوربینی قدرتمندتر از سایر دوربین های در حال کار در آن زمان بود. تصاویر با وضوح بالاتر از فضا در ارائه اطلاعات علمی و فنی برای اهداف روی زمین مهم بودند. به جای شمارش ساده هواپیماها، موشک‌های بالستیک و سایر سیستم‌های تسلیحاتی، می‌توان از آنها برای تعیین توانایی‌های آنها استفاده کرد. لویسون و هرتر اواخر یک عصر زمستانی به خانه لند رفتند تا از ایتک فرصتی برای خرید طرح خود بخواهند. آنها استدلال کردند که اگر بتوانند دوربین را برای حذف منابع تاری تصویر از نو طراحی کنند، دوربین را به جای بازگرداندن آن به زمین بیرون بیاورند و از همان وسیله بازیابی اثبات شده CORONA استفاده کنند، E-5 می تواند کار کند. تنها چیزی که نیاز داشتند یک فرصت بود.[3]

لند گفت: این کار را بکن و آنها رفتند.

هرتر سال‌ها بعد در مصاحبه‌ای گفت: «من و والت یک شب به یک پسر اطلاع دادیم و برنامه راه‌اندازی شد.[4]

البته به این راحتی هم نبود. هیچ پروژه ماهواره‌ای که مستلزم صرف میلیون‌ها دلار و بسیج سازمان‌های مختلف دولتی باشد، تنها با سخنان یک نفر قابل انجام نیست، مگر اینکه آن مرد رئیس‌جمهور ایالات متحده باشد. دین لند یک مخترع موفق و تاجر ثروتمند بود، نه یک مقام دولتی. اما در جامعه اطلاعاتی ماهواره‌ای کوچک، او از احترام زیادی برخوردار بود. اگر فکر می‌کرد که پروژه‌ای دارای شایستگی است، حداقل از دیگران شنیده می‌شد، مانند جوزف چاریک. لند می تواند با تماس های نیروی هوایی و سیا صحبت کند و به آنها بگوید که باید به طور جدی به پیشنهاد Itek توجه کنند. این بدون شک در روزهای پس از ملاقات هرتر و لویسون با لند اتفاق افتاد، زیرا طی چند ماه ایتک قراردادی برای اصلاح Samos E-5 و تبدیل آن به چیزی مفید بسته بود. همانطور که بعداً یکی از منتقدان اظهار داشت، آنها سعی داشتند از گوش خوک یک کیف ابریشمی بسازند.

در ژانویه 1962 کیسه ابریشم LANYARD نام گرفت و از Samos E-5 مرده برخاست. به زودی پس از آن، برنامه دیگری به نام SPARTAN نیز از یک پروژه مرده ساموس شروع به ظهور کرد. من سعی می کنم لیمو را به لیموناد تبدیل کنم.[5]

ادوین “دین” لند رئیس شرکت پولاروید و مشاور ارشد اطلاعاتی دولت بود. او به طور گسترده ای به عنوان یک مخترع نابغه شناخته می شد. در دسامبر 1961، او با پیشنهادی موافقت کرد که دوربین شناسایی Samos E-5 برای استفاده از سخت افزار شناسایی CORONA موجود برای بهبود شانس موفقیت اصلاح شود. (اعتبار: سیا)

E-5 سریع می میرد

Samos E-5 اولین تلاش آمریکا برای توسعه یک ماهواره شناسایی با وضوح بالاتر از CORONA موجود یا فیلم‌خوان Samos E-1 و E-2 بود. E-5 که در اوایل سال 1959 پرتاب شد اما تا سپتامبر 1959، یک ماهواره قابل بازیافت بود که برای بازگرداندن تصاویر اجسام کوچک به اندازه 1.5 متر به زمین طراحی شده بود. هیچ ماهواره دیگری از نظر تفکیک پذیری حتی به نصف هم خوب نبود. اگرچه هفت فضاپیما در ابتدا برنامه ریزی شده بود – از جمله دو وسیله تشخیصی و پنج وسیله نقلیه عملیاتی – فقط وسایل نقلیه تشخیصی و یک محموله عملیاتی قبل از لغو Samos E-5 تکمیل شدند.

E-5 یک دوربین پانوراما بود، به این معنی که به جای اینکه مستقیماً به هدف خود خیره شود، روی آن می چرخید و در طول مسیر زمینی خود به جلو و عقب حرکت می کرد. این تصویری نازک اما طولانی را ایجاد کرد، قلمروی بسیار بیشتری را پوشانده بود و وضوح عالی در طول آن داشت. E-5 دارای فاصله کانونی 66 اینچ (168 سانتی متر) در مقایسه با فاصله کانونی 24 اینچ (61 سانتی متر) CORONA بود. فاصله کانونی فاصله ای است از نقطه ای که نور وارد لنز می شود که دیافراگم نامیده می شود تا جایی که در نقطه کانونی روی فیلم متمرکز می شود. هر چه فاصله کانونی بیشتر باشد، دوربین قدرتمندتر است. اما یک نقطه ضعف در فاصله کانونی بیشتر و طراحی خاص E-5 این بود که دوربین زاویه دید کمتری داشت و بنابراین با هر حرکت لنز از قلمرو بسیار کمتری نسبت به CORONA عکس گرفت، البته با وضوح بالاتر.

برای جبران این کاهش میدان دید – فقط 22 درجه در مقابل 70 درجه برای CORONA – E-5 را نیز می توان کمی چرخاند. کل فضاپیما تا 15 درجه به طرفین چرخید تا از اهدافی که مستقیماً در زیر آن نیستند عکس بگیرد.

اما زمانی که Samos E-5 در اواخر سال 1961 آماده پرواز شد، برای برآورده کردن الزامات اطلاعاتی ایالات متحده بسیار محدود بود. زمین کافی ندید و نشانه هایی وجود داشت که به اهداف قطعنامه خود نمی رسید. همچنین، هیچ کس خارج از نیروی هوایی آنقدر مشتاق کپسول بازیابی بزرگ حاوی دوربین E-5 نبود، زیرا طراحی آن بیشتر به تمایل پنهانی پرسنل نیروی هوایی برای توسعه یک فضاپیمای نظامی سرنشین دار مرتبط بود تا توسعه یک ماهواره شناسایی.[6]

Samos E-5 یک فضاپیمای بزرگ بود که در ابتدا برای حمل یک فضانورد به فضا طراحی شده بود. نیروی هوایی دستور تغییر آن را برای حمل محموله شناسایی به جای آن داد، اما این منجر به به خطر افتادن شدید طراحی دوربین شد. (اعتبار: USAF)

برخاستن از خاکستر

جوزف چاریک برنامه E-5 را در روز دوشنبه، 4 دسامبر 1961 لغو کرد. دو روز پس از لغو، جک کارتر، کارمند ایتک به چاریک پیشنهاد کرد که آزمایشاتی روی لنزهای Itek و Perkin-Elmer انجام شود تا مشخص شود که آیا در آخرین پرواز باقی مانده Samos E-5 می توان لنزهای بهبود یافته را جایگزین لنز اصلی کرد. کارتر همچنین به زودی به سرلشکر رابرت گریر، که دفتر نیروی هوایی در لس آنجلس را که بر توسعه ماهواره‌های ساموس نظارت می‌کرد، پیشنهاد کرد که دوربین E-5 را می‌توان با سخت‌افزار CORONA تطبیق داد. کارتر به طور رسمی این پیشنهاد را در 19 دسامبر ارائه کرد.[7] در 29 دسامبر – احتمالاً بلافاصله پس از صحبت لویسون و هرتر با دین لند در بوستون – چاریک به گریر اشاره کرد که به این ایده علاقه مند است اما اطلاعات بیشتری در مورد امکان سنجی آن می خواهد.[8]

هنگامی که Charyk Samos E-5 را لغو کرد، Itek مقدار قابل توجهی از سخت افزار دوربین باقی مانده بود. در پاییز 1961، پس از اینکه چاریک عنوان اضافی مدیر NRO تازه ایجاد شده را به دست آورد، دستور داد که سخت افزار باقی مانده در فضای ذخیره سازی امن قرار داده شود. پنج سیستم ناتمام محفظه E-5 در انبار قرار داده شد.[9]

جک هرتر یادآور شد که سخت افزار باقیمانده یک سیستم دوربین کامل نیست، بلکه اجزای اساسی است. هرتر توضیح داد: «ما لنز داشتیم. “لنزهای خالی. و برخی از لنزهای نیمه تمام.” لنزها بزرگ، سنگین و گران بودند. این شیشه به طور ویژه از شرکت Schott در ماینتس آلمان غربی سفارش داده شده بود که اصرار به پرداخت پیش پرداخت داشت. ایتک برای تعداد معینی لیوان به آنها پول داده بود. هرتر توضیح داد: «زمانی که ما برای اولین بار این کار را انجام دادیم، این یک کالای طولانی مدت بود.[10]

در لس آنجلس، دبیر دفتر پروژه‌های ویژه نیروی هوایی – که معمولاً به آن SAFSP یا به سادگی «پروژه‌های ویژه» می‌گویند – دفتر NRO بود که چندین برنامه اطلاعاتی فضایی مانند ماهواره دیسکاورر را مدیریت می‌کرد که در واقع جبهه‌ای برای برنامه اطلاعاتی CORONA بود. سرلشکر گریر مسئول پروژه های ویژه بود. در ژانویه 1962، احتمالاً به دستور چاریک، سرهنگ لی بتل یک مطالعه امکان سنجی برای پرتاب ماهواره E-5 ساموس ساده شده بر روی یک پرتابگر ثور به جای اطلس گرانتر انجام داد. این پیشنهاد LANYARD نام داشت و به جای فضاپیمای بزرگ ساموس E-5، از وسیله نقلیه ورودی مجدد Discoverer/CORONA موجود برای بازگرداندن فیلم خود استفاده می کرد. بتل رئیس دفتر دیسکاورر بود و افرادش تصمیم گرفتند که این امر امکان پذیر است و می توان چنین ماهواره ای را در مداری با ارتفاع متوسط ​​حدود 140 مایل دریایی (259 کیلومتر) قرار داد که شیب آن 69 درجه نسبت به خط استوا است.[11]

برآورد اولیه برای محموله جدید 775 پوند (350 کیلوگرم) و یک مدار قطبی دو روزه بود.[12] اعضای دفتر Discoverer به این نتیجه رسیدند که ماهواره می تواند حدود 40 پوند (18 کیلوگرم) فیلم را حمل کند – بسیار کمتر از 250 پوند (113 کیلوگرم) فیلم حمل شده در Samos E-5. این دوربین می تواند به وضوح زمینی حدود چهار فوت (1.2 متر) دست یابد. آنها تصور می کردند که سیا محموله دوربین را از Itek و یک خودروی استاندارد بازگشت CORONA را از جنرال الکتریک تامین می کند. شرکت فضایی و موشکی لاکهید ساختار محموله را خواهد ساخت و یکپارچه سازی کلی خودرو را انجام خواهد داد. بخش سیستم های فضایی نیروی هوایی مسئولیت موشک ثور و مرحله بالایی آگنا را بر عهده خواهد داشت. شرکت هوافضا به عنوان یک پیمانکار وابسته، پشتیبانی مهندسی را ارائه خواهد کرد. با فرض پرتاب فوری، نویسندگان مطالعه تعیین کردند که اولین محموله می تواند تا 22 اوت 1962 تحویل داده شود، با اولین پرتاب در دسامبر 1962 – پیش بینی بسیار خوش بینانه بود.[13]

تجهیزات موجود برای پنج ماهواره کافی بود. تنها مشکل واقعی این است که موتورهای موشک Rocketdyne برای تامین انرژی ثور باشند. در اواخر سال 1962، نیروی هوایی انتظار داشت که یک موشک یدکی ثور و دو موشک یدکی Agena B با قابلیت شلیک اولین LANYARD داشته باشد. سرهنگ بتل همچنین به نیروی هوایی پیشنهاد کرد که یک نسخه بهبودیافته از ثور، معروف به Thorad، با مخازن سوخت بزرگ شده خریداری کند. با استفاده از این تقویت کننده قوی تر، LANYARD را می توان تا شش روز در مدار قرار داد.[14] در اوایل فوریه 1962، به نظر می رسید که LANYARD می تواند تا 15 روز در مدار باشد.[15] مسئولان برنامه همچنین تصمیم گرفتند از نسخه برنامه ریزی شده جدیدی از Thor مجهز به موتورهای موشک جامد کوچک در هسته خود استفاده کنند و به عنوان Thrust-Augmented Thor (TAT) شناخته می شود. آن‌ها همچنین پله/فضای فضایی توانمندتر نسخه Agena D را انتخاب کردند که قرار بود به زودی جایگزین Agena B شود.

دومین پرتاب محموله E-5 ساموس در دسامبر 1961 انجام شد. برنامه قرار بود تا این زمان لغو شود. طراحان دوربین مدت‌ها نگرانی‌هایی در مورد سیستم کلی داشتند و شروع کردند به فکر کردن در مورد اینکه چگونه دوربین را می‌توان برای موفقیت بیشتر تغییر داد. (اعتبار: مجموعه پیتر هانتر)

دفتر Discoverer اشاره کرده بود که این طرح از نظر فنی امکان پذیر است، اما این بدان معنا نیست که ماهواره جدید ضروری است. در پایان ژانویه 1962، این موضوع توسط یک تیم مطالعاتی سرویس اطلاعات ملی مورد بررسی قرار گرفت و از آنها خواسته شد ارزیابی کنند که آیا LANYARD می تواند چیزی به برنامه شناسایی ملی (NRP) اضافه کند یا خیر. NRP به تلاش کلی اطلاعاتی اشاره دارد: چه تعداد ماهواره و چه نوع و چگونه پرتاب آنها برای برآورده کردن الزامات جمع آوری اطلاعات کشور برنامه ریزی می شود. این اصطلاح توسط مقامات NRO به عنوان بخشی از تلاش برای متمرکز کردن و هماهنگ کردن پروژه‌های ماهواره‌ای اطلاعاتی متفاوت که در آن زمان توسط سیا و نیروی هوایی انجام می‌شد، ابداع شد.

سرویس اطلاعات ملی یک آژانس فنی وزارت دفاع بود که متشکل از چندین سرویس کوچکتر بود که توسط نیروی هوایی، آژانس اطلاعات مرکزی و نیروی دریایی ارائه می شد. دفتر اجزای نیروی هوایی در لس آنجلس همچنین شامل دفتر برنامه Discoverer بود که جبهه ای برای برنامه CORONA CIA بود. اما در روزهای اولیه روابط رسمی همه این دفاتر در NRO هنوز نامشخص بود. کارکنان Charyk مدیر NRO عمدتاً از افسران نیروی هوایی تشکیل شده بودند که تحت عنوان مأموریت نیروی هوایی کار می کردند. این امر باعث شد سازمان های دیگر، به ویژه سیا، نسبت به NRO محتاط شوند. آنها آن را به عنوان یک اسب تروا نیروی هوایی می دانستند که می تواند کل برنامه اطلاعات ماهواره ای را در اختیار بگیرد.

اعضای گروه NRO بررسی خود از LANYARD را بر اساس نتایج مطالعه مشابهی که در نوامبر 1961 انجام داده بودند، استوار کردند که لغو سیستم Samos E-5 را توصیه می کرد. آنها دریافتند که حدود ده هدف در اتحاد جماهیر شوروی وجود دارد که نیاز به عکاسی با وضوح پنج فوت (1.5 متر) دارد. آنها همچنین دریافتند که احتمال موفقیت یک ماموریت LANYARD 40٪ است، به این معنی که پنج پرتاب LANYARD باید به دو موفقیت منجر شود.[16]

در زمان مطالعه، دفتر پروژه نیروی هوایی ساموس کار بر روی E-5 را به حالت تعلیق درآورد، به کار بر روی چندین ماهواره هوشمند سیگنال و کار بر روی یک ماهواره جدید با وضوح بالا، KH-7 GAMBIT، ادامه داد.[17] GAMBIT پس از سرنگونی هواپیمای شناسایی U-2 گری پاورز بر فراز روسیه در می 1960 به فضا پرتاب شد. این هواپیما دارای یک دوربین قدرتمند با فاصله کانونی 77 اینچ (196 سانتی متر) در مقایسه با دوربین 66 اینچی E-5/LANYARD بود. GAMBIT قادر خواهد بود از اهداف روی زمین به اندازه چهار فوت (1.2 متر) در یک طرف عکاسی کند، اگرچه ممکن است در طول زمان بهبود یابد. پس از پرواز GAMBIT در تابستان 1963، از اهداف با اولویت روسیه عکسبرداری خواهد کرد: اهدافی که برای تعیین مشخصات فنی خود به وضوح بالایی نیاز دارند. در صدر این فهرست، مجتمع های ICBM شوروی قرار داشتند. جامعه اطلاعاتی به دنبال عکسبرداری از موشک های شوروی در تاسیسات پرتاب آنها بود.[18]

گروه بررسی NRO دریافت که اهدافی وجود داشتند که باید قبل از ژوئن 1963، زمانی که GAMBIT وارد عمل می شد، دستگیر می شدند و LANYARD توانست این وظیفه را به انجام برساند.[19] آنها خرید پنج ماهواره LANYARD و برنامه ریزی آنها را برای اولین پرتاب ممکن توصیه کردند. LANYARD یک راه حل موقت برای تقاضا برای تصاویر با وضوح بالاتر بود تا زمانی که GAMBIT شروع به پرواز کرد، نه یک راه حل دائمی برای نیازهای هوشمند.

مدیر اطلاعات مرکزی جان مک‌کون با LANYARD به دلیل دیگری موافقت کرد. او بعداً نوشت: “من شخصاً از ترس شکست GAMBIT بر تعقیب LANYARD اصرار کردم.”[20] GAMBIT از یک طرح آینه بازتابنده بزرگ استفاده می کند که هرگز در فضا پرواز نکرده است و دارای الزامات بالایی برای دقت و ثبات هدایت است. همچنین از یک فضاپیمای آزمایش نشده برای هدایت و کنترل استفاده می کند. LANYARD عمدتا از سیستم های اثبات شده استفاده می کند. در حالی که وضوح آن به خوبی GAMBIT نخواهد بود، به عنوان یک بیمه نامه عمل می کند.

یک عکس شناسایی CORONA از مجموعه پرتاب شوروی در بایکونور، که در دسامبر 1960 گرفته شده است. اگرچه تصاویر CORONA وضوح نسبتاً پایینی داشتند، برنامه از نظر عملکرد و قابلیت اطمینان در طول سال 1961 زمانی که سایر برنامه های شناسایی با مشکل مواجه بودند، به بهبود ادامه داد. موفقیت CORONA منجر به پیشنهادی برای اصلاح دوربین قدرتمندتر Samos E-5 و راه اندازی آن با استفاده از تجهیزات پیشرفته CORONA شد. (اعتبار: هری استرنجر)

من می چرخم

در مارس 1962، سومین ماهواره ساموس E-5 پرتاب شد و با موفقیت به مدار زمین رسید. اما خودرو خراب شد و پیدا نشد. این از دست دادن تنها تصمیم به ادامه با LANYARD به جای ادامه E-5 را تایید کرد.

در 3 آوریل 1962، سیا “بیانیه کاری” را به بخش موشکی و فضایی لاکهید صادر کرد. تقریباً دوازده صفحه، مشخص می کرد که لاکهید چه تجهیزاتی را برای LANYARD تولید می کند و چه زمانی قرار است تولید شود.[21] در این زمان، LANYARD به هشت محموله افزایش یافته بود، با برنامه ریزی لاکهید برای تحویل آخرین “سیستم های بار” کامل در سپتامبر 1963.

دو روز بعد، معاون مدیر تحقیقات سیا، هربرت اسکویل جونیور، یادداشتی را برای چاریک ارسال کرد که در آن با رویه های مدیریتی که هر دو بر آن توافق کرده بودند، موافقت کرد. سیا امنیت و برخی عملیات ها را برای LANYARD انجام خواهد داد.[22]

ادغام عناصر CORONA در طراحی LANYARD، به ویژه خودروی ورود مجدد، CIA را به بحث در مورد نحوه مدیریت برنامه اضافه کرد. Samos E-5 یک برنامه نیروی هوایی بود. اما اکنون که LANYARD یک برنامه مخفی بود و سیا نیز درگیر آن بود، سؤالاتی در مورد اینکه چه کسی صلاحیت دسترسی پرسنل به این برنامه را دارد، ایجاد کرد. بحث‌های ناراحت کننده‌ای وجود داشت زیرا به نظر می‌رسید که سیا می‌خواست کنترل را در دست بگیرد، اما ترتیبات بدون مشکل حل شد. در فوریه سال 1962، رئیس جمهور جان اف کندی به سیا دستور داد تا اختیار داشته باشد که چه کسی در LANYARD شرکت می کند، و دستور او پیامد جانبی تصویب برنامه LANYARD داشت.[23]

اما در این زمان، رابطه بین سیا و نیروی هوایی، که به خوبی با کرونا کار کرده بود، شروع به بدتر شدن کرد. دلایل زیادی برای این امر وجود داشت، از جمله خروج شخصیت افسانه ای سیا، ریچارد بیسل، که از نزدیک با چاریک کار می کرد، و همچنین درگیری های شخصیتی. همچنین، اطلاعات ماهواره ای اکنون به تنها منبع اطلاعاتی دولت آمریکا تبدیل شده بود و افراد و سازمان های مختلف می خواستند آن را کنترل کنند. هیچ یک از طراحی‌های ماهواره‌های شناسایی نیروی هوایی موفقیت‌آمیز نبود، در حالی که CORONA به طور منظم تصاویر با وضوح پایین تا متوسط ​​از بخش‌های وسیعی از خاک شوروی را برمی‌گرداند و حجم وسیعی از اطلاعات را تولید می‌کرد. برخی از مقامات سیا نیز طوری رفتار کردند که گویی کرونا از ابتدا یک برنامه سیا بوده است و سهم نیروی هوایی را کم اهمیت جلوه دادند که این امر باعث تیرگی بیشتر روابط شد.

این بی اعتمادی فزاینده در خود برنامه LANYARD منعکس شد. در اوایل آوریل، اسکویل، که مسئولیت کلی پروژه های اطلاعاتی سیا را بر عهده داشت، نامه ای به چاریک فرستاد و از او خواست که رابطه مدیریتی لانیارد را روشن کند. اسکویل موافقت کرد که تمام تصمیمات فنی در مورد LANYARD توسط سرلشکر رابرت گریر، رئیس دفتر NRO در لس آنجلس اتخاذ شود.[24] مدت کوتاهی بعد، گریر ریاست جلسه ای را با کارکنان نیروی هوایی و سیا برای بحث در مورد ترتیبات مدیریت بر عهده داشت.

گریر اعلام کرد که می‌خواهد افسر تدارکاتی سیا – یک افسر نیروی هوایی که در آژانس استخدام می‌شود – در خارج از لس‌آنجلس کار کند، نه واشنگتن دی‌سی، و مستقیماً به او گزارش دهد. او همچنین می‌خواست استفاده از واحد کنترل الکترونیکی ماهواره‌ای نقشه‌برداری ساموس E-4 نیروی هوایی را در LANYARD ارزیابی کند. اگرچه سنگین‌تر از دستگاه فیرچایلد شرکتی بود که برای ماهواره E-5 استفاده می‌شد، اما گریر فکر می‌کرد که بسیار انعطاف‌پذیرتر است زیرا می‌توان آن را در مدار به جای روی زمین قبل از پرتاب برنامه‌ریزی کرد. اما همچنین مستلزم آن است که تمام برنامه‌ریزی‌ها و کنترل‌های ماهواره‌ای از لس آنجلس انجام شود، نه واشنگتن، زیرا سیا امکانات لازم برای انجام این عملیات در ساحل غربی را نداشت. [25]

رئیس دفتر پروژه های ویژه سیا، که مسئول برنامه های اطلاعاتی این سازمان بود، اظهارات گریر را به عنوان یک علامت هشدار تلقی کرد. او نوشت: “شواهدی وجود دارد که ژنرال گریر برنامه LANYARD را به عنوان برنامه ای می بیند که در آن سیا نقش حمایتی به جای مشارکت دارد.” او پیشنهادات گریر را تلاشی برای به دست آوردن کنترل LANYARD می داند. وی نوشت: «سپس باید دید که آیا چنین کنترلی عطف به ماسبق خواهد بود و شامل کرونا خواهد شد یا خیر. ظاهرا تنش‌ها بین گروه‌ها در حال افزایش بود، اگرچه LANYARD منبع اصلی اختلاف نبود.[26]

بعدی: ساخت و ساز LANYARD

اظهارات پایانی

1. ویکتور سی مک‌النی، اصرار بر غیرممکن: زندگی ادوین لند (نیویورک: کتاب های پرسئوس، 1998).
2. جاناتان لوئیس، سرمایه داری جاسوسی: ایتک و سیا (بوستون، MA: انتشارات دانشگاه ییل، 2002)؛ Duane A. Day، “Sheep in Wolf’s Clothing: The Samos E-5 Reconnaissance Satellite، قسمت اول” پرواز فضایی، مهر 1381، صص 424-431; دواین ای دی، «میخ مربعی در یک سوراخ گرد، ماهواره شناسایی E-5 ساموس، قسمت دوم، پرواز فضایی، بهمن 1382، صص 71-79; دواین ای دی، «از دوربین‌ها تا میمون‌ها تا انسان‌ها: ماهواره شناسایی ساموس E-5، قسمت سوم» پرواز فضایی، شهریور 1382، صص 380-389. همچنین نگاه کنید به: رابرت پری، “تاریخچه اطلاعات ماهواره ای، جلد IIB – SAMOS E-5 و E-6″، اکتبر 1973.
3. جان (جک) هرتر، مصاحبه توسط Duane A. Day، Waltham، MA، 26 سپتامبر 2002.
4. دوباره اونجا
5. هدف این مقاله گسترش و تصحیح مقاله قبلی من در مورد ماهواره شناسایی LANYARD است که توسط Samos E-5 ساخته شده است. از آن زمان، تعداد قابل توجهی از اسناد KH-6 از طبقه بندی خارج شده است. این مقاله قبلی حاوی نادرستی بود، مانند این ادعا که LANYARD به طور خاص برای شناسایی سایت ABM تالین طراحی شده است. رجوع کنید به: دواین ای. دی، “یک ققنوس شکست خورده: ماهواره شناسایی KH-6 LANYARD” پرواز فضایی، اردیبهشت 1376، صص 170-174.
6. همانطور که رابرت پری مورخ در تاریخچه رسمی خود از این برنامه اشاره می کند، کپسول اصلی E-5 اساساً همان فضاپیمایی بود که لاکهید برای برنامه انسان در فضا-به زودی پیشنهاد کرد. رابرت پری، صفحه 365.
7. همان، ص 343-344.
8. همان، ص. 346.
9. سوابق موجود نشان می دهد که تنها پنج پرواز عملیاتی ساموس E-5 برنامه ریزی شده بود و یک پرواز در اوایل سال 1962 انجام شد. مشخص نیست که چرا در زمان خاتمه برنامه، 5 به جای چهار سیستم دوربین باقی مانده بودند. ممکن است ایتک یک دوربین غیر پرنده ساخته باشد تا در این شماره گنجانده شود.
10. مصاحبه با جان هرتر
11. [DELETED] سرگرد، USAF، یادداشت ضبط، “سیستم ساده شده 66 اینچی (SSD کلمه کد سیاه: LANYARD)،” 11 ژانویه 1962. اتاق مطالعه دفتر اطلاعات ملی CORONA/ARGON/LANYARD مجموعه 3/A/0063. (از این پس CAL. توجه داشته باشید که این رکوردها بعد از بسته شدن اتاق مطالعه در وب سایت NRO به صورت آنلاین قرار گرفتند. ساده ترین راه برای یافتن آنها جستجو در این مجموعه است.)
12. پری، ص 346-347.
13. دوباره اونجا
14. دوباره اونجا
15. همان، ص. 350.
16. تفاهم نامه برای [DELETED], “LANYARD Program,” 2 فوریه 1962. CAL 2/6/0022.
17. این فضاپیما در ابتدا “GAMBIT” نام داشت (گاهی با حروف بزرگ، گاهی اوقات نه). پس از اینکه KH-8 GAMBIT-3 ارتقا یافته شروع به پرواز کرد، KH-7 GAMBIT به عنوان GAMBIT-1 تعیین شد.
18. طبق یک داستان رسمی سیا، یک سایت مشکوک موشکی ضد بالستیک شوروی (ABM) در تالین، استونی، هدف اصلی LANYARD بود. با این حال، شرایط مطابقت ندارند. سایت ادعایی ABM تالین توسط ماهواره CORONA در جولای 1964، پس از پایان برنامه LANYARD کشف شد. رجوع کنید به: دونالد ای. ولزنباخ، “علم و فناوری: ریشه های مدیریت،” مطالعات هوش، جلد. 30، تابستان 1986، ص. 24، RG 263، اداره بایگانی و سوابق ملی. برای اطلاعات در مورد سایت تالین، نگاه کنید به: کریس مانتوفل، “معمایی در پشت پرده: سیستم موشکی ضد بالستیک تالین و اطلاعات ماهواره ای”، The Space Review، 18 مارس 2019.
19. تفاهم نامه برای [DELTED]، “برنامه LANYARD”، 2 فوریه 1962. این گروه چندین فرض دیگر را مطرح کرد، از جمله ادامه تولید چهار موشک ثور در ماه، ساخت آگنا D پنج فضاپیم در ماه، قابلیت تعویض آسان با نقشه برداری از فضاپیمای تقویت کننده ARGON یا CORONA Thor، استفاده از کپسول بازیابی CORONA Mark VA و استفاده از فیلم جدید SO132.
20. جان آ. مک‌کون، مدیر اطلاعات مرکزی، به ژنرال کارتر، دکتر ویلان، ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۳.
21. بیانیه کار LMSC: توسعه برنامه شناسایی و بازیابی ماهواره برای سیستم CORONA “L”، 3 آوریل 1962 CAL 7/B/0069.
22. هربرت اسکویل، جونیور، معاون مدیر (تحقیق)، یادداشت معاون وزیر نیروی هوایی، “مدیریت LANYARD”، 5 آوریل 1962. CAL 1/B/0064.
23. پری، ص 351-352.
24. دوباره اونجا
25. [DELETED NAME]، DPD/SPB/C/COR، یادداشت برای ثبت، “وضعیت فعلی پروژه LANYARD”، 18 آوریل 1962. ابزار جستجوی سوابق سیا، اداره بایگانی و سوابق ملی (از این پس “CREST”).
26. [DELETED NAME]، رئیس، شعبه پروژه های ویژه، DPD، یادداشت برای سرپرست، DPD، “عملیات برنامه LANYARD”، 19 آوریل 1962. CREST. در ژوئیه 1962، این گروه ها برای بحث در مورد ایجاد یک مرکز “ردیابی پرواز” گرد هم آمدند تا مقامات بتوانند وضعیت یک فضاپیما را در حال پرواز از واشنگتن نظارت کنند. Stanley W. Beerly، سرهنگ، USAF، دستیار مدیر (فعالیت های ویژه)، یادداشت معاون مدیر (تحقیق)، “کنترل عملیاتی برنامه های ماهواره ای”، 16 ژوئیه 1962. CREST.

می توانید به روز Duane در zirconic1@cox.net دسترسی پیدا کنید.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال نظرات ارسالی وجود ندارد.