آیا هوش مصنوعی زندگی را کم معنا می کند؟ مطالعه نشان می دهد خوش بینی به این بستگی دارد که آیا افراد کنترل خود را حفظ می کنند یا خیر.

OpenAI اخیراً این را اعلام کرده است آخرین مدل هوش مصنوعی او در عرض چند هفته بیش از 100 مسئله ریاضی را که مردم سال ها روی آن کار می کردند حل کرده است. این خبر جرقه‌ای را برانگیخت که به نظر می‌رسید یک بحران وجودی در بین ریاضی‌دانان به وجود می‌آمد و عده‌ای را به این فکر فرو برد که انسان‌ها چه نقشی در آینده رشته خود خواهند داشت. این فقط دانشمندان نیستند که نگران هستند. در یک نظرسنجی ملی جدید، متوجه شدیم که آمریکایی‌ها هوش مصنوعی را به‌عنوان تهدیدی برای معنا می‌بینند تا منبعی که آن را حفظ می‌کند. اما این دیدگاه بستگی به این دارد که آیا مردم هوش مصنوعی را ابزاری می دانند که تحت کنترل انسان باقی می ماند یا چیزی که مستقل می شود.

بحث‌های هوش مصنوعی بر هزینه‌ها و مزایای عملی آن تمرکز دارد، از از دست دادن شغل و حملات سایبری گرفته تا پیشرفت‌های علمی و پزشکی. توجه کمتری به تأثیرات روانی بالقوه آن، به ویژه بر حس معناداری ما شده است.

انسان ها یک گونه وجودی مشخص هستند. ما نه تنها برای بقا، بلکه برای اهمیت هم تلاش می کنیم، و افرادی که زندگی خود را معنادار می دانند، از نظر روانی سالم تر و انعطاف پذیرتر هستند. حس قوی معنی همچنین سلامت جسمی و طول عمر، دستیابی به هدف، موفقیت مالی و رفتار اجتماعی را افزایش می دهد.

این به این دلیل است که معنا در نهایت یک منبع خودتنظیم کننده و انگیزشی است. وقتی فکر می‌کنیم زندگی‌مان اهمیت دارد، دلیلی داریم که تصمیمات روزانه بگیریم و به دنبال جاه‌طلبی‌های بلندمدت باشیم که ما را سالم، سازنده و در ارتباط با دیگران نگه می‌دارد.

بیشتر چیزی که زندگی را معنادار می کند از روابط، کار و فعالیت های خلاقانه ما ناشی می شود. هوش مصنوعی به طور فزاینده ای در تمام این تلاش های انسانی درگیر است. او کد می نویسد، هنر خلق می کند و مسائل پیچیده فکری را حل می کند. مردم حتی برای نوع گفتگو و نصیحتی که زمانی از افراد دیگر می خواستند به او مراجعه می کنند. از آنجایی که هوش مصنوعی نقش فزاینده‌ای در این بخش‌های زندگی به عهده می‌گیرد، چگونه بر حس معنایی ما تأثیر می‌گذارد؟

به عنوان بخشی از یک ابتکار تحقیقاتی جدید در مورد هوش مصنوعی و زندگی خوب، تیم ما در آزمایشگاه شکوفایی انسانی موسسه آرچبریج از بیش از 2000 آمریکایی برای بررسی این سوال نظرسنجی کرد. به طور خاص، ما دو دیدگاه در مورد اینکه هوش مصنوعی چگونه بر معنا تأثیر می‌گذارد را به آنها ارائه کردیم و از آنها پرسیدیم که با کدام بیشتر موافق هستند. برای اولین بار، هوش مصنوعی با کمک به افراد برای قرار دادن بیشتر خود در روابط، کار و سایر فعالیت‌های هدفمند از معنا پشتیبانی می‌کند. از سوی دیگر، هوش مصنوعی با انجام بیشتر افکار مردم و تصمیم‌گیری برای آنها معنا را تضعیف می‌کند و باعث می‌شود که کمتر از خودشان در این کارها بگذارند. به عبارت دیگر، ما می‌خواستیم مشخص کنیم که آیا آمریکایی‌ها هوش مصنوعی را به‌عنوان پشتیبان یا تضعیف کننده معنای انسان می‌بینند.

آمریکایی ها بیشتر احتمال دارد که هوش مصنوعی را تضعیف کننده (56٪) نسبت به حمایت (44٪) ببینند. زنان و افراد مسن تر احتمالاً این دیدگاه از هوش مصنوعی را تهدیدی برای معنا می دانند. در همین حال، مردان و جوانان آمریکایی به طور مساوی تقسیم می شوند.

ما همچنین مشکوک بودیم که نگرش افراد در مورد اینکه چگونه هوش مصنوعی بر معنا تأثیر می گذارد، با نحوه مفهوم سازی هوش مصنوعی مرتبط است. یک بحث فعال در مورد اینکه چه نوع فناوری هوش مصنوعی است وجود دارد. برخی بر این باورند که این یک فناوری قدرتمند اما معمولی است، مانند برق یا اینترنت، که همچنان ابزاری است که توسط انسان هدایت و کنترل می شود. برخی دیگر، از جمله برخی از افرادی که هوش مصنوعی را می سازند، معتقدند که این فناوری اساساً متفاوت است – فناوری که در راه تبدیل شدن به خودگردان یا خودمختار است.

ما از آمریکایی ها پرسیدیم که با کدام دیدگاه موافق هستند و تقریباً به طور مساوی تقسیم شدند. چهل و هشت درصد هوش مصنوعی را یک فناوری عادی و مبتنی بر انسان می دانند، در حالی که 52 درصد آن را یک فناوری اساساً جدید می دانند که مستقل خواهد شد.

چرا این دیدگاه ها منطقی هستند؟ از این گذشته، مردم زمانی زندگی خود را پرمعنا می یابند که معتقد باشند که تلاششان در حال تغییر جهان است. اگر مردم هوش مصنوعی را ابزاری بدانند که مردم آن را کنترل می کنند، مانند فناوری های قبلی، ممکن است آن را چیزی ببینند که می تواند به آنها کمک کند تا تغییری ایجاد کنند، حتی اگر روش زندگی و کار آنها را مختل کند. اما اگر آنها آن را اساساً جدید تصور کنند زیرا می تواند خودمختار شود، ممکن است نگران باشند که انسان ها دیگر عامل اصلی در جهان نباشند و مشارکت آنها کم معنا شود.

همانطور که پیش‌بینی می‌شد، نحوه مفهوم‌سازی مردم از هوش مصنوعی ارتباط نزدیکی با روشی که آنها فکر می‌کنند بر معنا تأثیر می‌گذارد، دارد. در میان آمریکایی‌هایی که هوش مصنوعی را انسان محور تصور می‌کنند، 63 درصد معتقدند که از توانایی مردم برای زندگی معنادار حمایت می‌کند و 37 درصد معتقدند که آن را تضعیف می‌کند. در میان کسانی که انتظار دارند هوش مصنوعی مستقل باشد، این الگو در حال تغییر است. تنها 27 درصد معتقدند هوش مصنوعی معنا را حفظ می کند و 73 درصد معتقدند که آن را تضعیف می کند. این ارتباط در هر گروه جمعیتی که ما بررسی کردیم وجود داشت و بیشتر از همه تفاوت‌های جمعیت شناختی بود که مشاهده کردیم.

همانطور که ما با نگرانی های وجودی در مورد هوش مصنوعی دست و پنجه نرم می کنیم، لازم به یادآوری است که نوآوری های فناورانه همیشه زندگی اقتصادی و فرهنگی را مختل کرده است و احتمالاً درک معنای مردم را در طول مسیر به چالش کشیده است. اما مردم سازگار شدند. ما یک گونه فعال، خلاق و انعطاف پذیر هستیم. همان نبوغی که هوش مصنوعی را ممکن کرد می‌تواند به ما کمک کند راه‌های جدیدی برای کمک‌های قابل توجه به جهان پیدا کنیم. و صرف نظر از اینکه این فناوری چه خواهد شد، ما همچنان تصمیم خواهیم گرفت که چقدر از خودمان روی افراد، پروژه ها و کارهایی که زندگی را معنادار می کند سرمایه گذاری کنیم.