چرا این خرس های قطبی در حال رشد هستند؟

نوبت من بود که خرسهای قطبی را تماشا کنم، اگرچه کاملاً مطمئن نبودم که تماشای خرسهای قطبی در تابستان چگونه باید باشد. در اطراف من، در جزیرهای کوچک در خلیج جیمز در کبک، کانادا، تیم میدانی با کارایی تمرینشده حرکت کرد، سیم خاردار را باز کرد و تله دوربین گذاشت. نقطه مرتفعی در زمین گرم پیدا کردم و به طور دوره ای از بالای شانه ام به جنگل انبوه و کم ارتفاع کاج پشت سرمان نگاه کردم. درناهای قطبی مانند هواپیماهای کاغذی بالای سرشان پرواز می کردند. نهنگ های بلوگا در افق برخاستند.
هری ارلز به من اطمینان داد: «نگران نباش، احتمالاً خرسها الان خوابند. ارلز، به همان اندازه که با تجربه است، یک محیط بان و تله گیر باتجربه برای ملت کری واسکاگانیش، یک جامعه بومی در ساحل جنوب شرقی خلیج جیمز است.
این داستان از The Hot Issue، جدیدترین نسخه از ناتیلوس.
برای چاپ آن، تا 30 نوامبر بپیوندید.
صحنه کاملاً معکوس به نظر می رسید، و نه فقط به این دلیل که من هرگز خرس قطبی را در طبیعت ندیده بودم. در ابتدا برای تصور یکی از اینجا مشکل داشتم. این منطقه که به منطقه دریای ایو معروف است، در جنوبی ترین حد محدوده جهانی خرس های قطبی، تقریباً در همان عرض جغرافیایی لندن، انگلستان واقع شده است. طبق هر روایت استاندارد زیست محیطی، خرس های قطبی باید از اینجا رفته باشند. با گرم شدن دمای جهانی در منطقه دریای ایو، گرایشی به سمت تابستان های طولانی تر و زودتر شکسته شدن یخ های دریا در خلیج وجود دارد. با این حال، چیزی که مرا به اینجا رساند، خبری از یک پارادوکس بود: به نظر می رسد خرس های قطبی در حال رشد هستند.
در ژوئیه 2026، من به Waskaganish سفر کردم تا درباره این تناقض آشکار بیشتر بدانم. از سال 2021، تلهگذاران محلی کری و دانشمندان حیاتوحش مشارکتی را ایجاد کردهاند که دانش سنتی محلی را با علم میدانی غربی ترکیب میکند. پروژه آنها یک چارچوب جدید امیدوارکننده برای حفاظت در قطب شمال به سرعت در حال تغییر ارائه می دهد.
سانفورد دایموند، پسر یکی از رهبران سابق ملت واکاگانیش کری، کمی قبل از حرکت به من گفت: “هدف اصلی ما از این کار جلوگیری از درگیری است.” از دیدگاه کری، خطر واقعی گرم شدن خلیج این است که خرسهای قطبی که قادر به شکار روی یخ نیستند، مجبور میشوند زمان بیشتری را در ساحل بگذرانند و با جوامع ساحلی تماس بیشتری پیدا کنند.
دیاموند به من گفت: “مردم ما، وقتی چیزی را نخوریم، آن را درو نمی کنیم. و خرس قطبی را نمی خوریم.” اما زمانی که خرس امنیت یا دارایی انسان را تهدید می کند، قتل برای دفاع از زندگی اجتناب ناپذیر می شود. این خطر در طول شکار سالانه غاز بهاره، زمانی که شکارچیان و خرس ها در جزایر نزدیک به سرزمین اصلی جمع می شوند، بیشتر است.
برای دانشمندان، سوال اصلی این است: چه چیزی باعث می شود این جنوبی ترین جمعیت خرس های قطبی تا این حد انعطاف پذیر به نظر برسد؟
الکساندرا لانگویدر، دانشجوی دکترا در دانشگاه مک گیل که بخش علمی این پروژه را رهبری میکرد، میگوید: «بهنظر میرسد چیز خاصی در جیمز بی وجود دارد که به خرسها اجازه میدهد تا بمانند». با وجود یخ در حال عقبنشینی، خلیج و جزایر کوچک آن میتوانند به راحتی لکههای طعمه فوک را برای خرسها فراهم کنند. آنها همچنین ممکن است از پستانداران خشکی مانند بیور تغذیه کنند و لاشه حیوانات بزرگتر مانند کاریبو و بلوگا را جمع آوری کنند.
من یک روز کامل را با تیم میدانی پروژه به گشت و گذار در خلیج گذراندم و ایستگاه های نظارت خرس قطبی را در 250 مایلی منطقه دریای ایو مستقر کردیم. با دو قایق ماهیگیری فایبر گلاس روباز از سمت شرقی خلیج گذشتیم، صدای موتورهایمان در آب ساکن می پرید. روزی بهطور خیرهکنندهای صاف، با آسمان آبی عمیق و خلیجی کمعمق به اندازه یک نعلبکی باز بود.
من در قایق به دانشمند شورای حیات وحش منطقه دریایی Eeyou ملحق شدم، کاپیتان ارلس که به طور یکپارچه در پهنه وسیعی از طریق دید حرکت می کند، جریان های آب و تغییرات ظریف باد را می خواند. دوست دوران کودکی و تله گیر همکار او برنارد دایموند در قایق دوم همراه با همکار سورایس، فلیکس بولانگر، از نزدیک دنبال میشد.
من دیدم که برنارد دایموند در حال جمع کردن چوب بود و ارلز سیم خاردار را باز می کرد. او که در یک مثلث 10 فوتی کار می کرد، سیم را تا بالای باسن بر روی سه پایه فولادی تی که در زیرلایه تندرا قرار داده بودند، بست. در مرکز، دیاموند به طور آزادانه پوسته را با مخلوطی تند از روغن ماهی تجاری و روغن سرخ کردنی پوشانده و سنگ ها را روی آن انباشته می کند تا باران تابستانی بو را از بین نبرد. این برای فریب دادن خرس های قطبی است. چند فوت دورتر از محیط، سورایس و بولانجر چهارمین پست را زدند تا دوربین Reconyx فعال شده با حرکت را در یک جعبه محافظ فولادی نصب کنند.
چنین طراحی برای نظارت بر خرس های قطبی ساده، ظریف و کاملا غیر تهاجمی است. هنگامی که یک خرس کنجکاو به داخل مثلث قدم می گذارد تا طعمه را ببوید، پهلوی آن سیم را لمس می کند و قبل از اینکه بدون آسیب از آنجا دور شود، چند رشته خز باقی می گذارد. فیلم دوربین به دانشمندان کمک می کند تا جنسیت خرس را شناسایی کنند و ارزیابی بصری سریعی از وضعیت ارائه می دهند.
برای دههها، تحقیقات خرسهای قطبی به معنای تعقیب حیوانات با هلیکوپترهای کمپرواز، تیراندازی با دارتهای آرامبخش و قلاده رادیویی به آنها بوده است، رویهای که مدتها توسط جوامع بومی شمالی نگران رفاه حیوانات مخالف بود. در مقابل، این شبکه ایستگاههای نظارتی که توسط تلهگذاران Cree و Langwieder طراحی شدهاند، جایگزینی تحت رهبری جامعه ارائه میدهند که به حاکمیت مردم محلی احترام میگذارد و در عین حال دادههای علمی دقیق را ارائه میدهد.
موهای کنده شده از سیم خاردار معدن طلای اطلاعات است. لانگویدر به من گفت: “ما ریشه مو را برای بدست آوردن ژنتیک می بریم و از بقیه ساقه برای تجزیه و تحلیل ایزوتوپ پایدار استفاده می کنیم.” “این رژیم زمانی است که مو در حال رشد است.”
این گاهشماری بیوشیمیایی ماههای بحرانی را به تصویر میکشد که در آن خرسها فعالانه در جستجوی غذا برای چاق شدن برای زمستان یا لانه هستند. خرد متعارف محیطی معتقد است که خرسهایی که به اجبار به ساحل میروند اساساً گرسنه میمانند و روزانه بین 2 تا 4.5 کیلوگرم از توده بدن خود را بدون طعمههای دریایی غنی از چربی از دست میدهند. با اندازهگیری نشانههای ایزوتوپی، دانشمندان میتوانند به پارادوکس مرکزی این موضوع بپردازند که چرا خرسهای قطبی در منطقه دریای ایو علیرغم صرف زمان کمتری روی یخ، بسیار سالم به نظر میرسند – و تعیین میکنند که آیا در این دوره پستانداران دریایی را با موفقیت شکار کردهاند یا مجبور به جستجوی علوفه در خشکیهای جایگزین شدهاند.
از زمان شروع این پروژه، تلههای مو و تلههای دوربین 94 خرس منفرد را در منطقه دریای Eeyou فهرستبندی کردهاند که بین نر و ماده تقسیم شده است. از نظر بصری، داده ها جمعیتی با تغذیه خوب را نشان می دهد. دانشمندان با استفاده از یک شاخص چربی استاندارد شده پنج نقطه ای دریافتند که تقریباً 80 درصد از خرس هایی که در این جزایر عکس گرفته شده اند به عنوان “متوسط” یا “به وضوح چاق” رتبه بندی شده اند.
لانگویدر توضیح داد: “بسیاری از آن به چربی در نقاط کلیدی بدن مربوط می شود – شانه، ران، پایین بودن شکم. این یک معیار کیفی برای وضعیت است.”
با این حال، او هشدار می دهد که بیش از حد این داده ها را مطالعه نکنید. اگرچه ذخیرههای چربی اوایل تابستان امیدوارکننده به نظر میرسند، اما نمیتوانند از خرسها در برابر کاهش شدید اواخر فصل آینده محافظت کنند.
لانگویدر گفت: «پیدا کردن خرس های قطبی سالم در اوایل تابستان تقریباً در همه جا کار سختی نیست. زیرجمعیت گسترده تر خرس ها در خلیج هادسون جنوبی (که منطقه دریای ایو بخش کوچکی از آن است) روندی نگران کننده را منعکس می کند: به دلیل فصل بدون یخ که از سال 1980 تا یک ماه طول کشیده است، تعداد خرس ها بین سال های 2011 تا 2016 به همراه کاهش مداوم و طولانی مدت بدن، 17 درصد کاهش یافت.
به گفته لانگویدر، آنچه امیدوارکنندهتر به نظر میرسد، مشاهدات میدانی در منطقه دریای Eeyou از زنان همراه با جوان سالم است – از جمله مشاهده نادر سهقلوها، یک تجملات بیولوژیکی که معمولاً برای مناطقی از یخهای دریای اصلی و پایدار محفوظ است. لانگویدر میگوید: «هر سال ما موارد کوچک را میبینیم – کوچکترین.
در پهلوگیری بعدی ما، ارلز یک لحظه در کنار قایق سیگار کشید و من با او ماندم. او به فرورفتگی عمیقی اشاره کرد که در خاکریز درست در کنار لبه آب حک شده بود. “آیا می توانید این را کورکورانه ببینید؟” او پرسید. “این یک خرس قطبی کور است و شما می توانید ببینید که کجا کنده اند. آنها اینجا منتظر یک فوک هستند، با صبر و حوصله و آنجا شکار می کنند.”
مشاهداتی مانند این توضیح قانع کننده ای برای اینکه چرا جمعیت خرس ها علیرغم کاهش سریع فصل یخبندان در منطقه دریای ایو، سالم به نظر می رسند، ارائه می دهد. شاید خرسها فوکها را از خط ساحلی شکار کنند و تکنیکهای شکار خود را برای دور زدن نیاز به شناورهای یخ تطبیق دهند. زمینداران محلی خرسهایی را مشاهده کردهاند که غازهای کانادایی را دنبال میکنند، به لانههای پرندگان برای تخمگذاری حمله میکنند، سگهای آبی را جمعآوری میکنند، پس از کاریبو شنا میکنند و لاشههای بلوگا را جمعآوری میکنند.
من بعداً این ایده را که خرسهای قطبی میتوانند خود را در خشکی تطبیق دهند به گریگوری تیمان، استاد اکولوژی قطب شمال در دانشگاه یورک در تورنتو و عضو گروه تخصصی خرس قطبی IUCN ارائه کردم. او به سرعت یک بررسی دقیق واقعیت ارائه کرد. او گفت: خرس های قطبی به یخ دریا نیاز دارند. “در غیاب یخ دریا، خرس قطبی وجود ندارد. و گواه این واقعیت این است که هر جا یخ دریا باشد، خرس های قطبی هستند، و جایی که یخ دریا نباشد، خرس قطبی وجود ندارد.”
از نظر ژنتیکی، خرس های قطبی (Ursus maritimus) جدایی از خرس قهوه ای (Ursus arctosTiemann توضیح داد که نسبتاً اخیراً در تاریخ تکاملی، به اندازه کافی به هم نزدیک شده است تا بتواند هیبریدهای بارور را تولید کند. اما از نظر زیست محیطی کاملاً متفاوت هستند. در حالی که خرس های قهوه ای در خشکی رشد می کنند، خرس های قطبی پستانداران دریایی هستند که کل فیزیولوژی، ذخیره چربی و استراتژی شکار آنها حول یخ دریا تکامل یافته است.
Tiemann نسبت به اشتباه گرفتن غذای فرصت طلبانه برای سازگاری طولانی مدت جمعیت هشدار داد. او از گزارش های اعضای جامعه کری مبنی بر مشاهده خرس ها در حال شکار در خشکی تعجب نمی کند.
Tiemann گفت: “خرس های قطبی هر چیزی را که بتوانند می خورند زیرا خرس هستند.” “آنها بیور، تخم غاز برفی، سطل زباله و صندلی های اسکی می خورند. اما هیچ یک از این غذاهای زمینی نمی توانند جمعیت خرس های قطبی را پشتیبانی کنند – دوره.” تیمن استدلال میکند که اگر کالریهای زمینی بتوانند یک شکارچی دریایی 1000 پوندی را حفظ کنند، یک جایگاه اکولوژیکی برای خرسهای قهوهای ساحلی بزرگ در امتداد خلیج هادسون وجود خواهد داشت. اما در جایی که خرسهای قهوهای با زیستگاه تاندرا همپوشانی دارند، کوچک و لاغر هستند و روی سنجابها و ریشههای زمین میخراشند.
در ادبیات علمی، تقریباً 180 روز در سال بدون یخ دریا به طور گسترده ای به عنوان آستانه حیاتی بیولوژیکی شناخته می شود که پس از آن بقای خرس های قطبی بالغ کاهش می یابد. با این حال، حد دقیق بستگی به جنس، سن، وضعیت بدن و وضعیت تولید مثل دارد. خرس های منفرد در عادات شکار و تحمل از بین رفتن یخ دریا بسیار متفاوت هستند.
در منطقه دریای Eeyou، خرس های قطبی درست در برابر این محدودیت نظری زنده می مانند. در حالی که پوشش فصلی یخ از سالی به سال دیگر بسیار متفاوت است، چندین سال از آغاز قرن گذشته 175 تا 180 روز بدون یخ در سال ثبت شده است. ترس فزاینده این است که مشاهدههای کنونی خرسهای سالم در خلیج جیمز فقط یک ناهنجاری موقتی است، مهلتی قبل از فرسایش بیشتر اجتنابناپذیر جمعیت منطقه. Tiemann گفت: “ما شاهد کاهش دامنه خواهیم بود و خرس ها را از دست خواهیم داد.”
اما خرسهای قطبی در منطقه دریای Eeyou تنها جمعیت عجیبی نیستند که به نظر میرسد پیشبینیهای بقای مبتنی بر آب و هوا را به چالش میکشند. در سال 2022، مطالعهای در جنوب شرقی گرینلند، یک محفظه جدا شده از خرسهای قطبی را ثبت کرد – تخمین زده میشود که تعداد آنها 200 حیوان باشد – که به طور کامل استفاده از یخهای فصلی دریا را دور زده است. زیستگاه آنها در حال حاضر یک دوره سالانه بدون یخ را تجربه می کند که بیش از 100 روز از آستانه گرسنگی تخمین زده شده برای گونه ها بیشتر است. محققان دریافتند که خرس ها به جای تغذیه از یخ دریا، با شکار فوک ها در تمام طول سال در لبه یخچال ها زنده ماندند.
با وجود گرم شدن سریع آب و هوا، تیمن معتقد است هنوز خیلی زود است که درباره سرنوشت خرس های قطبی در منطقه دریای ایو قضاوت کنیم. او گفت: “پیشآگهی مطمئناً در حال حاضر مثبت نیست، اما این بدان معنا نیست که ما نباید هر کاری که میتوانیم برای محافظت از آنها انجام دهیم.”
لانگویدر با توجه به تجزیه و تحلیل های اولیه خود از رژیم غذایی بر اساس موهای کنده امیدوار است. او به من گفت: “من داده های خام را دارم، و به نظر می رسد خرس ها از سیستم دریایی تغذیه می کنند، نه از سیستم زمینی.” او در حال آماده شدن برای ارائه نتایج برای انتشار است. اگر درست باشد، کار او از مشاهدات جامعه کری حمایت میکند که خرسها با وجود از دست دادن یخ دریا با موفقیت در جستجوی فوکها هستند و انعطافپذیری و سازگاری را نشان میدهد.
Thiemann معتقد است که مشارکت بین تیم Langwieder در دانشگاه McGill، شورای حیات وحش دریایی Eeyou و انجمن Cree Trappers ارزش زیادی دارد. Tiemann به من گفت: “این پروژه احتمالاً پیامدهای مهمی برای همزیستی انسان و خرس قطبی خواهد داشت.” “اگر تغییر شرایط زیستگاه استرس تغذیه ای را در خرس ها افزایش دهد، آنها ممکن است بیشتر به جوامع ساحلی بیایند و به دنبال غذا بگردند. اگر بدانید خرس ها کجا، چه زمانی و چه چیزی می خورند، ممکن است بهتر بتوانید درگیری ها را پیش بینی و کاهش دهید و از حفاظت از محیط زیست بهره مند شوید.” این دقیقاً حال و هوای تلهگذاران کری است. سنفورد دایموند به من گفت: “آخرین خرسی که کشتیم در سال 2018 بود. ما دوست نداشتیم این کار را انجام دهیم.”
هرچه در انتظار خرس های قطبی منطقه دریای ایو است، مشارکت بین شکارچیان کری و دانشمندان موفقیتی حیاتی است. این چیزی به طور فزایندهای نادر ارائه میدهد: یک چارچوب عملی و اساسی برای در هم تنیدن راههای مختلف شناخت در حفاظت معاصر.
در آخرین توقف ما، در حالی که خورشید در حال غروب در شعله آتش در مقابل افق بود، ارلز شبی مشابه در سال 2018 را به من یادآوری کرد، نه چندان دور از جایی که ما ایستاده بودیم. او روی زانوهایش در حال چیدن زغال اخته وحشی بود و فقط سگ پسرش او را همراهی می کرد که نیش ناگهانی زیر نظر گرفتن را احساس کرد.
ارلز به من گفت: “من به اطراف صخره ها نگاه کردم.” “تشخیص آن سخت است زیرا سنگ ها سفید هستند، اما بعد دیدم سر او بیرون زد. یک خرس قطبی بزرگ از حدود 300 متری من را تماشا می کرد.” ارلز تفنگ خود را نزدیک نگه داشت، اما نه مرد و نه خرس به شدت حرکت نکردند. “او مرا اذیت نکرد، بنابراین من او را اذیت نکردم. من فقط به چیدن بلوبری هایم ادامه دادم.” سیگار دیگری روشن کرد و به شوخی اضافه کرد: «میدانی، او احتمالاً مرا با آن چیز میشناسد» – و برای دودی که از دستش بالا میرفت و دور میشد، دست تکان داد.
گزارش این مقاله با جایزه ای از موسسه روزنامه نگاری و منابع طبیعی امکان پذیر شد.
من از آن لذت می برم ناتیلوس? اشتراک رایگان ما خبرنامه.
تصویر اصلی: الماس سنفورد


