از Samos E-5 تا ماهواره شناسایی LANYARD (قسمت 3)

توسط Duane A. Day
دوشنبه 17 آگوست 2026

پروژه اکتشافی Samos E-5/LANYARD تنها تلاش برای به دست آوردن چیزی مفید از برنامه شناسایی ماهواره ای ساموس نبود. هنگامی که برنامه ساموس در حال اجرا بود، نیروی هوایی ایالات متحده به دنبال توسعه یک ماهواره با وضوح بالاتر، E-5، و ماهواره ای بود که بتواند مناطق وسیعی از زمین را با وضوح پایین تر تصویربرداری کند تا مفسران تصویر بتوانند به دنبال تغییرات و ساخت و سازهای جدید باشند. این برنامه Samos E-6 نام داشت. اما Samos E-6 نیز با مشکلات توسعه مواجه شد و لغو شد. مانند E-5، Samos E-6 نیز در تلاش برای تطبیق سیستم دوربین با استفاده از فناوری اثبات شده CORONA احیا شد. این پروژه با نام SPARTAN شناخته می‌شد که نه به خاطر جنگجویان معروف یونانی، بلکه به خاطر صرفه‌جویی نامگذاری شد (به «لیموها تا لیموناد تلخ: از ساموس E-5 تا ماهواره شناسایی LANYARD (قسمت 2»)، «بازبینی فضایی، 3 آگوست 2026، و قسمت 1» مراجعه کنید.)

ماهواره Samos E-6 مجهز به دو دوربین بود که نسبت به Samos E-5 قادر به عکسبرداری از مناطق بزرگتر بود. فیلم روی رول‌های جمع‌آوری داخل وسیله نقلیه مخروطی برای بازگشت به سمت چپ پیچیده می‌شود. از فضاپیما جدا می شود و اتاق ها را می گذارد تا دوباره وارد شوند و بسوزند. این وسیله نقلیه با ورود مجدد چتر نجاتی را مانند ماهواره شناسایی CORONA به هوا پرتاب خواهد کرد. اما اگر به آب برخورد کند، بر خلاف کرونا فورا غرق می شود. پنج فضاپیما در سال 1962 به فضا پرتاب شدند که هر پنج فروند شکست خوردند. سیستم دوربین بعداً برای سیستم شناسایی SPARTAN اقتباس شد. (اعتبار: NRO)

ساموس E-6

Samos E-6 شامل دو دوربین 36 اینچی (0.9 متر) با فاصله کانونی ساخته شده توسط Eastman-Kodak است که می تواند مناطق وسیعی از زمین را با وضوح تقریبی حدود شش و نیم فوت (دو متر) اسکن کند، که به اندازه کافی برای شناسایی و شناسایی هواپیماها، کشتی ها، زیردریایی ها و احتمالاً نسخه های بهتر از خودروهای زمینی نظامی اولیه کافی است. E-6 از فیلم عریض، 6.6 اینچ (16.8 سانتی متر)، بزرگتر از فیلم 5 اینچی (12.7 سانتی متر) E-5 استفاده می کند. پس از اینکه فیلم در معرض دوربین ها قرار گرفت، روی قرقره های داخل خودروی ورودی مجدد پیچید. اندازه فیلم E-6 به دلیل محدود کردن مقدار ذخیره‌سازی در یک وسیله نقلیه که مجدداً وارد می‌شود، ثابت خواهد شد.

عملکرد دوربین E-6 تا به امروز تا حدودی یک رمز و راز باقی مانده است. این شامل یک لوله بلند با یک آینه منعکس کننده تصویر در یک سر آن بود که تصویر زمین را 90 درجه خم می کرد و آن را با یک آینه متمرکز تصویر در انتهای دیگر لوله به پایین می فرستاد. این آینه فوکوس، تصویر را متمرکز می‌کند و آن را تقریباً تا نیمه به داخل لوله می‌فرستد، جایی که آینه کوچک دیگری آن را به سمت بالا منعکس می‌کند و روی نوار فیلمی که از طریق دیافراگم کشیده می‌شود، منعکس می‌شود. فاصله کانونی 36 اینچ (0.9 متر در مقایسه با فاصله کانونی 24 اینچ/0.61 متر CORONA) بود. تنها یک تصویر بازتولید شده ضعیف از طراحی دوربین به همراه تعدادی عکس از یک دوربین چوبی ماکت وجود دارد و مشخص نیست که دوربین چگونه زمین را از پایین به کناره اسکن کرده است. سایر جزئیات عملیاتی خاص نیز ناشناخته باقی مانده است. حمل دو دوربین به این معنی بود که یکی می‌توانست با زاویه کمی متفاوت از دیگری اشاره کند و تصاویر استریو ارائه دهد و اندازه‌گیری اشیاء روی زمین را آسان‌تر کند.

وسیله نقلیه اولیه Samos E-5 که وارد مجدد شد، طراحی بدنه‌ای بزرگ داشت، تقریباً به اندازه یک فضاپیمای عطارد، و همچنین دوربین را به زمین باز می‌گرداند. در مقابل، هواپیمای ورود مجدد ساموس E-6 بلند و نوک تیز بود و دوربین‌ها را بر نمی‌گرداند، فقط فیلم در معرض دید قرار گرفته بود. هنگامی که زیر چتر نجات آویزان بود، توسط یک هواپیمای ترابری C-130 نیروی هوایی به روشی که CORONA بارها با موفقیت نشان داده است، از هوا بلند می شود. اگر هواپیما از دست می داد، وسیله نقلیه E-6 بلافاصله در اقیانوس غرق می شد، در حالی که وسیله نقلیه CORONA برای مدت محدودی قبل از غرق شدن برای جلوگیری از بازیابی توسط نیروی دریایی شوروی شناور بود.

جوزف دبلیو. چاریک، اولین مدیر اطلاعات ملی. چاریک اصلاح دوربین های Samos E-6 را برای تبدیل شدن به آزمایش شناسایی SPARTAN در سال 1963 تایید کرد، اما به زودی NRO را ترک کرد و این برنامه از بین رفت. (اعتبار: Wikimedia Commons)

در سال 1962، در حالی که KH-6 LANYARD در حال توسعه بود، نیروی هوایی موشک های Atlas Agena را با ماهواره های Samos E-6 در آوریل، ژوئن، ژوئیه، آگوست و نوامبر 1962 پرتاب کرد. هر پنج ماموریت موفق نشدند فیلم را بازگردانند. خودروی ورود مجدد E-6 بیش از حد گرم شد و قبل از اینکه بتواند چتر نجات خود را مستقر کند، نابود شد. شکست های متعدد منجر به شک و تردیدهای جدی در مورد این برنامه در میان نیروی هوایی و جامعه اطلاعاتی شد. در 11 دسامبر 1962، تقریباً یک سال پس از لغو Samos E-5، جوزف چاریک، مدیر اطلاعات ملی، برنامه Samos E-6 را خاتمه داد و دستور داد دوربین‌های باقیمانده و وسایل نقلیه محموله در انبار قرار گیرند.[1]

تصمیم چاریک نه تنها بر اساس مشکلات E-6، بلکه بر اساس چندین عامل دیگر بود. E-6 به یک وسیله نقلیه پرتاب گران قیمت اطلس آگنا نیاز داشت. همچنین در میان برخی از کسانی که از این برنامه اطلاع داشتند، این تصور وجود داشت که ارزش آن مشکوک است. در نهایت، آخرین نسخه CORONA (معروف به CORONA-MURAL و همچنین KH-4) با استفاده از تجهیزات اثبات شده و یک وسیله نقلیه پرتاب ارزان تر Thor Agena به بسیاری از اهداف مشابه E-6 دست یافت. اگرچه وضوح CORONA به خوبی وضوح طراحی Samos E-6 نبود، اما قلمرو بسیار بیشتری را به تصویر کشید. و کار کرد.

تنها عکس و شماتیک شناخته شده دوربین E-6. پیشنهاد SPARTAN استفاده از یک دوربین منفرد در فضاپیما و استفاده از وسیله نقلیه اثبات شده CORONA برای ورود مجدد بود. اگرچه کار بر روی این برنامه آغاز شده بود، اما در سال 1963 متوقف شد (اعتبار: NRO)

سریع، ساده، SPARTAN

در زمانی که چاریک E-6 را لغو کرد، به دفتر NRO در لس آنجلس نیز دستور داد تا امکان پرتاب یک دوربین E-6 را در مدار مطالعه کند. او به سرلشکر رابرت ای. گریر، که دبیر دفتر پروژه‌های ویژه نیروی هوایی یا SAFSP را رهبری می‌کرد، در پایان دادن به برنامه E-6 و تعیین اینکه چه کاری می‌توان برای نجات کارهای انجام شده تا کنون انجام داد، اختیار داد. ایده چاریک این بود که هدف به جای توسعه یک سیستم جستجوی منطقه جدید برای جایگزینی CORONA، اثبات توانایی دوربین E-6 در مدار باشد، اما سیا آن را اینطور نمی دید.

دفتر برنامه ساموس در SAFSP به سرعت با سه گزینه پاسخ داد. اولین مورد حفظ Atlas Agena، توسعه یک آداپتور میانی بدنه ماهواره ای برای نگه داشتن یک دوربین E-6 و استفاده از یک فروند هواپیمای ورود مجدد CORONA بود. یک گزینه دیگر ادامه آزمایش E-6 برای ورود مجدد با نصب آن بر روی موشک اطلس و صعود در مسیری بود که کیفیت گرمایش آن را آزمایش می کرد. گزینه نهایی استفاده از موشک برنامه ریزی شده TAT Agena-D، یک بخش میانی جدید Agena در بالای یک اتاقک E-6 و یک وسیله نقلیه ورودی مجدد CORONA بود. این ماهواره یک بار از روی اتحاد جماهیر شوروی عبور می کند و عکس می گیرد و سپس در گذر دوم، در شب بر فراز اقیانوس آرام بازیابی می شود و “اطلاعات آسیب ناپذیر” را در اختیار اتحاد جماهیر شوروی قرار می دهد، زیرا به اندازه کافی در مدار نیست تا شوروی ها به آن حمله کنند. این امکان وجود دارد که آپشن اطلس آگنا در آوریل 1963 آماده شود و خودروی ارزان‌تر TAT Agena-D تا نوامبر در دسترس باشد.

دفتر برنامه همچنین دو گزینه پیچیده تر و گران قیمت را پیشنهاد کرد. یکی شامل حمل دو دوربین E-6 بر روی یک اطلس آجنا مجهز به دو وسیله نقلیه هوایی CORONA، یکی برای هر رول فیلم بود. عرض فیلم CORONA 70 میلی‌متر بود و خودروی ورودی مجدد می‌توانست دو رول فیلم را در کنار هم حمل کند. اما فیلم Samos E-6 168 میلی‌متر عرض داشت و تنها یک قرقره جمع‌آوری می‌توانست در یک وسیله نقلیه با ورود مجدد نصب شود. گزینه دیگر شامل طراحی مجدد دوربین برای رسیدگی به فیلم های باریک تر است که به دو دوربین E-6 اجازه می دهد از یک وسیله نقلیه ورودی مجدد CORONA استفاده کنند، اما این یک طراحی مجدد بزرگ دوربین بود.

خودروی ورود مجدد CORONA حاوی دو قرقره جمع‌آوری فیلم. اگرچه برای CORONA توسعه یافته است، اما برای ماهواره شناسایی GAMBIT نیز اقتباس شده است و برای LANYARD نیز استفاده می شود. برنامه ریزی شده بود که در SPARTAN استفاده شود، اما فیلم E-6 بیش از دو برابر پهنای فیلم 70 میلی متری CORONA بود، که به این معنی بود که فقط یک قرقره جمع آوری می تواند در خودروی ورودی مجدد گنجانده شود. (اعتبار: موزه ملی هوا و فضا)

نسخه پیشنهادی SAFSP برای یک دوربین و موشک Atlas Agena با استفاده از یک وسیله نقلیه ورود مجدد CORONA همراه با آزمایش اطلس خودروی اصلی E-6 بود. SAFSP همچنین توسعه یک بخش میانی سبک تر را برای نگه داشتن محفظه تک توصیه کرد. علاوه بر این، دفتر پروژه های ویژه خاطرنشان کرد که امکان ترکیب دوربین E-6 با سخت افزار Samos E-1 و E-2 برای ایجاد قابلیت “Recovery-Read” وجود دارد. پنج دوربین E-1 و سه دوربین E-2 هنوز در انبار بودند و تجهیزات زمینی نیز هنوز وجود داشت. هشت دوربین E-6 در انبار وجود داشت.

پس از مدتی تأخیر، در اواخر ژانویه 1963 چاریک یک پروژه “سیاه” یا مخفی را برای نمایش دوربین E-6 در مدار تصویب کرد. کار بر روی پروژه جدید در دفاتر SAFSP در لس آنجلس انجام نخواهد شد، بلکه در تاسیسات Eastman-Kodak در نزدیکی آن انجام خواهد شد. چاریک دستور داد که آنها از گزینه TAT Agena با یک وسیله نقلیه بازگشتی CORONA استفاده کنند. اما بسیاری از جزئیات باقی مانده است که باید در مورد آن تصمیم گیری شود، از جمله اینکه آیا باید از Agena B استفاده کرد یا از مرحله فوقانی قدرتمندتر Agena D. تصمیمات دیگر شامل ایجاد یک بخش میانی ماهواره ای جدید، شناسایی یک کانال تامین مالی و طرح پوشش، و تعیین نحوه تهیه وسایل نقلیه بازگشتی CORONA بدون افشای وجود پروژه مخفی جدید بود.[2] یک روز پس از تایید برنامه مخفی، چاریک دستور نداد دیگر ماموریت ساموس E-6 انجام نشود.

تصویر هنرمند که TAT Agena را روی سکوی پرتاب نشان می دهد. این وسیله نقلیه برای برنامه SPARTAN انتخاب شد زیرا ارزان تر از Atlas Agena بود. (اعتبار: داگلاس)

تایید Charyk بیان می‌کند که “رویکرد باید ماهیت اسپارتانه داشته باشد، تا حد امکان ساده باشد، و نباید برنامه‌های سیستمی آینده را در نظر بگیرد.” این دستور منجر به نامگذاری پروژه SPARTAN شد، اگرچه در 2 فوریه نیز به طور رسمی به عنوان مطالعه پیشرفته پروژه ویژه 1963 یا SP-AS-63 تعیین شد.[3]

پس از تایید، این مفهوم به دو رویکرد طراحی ممکن تبدیل شد. اولین دوربین دارای یک دوربین واحد، بخش میانی E-6 اصلی و یک وسیله نقلیه با سیستم پروازی CORONA برای ورود مجدد خواهد بود. رویکرد دوم، داشتن یک دوربین منفرد مجهز به آینه چرخان برای ارائه قابلیت استریو بود. این امر مستلزم یک بخش میانی بازطراحی شده و یک وسیله نقلیه بزرگ شده با ورود مجدد یا دو وسیله نقلیه با ورود مجدد به پشت سر هم است تا به آن اجازه دهد مدت طولانی تری کار کند و عکس های بیشتری بگیرد.[4]

در حالی که Samos E-6 برای عملیات در مدار 125 مایل دریایی (231.5 کیلومتر) طراحی شده است، SPARTAN در مداری 100 مایل دریایی (185 کیلومتر) عمل خواهد کرد. تک دوربین SPARTAN همچنین دارای وضوح لنز به فیلم بهبود یافته است، به این معنی که تصاویر فوکوس شده توسط لنزهای آن منجر به جزئیات بیشتر فیلم می شوند. اگر طبق برنامه عمل می کرد، SPARTAN وضوح بهتری نسبت به Samos E-6 و به طور قابل توجهی بهتر از CORONA داشت.[5]

مدل چوبی یکی از دوربین های Samos E-6. این ماکت و سیستم دوربین توسط Eastman-Kodak از روچستر، نیویورک ساخته شده است. سیلندرهای قرمز رنگ در بالا حاوی دو قرقره خوراک فیلم بودند. یک آینه در سمت چپ رو به درگاهی در ماهواره بود و یک تصویر پانوراما گرفت که طول آن بیشتر از عرض بود، که نمایانگر قلمرو بیشتری در جهت شرقی-غربی نسبت به شمال-جنوب در هر فریم فیلم بود. یک پورت دوم برای دوربین دیگر در سمت راست قابل مشاهده است. این دو دوربین از زوایای مختلف به زمین نگاه می‌کردند و امکان دریافت تصاویر استریو را فراهم می‌کردند که برای اندازه‌گیری اجسام روی زمین ارزشمند بودند. (اعتبار: NRO)

من به هیچ جا نمی روم، سریع

علیرغم تایید چاریک، اسپارتان در فوریه 1963 خود را در وضعیت عجیبی از برزخ دید، ظاهراً به دلیل مخالفت سیا. هربرت اسکویل، معاون مدیر تحقیقات سیا، مقام مسئول ماهواره های اطلاعاتی سیا، SPARTAN را رقیب برنامه های سیا برای بهبود اثربخشی CORONA می دانست. در این زمان، مسائل دیگری باعث شده بود که روابط بین اسکویل و شاریک بدتر شود و اسکویل اکنون هر تصمیمی را که شاریک می گرفت زیر سوال می برد. اگرچه رسما SPARTAN فقط یک آزمایش است، اسکویل نشان داده است که مشکوک است که این مقدمه ای برای یک سیستم ماهواره ای جدید باشد. سپس CIA در حال ارزیابی طرح پیشنهادی MURAL-2 (یا M-2) بود که وضوح 6 تا 8 فوت (1.82 تا 2.44 متر) را در مقایسه با SPARTAN 6 تا 7 فوت (1.82 تا 2.13 متر) ارائه می کرد.

در حالی که جنجال در واشنگتن بالا گرفت، کار بر روی SPARTAN در ساحل غربی ادامه یافت. SAFSP بودجه و برنامه ای را برای راه اندازی چهار وسیله نقلیه از جولای 1963 تهیه کرد. این پوشش برای توسعه یک سیستم اطلاعاتی جدید ساخته شد، اگرچه جزئیات خاص این پوشش همچنان طبقه بندی شده است. کداک فعالانه در حال کار بر روی طرح هایی برای اصلاح دوربین برای استفاده در خودروی جدید است.

در 12 فوریه، چاریک با پیشنهاد خاص اسپارتان مخالفت کرد، اگرچه او اجازه داد مطالعات ادامه یابد. تصمیم چاریک ظاهراً به دلیل مخالفت اسکویل با اسپارتان بود. هم چاریک و هم ژنرال گریر شک داشتند که دوربین M-2 سیا می تواند کیفیت ثابتی را ارائه دهد، در حالی که آنها معتقد بودند که دوربین E-6 عملکرد نرم تری دارد که قابل اعتمادتر است. چاریک درگیر یک بازی هوشمندانه بوروکراتیک بود: او به SAFSP دستور داد تا به “تحقیق” در استفاده از دوربین E-6 برای پیشبرد اهداف SPARTAN ادامه دهد. اما SAFSP همچنین برای خرید سخت افزار پول خرج می کرد، نه فقط برای انجام تحقیقات. در 18 فوریه، Eastman-Kodak قرارداد اصلاح دوربین SPARTAN را دریافت کرد.[6]

در این زمان، کداک همچنین تشخیص داده بود که استفاده از یک آینه دوربین E-6 می تواند تصاویر استریو با وضوح 6 فوت (1.82 متر) ارائه دهد، زیرا پوشش های آینه جدید کیفیت تصویر ورودی به دوربین را بهبود می بخشد. عرض نوار 17 در 140 مایل دریایی (31.5 در 259.3 کیلومتر) خواهد بود. کداک همچنین به جای واگذاری این وظیفه به جنرال الکتریک، پیشنهاد ساخت خودروی دوربین را در داخل خود داد. علاوه بر این، کداک تغییرات دیگری را برای بهبود عملکرد دوربین ارائه کرد.[7]

“عدم تایید” چاریک با طرح SPARTAN عملاً به این نام پایان داد و از آن نقطه به بعد کل آن SP-AS-63 نام گرفت. کداک برای اولین پرواز تا جولای یک دوربین E-6 با حداقل اصلاحات را ارائه کرد که آن را به عنوان پیکربندی نوع A تعیین کرد. این شرکت همچنین قصد داشت چهار وسیله نقلیه را بین 21 جولای و 15 سپتامبر 1963 تحویل دهد. پیکربندی نوع B ظرفیت فیلم را افزایش می دهد، وضوح تصویر را بهبود می بخشد و عکاسی استریو را ارائه می دهد. جنرال الکتریک یک وسیله نقلیه بزرگ شده برای ورود مجدد ارائه می کند که قطر آن 45 اینچ (1.14 متر) در مقایسه با قطر اصلی 33 اینچ (0.83 متر) برای وسیله نقلیه CORONA خواهد بود. کداک همچنین نشان داد که فرصت های رشد دیگری برای سیستم دوربین وجود دارد که عملکرد و قابلیت اطمینان را بهبود می بخشد.[8] اگرچه این یک برنامه آزمایشی بود، اما همه طرف‌های درگیر به دنبال بهبود هر چه بیشتر بودند. ظاهراً مدیریت کداک فرصتی را احساس کرد تا مأموریت جستجوی منطقه وسیع را از رقیب Itek که مسئول CORONA است، بگیرد.

در ژوئیه 1961، یک ماهواره شناسایی CORONA از جزیره Novaya Zemlya شوروی، که یکی از سایت های اصلی آزمایش سلاح های هسته ای شوروی بود، عکس گرفت. این تصویر نشان می دهد که چگونه تصاویر پانورامای CORONA یک نوار بزرگ، تقریباً شرقی-غربی، و یک نوار باریک، تقریباً شمال-جنوب را پوشش می دهند. به طور معمول، CORONA هنگام عبور ماهواره از شمال به جنوب، مجموعه ای از تصاویر مانند این را می گرفت، “علف ها را برید” و بسیاری از قلمرو را پوشش می داد. Samos E-6 در عمل مشابه بود، اما بخش کوچکتری از قلمرو را با وضوح بالاتر پوشش داد. (اعتبار: هری استرنجر)

چیزها به هم می ریزند

در ماه مارس، جوزف چاریک به عنوان مدیر NRO استعفا داد تا با افزایش قابل توجه حقوق، رئیس شرکت جدید Comsat شود. براکوی مک میلان به عنوان مدیر جایگزین او شد، که وارث روابط به سرعت رو به وخامت با سیا و فاقد شهرت چاریک بود. مک میلان دستور داد تا یک مطالعه ویژه در مورد “سیستم ماهواره ای شناسایی پیشرفته از نوع جستجو” انجام شود که شامل انواع Samos E-6 و همچنین M-2 CIA می شود. مطالعه مک میلان به جای تقویت کارهایی که در حال حاضر در حال انجام بود، تلاش سریع برای راه اندازی یک وسیله نقلیه SP-AS-63 پس از چهار ماه را مورد تردید قرار داد. از این گذشته، اگر مطالعه آتی غیر ضروری بودن آن را ثابت کند، هیچ کس نمی خواست سخت افزار پرواز را تکمیل کند.

مک میلان این مطالعه را در پاسخ به بیانیه شورای اطلاعات ایالات متحده در اوایل سال جاری در مورد نیاز به یک سیستم شناسایی با وضوح پنج فوت (1.52 متر) و قابلیت جستجوی استریو دستور داد. USIB الزامات اطلاعاتی را ایجاد کرد و هیچ یک از سیستم هایی که در آن زمان توسعه می یافتند نمی توانست این نیاز USIB را برآورده کند. در پاسخ به دستور مک میلان، SAFSP یک کمیته موقت ایجاد کرد که در نهایت به این نتیجه رسید که فعال کردن مجدد برنامه Samos E-6 بسیار منطقی است، ایده ای که هیچ کس را تحت تاثیر قرار نداد.

کار بر روی SP-AS-63 ادامه یافت، اما شروع به کاهش کرد. به طور رسمی، تاریخ پرتاب ژوئیه 1963 بود، اما به طور فزاینده ای مشکوک می شد که بتوان به این هدف دست یافت. آزمایش SPARTAN برای تعیین حداکثر وضوح دوربین، تا حدی با کاهش مدار آن طراحی شد. این مدار پایین‌تر پوشش زمینی آن را محدود می‌کند و کسانی که خارج از برنامه هستند از پوشش محدود آن انتقاد می‌کنند. اما مشکل بزرگتر این بود که سیا همچنان با احیای اتاق E-6 به هر شکلی که بتواند CORONA تحت مدیریت سیا را به چالش بکشد مخالف بود.[9]

پروژه SP-AS-63 در آوریل و مه به توسعه خود ادامه داد. کداک همچنین شروع به ارزیابی نسخه های بسیار بهبود یافته E-6 کرد، که اساساً دوربین های جدیدی خواهند بود و استدلال انجام آزمایش با استفاده از یکی از دوربین های E-6 موجود را تضعیف می کند. پشتیبانی از پروژه آزمایشی تبخیر شد. در 9 جولای، NRO رسما پروژه SP-AS-63 را به همراه هر امیدی برای احیای Samos E-6 لغو کرد.[10]

سایت آزمایش هسته ای سوخو نوس در جزیره نوایا زملیا، که توسط ماهواره شناسایی CORONA در ژوئیه 1961 عکسبرداری شده است. در اواخر اکتبر، در فاصله کمی در جنوب این سایت، اتحاد جماهیر شوروی بزرگترین سلاح هسته ای منفجر شده روی زمین را آزمایش کرد، به اصطلاح Tsar Bomba. ایالات متحده از سایت های آزمایش هسته ای اتحاد جماهیر شوروی با ماهواره ها تصویربرداری کرد تا آماده سازی برای آزمایش های آینده را شناسایی کند. (اعتبار: هری استرنجر)

آواز قو ساموس

SPARTAN در نیمه اول سال 1963 به دلیل مخالفت بوروکراتیک سیا و منسوخ شدن فناوری ناپدید شد. در حالی که SPARTAN و LANYARD هر دو تلاش‌هایی برای نجات فناوری از برنامه ساموس بودند، SPARTAN برنامه CORONA سازمان سیا را تهدید کرد. اما از دیدگاه سیا، LANYARD یک بیمه نامه در صورت شکست برنامه GAMBIT به رهبری نیروی هوایی بود. مخالفت سیا و فقدان اهداف مشخص شده باعث مرگ اسپارتان شد، اما حمایت سیا به لانیار اجازه داد تا زمانی که دیگر به آن نیازی نباشد ادامه دهد.

تا زمانی که LANYARD در تابستان 1963 به فضا پرتاب شد، فناوری ماهواره های شناسایی به سرعت در حال پیشرفت بود و مهندسان در مورد کار با دوربین های شناسایی در مدار اطلاعات زیادی یاد می گرفتند. LANYARD اساساً یک دوربین 1958 بود که در سال 1963 راه اندازی شد، و اگرچه شامل برخی از سیستم هایی بود که با موفقیت در مدار ثابت شده بودند، مانند سیستم بازیابی CORONA، اما در زمانی که فناوری های جدید در حال توسعه بودند، هنوز یک رویکرد منسوخ برای مشکل بود. همانطور که یک نفر می گوید، دوربین LANYARD “شامل بسیاری از چیزهایی است که به جلو و عقب می چرخند، گاهی اوقات به شدت.” در آن زمان، مدیران برنامه و طراحان دوربین به راه حل های ظریف تر علاقه مند بودند.[11]

پس از اینکه GAMBIT نشان داد که طبق برنامه ریزی در نیمه دوم سال 1963 کار می کند، LANYARD کار زائد شد. همانطور که رابرت پری، مورخ NRO توضیح داد، LANYARD همیشه یک بیمه نامه بود در صورتی که GAMBIT کار نمی کرد، و مقامات سیا هرگز آن را به عنوان چیز دیگری تصور نمی کردند.[12]

مقایسه ای در سال 1966 از ماهواره های شناسایی مختلف که در آن زمان با موفقیت کار می کردند. ماهواره های ساموس که موفق نبودند شامل نشدند. داده های وضوح برای LANYARD کاملاً دقیق نیستند. اولین تصاویر از دوربین کیفیت بالایی داشتند، اما یک مشکل حرارتی بر وضوح تصاویر بعدی که از اتحاد جماهیر شوروی گرفته شد تأثیر گذاشت. [larger version] (اعتبار: NRO)

GAMBIT وضوح بهتری نسبت به LANYARD ارائه کرد و ترکیب GAMBIT-CORONA کاملاً مکمل یکدیگر بودند: CORONA اهدافی را بر فراز قلمرو وسیع اتحاد جماهیر شوروی شناسایی کرد و GAMBIT مشخصات آنها را گزارش کرد. LANYARD جایگاهی بین دو سیستم دیگر اشغال کرد و مقامات سیا و NRO در اواخر سال 1963 تصمیم گرفتند که این جایگاه دیگر نیازی به پر شدن ندارد. حتی طراح LANYARD، جک هرتر، اعتراف کرد که دوربین به حد عملی برای سیستم‌های نوری انکساری معمولی نزدیک است. برای دستیابی به وضوح بهتر، طراحان دوربین باید به جای لنزهای شیشه ای سنگین، به آینه های بازتابنده روی بیاورند. بنابراین، GAMBIT فضای بیشتری برای پیشرفت داشت – و در طول دو دهه آینده بسیار بهبود خواهد یافت – در حالی که LANYARD یک بن بست تکنولوژیکی بود.

حتی در طول سال 1995 از طبقه بندی ماهواره های اطلاعاتی اولیه ایالات متحده، LANYARD فراموش شد. اما ماهواره یک میراث مثبت، اگر ناشناخته بود، داشت. قابلیت های تقویت کننده TAT Agena-D را که به زودی به ستون فقرات برنامه CORONA تبدیل شد، ثابت کرد. همچنین Itek را وادار به انجام تحقیق و توسعه بر روی آینه های نوری بزرگ و سبک کرد که به شرکت اجازه داد تا یک سیستم دوربین جدید رادیکال ارائه دهد.

میراث LANYARD دیگری نیز وجود داشت. در اواسط دهه 1960، لاکهید توانست قرارداد فضاپیمای GAMBIT-3 را برنده شود، تا حدی به دلیل کاری که برای اولین بار در LANYARD نشان داده شد. KH-7 GAMBIT-1 از فضاپیمایی که توسط جنرال الکتریک ساخته شده بود استفاده کرد که پس از رسیدن به مدار از آجنا جدا شد. اما GAMBIT-3 از مرحله فوقانی Agena به عنوان یک فضاپیما برای تامین نیرو و تثبیت در مدار استفاده می کند. لاکهید یک اتصال غلتکی در جلوی آجنا تعبیه کرده بود که به قسمت جلوی فضاپیما، حاوی محموله، اجازه می‌داد تا به دو طرف بچرخد و اهدافی را که مستقیماً در زیر آن قرار نداشتند شلیک کند. لاکهید نشان داد که لولا در تنها ماموریت موفق LANYARD کار می کند.

توجه: نسخه قبلی این سری LANYARD در ظاهر شد کوئست – فصلنامه تاریخچه پروازهای فضایی. نسخه ای از این مقاله SPARTAN در اوایل سال 2022 در The Space Review ظاهر شد. تصاویر شناسایی LANYARD به تازگی به لطف کار هری استرنجر در دسترس قرار گرفته است.

اظهارات پایانی

1. رابرت پری، “تاریخچه اطلاعات ماهواره ای، جلد IIB – SAMOS E-5 و E-6″، اکتبر 1973، ص461.
2. همان، ص. 467.
3. همان، ص. 468.
4. همان، ص. 469.
5. همان، ص. 470.
6. همان، ص. 474.
7. همان، ص. 476.
8. همان، ص. 478.
9. همان، ص 481-483.
10. همان، ص 484-485.
11. همان، ص. 389.
12. همان، ص. 390.

دواین دی به هر کسی که بتواند عملکرد دوربین Samos E-6 را روشن کند علاقه مند است. می توان با او در zirconic1@cox.net تماس گرفت.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.