آیا حمام یخ به ریکاوری عضلات بعد از ورزش کمک می کند؟ یک مطالعه جدید نشان می دهد که نه

حمام یخ به یکی از محبوب ترین استراتژی های ریکاوری در ورزش تبدیل شده است. آنها توسط ورزشکاران نخبه و علاقه مندان به تناسب اندام برای کاهش درد و بهبود سریعتر پس از ورزش استفاده می شوند.
اغلب ادعا می شود که حمام یخ به کاهش درد و ترمیم آسیب های عضلانی که ورزش شدید می تواند منجر شود کمک می کند. با این حال، وقتی به شواهد نگاه می کنیم، مشخص نیست که آیا حمام یخ واقعا بهترین راه برای بهبودی پس از ورزش است یا خیر.
در یک مطالعه اخیر، من و همکارانم حمام یخ را با روش های بازیابی مبتنی بر گرما مقایسه کردیم. آنچه ما پیدا کردیم نشان میدهد که بهبودی بسیار پیچیدهتر از سرد کردن چیزها است.
حمایت از روزنامه نگاری علمی
اگر این مقاله را دوست دارید، لطفاً از روزنامه نگاری برنده جوایز ما حمایت کنید مشترک شوید. با خرید اشتراک، به اطمینان از آینده داستانهای تاثیرگذار درباره اکتشافات و ایدههایی که دنیای امروز ما را شکل میدهند کمک میکنید.
ریکاوری عضلات
ورزش های شدید یا ناآشنا می توانند باعث آسیب به فیبرهای عضلانی ما شوند. این امر به ویژه پس از انجام “تمرینات غیرعادی” که در آن عضلات در هنگام ایجاد نیرو دراز می شوند، صادق است. فعالیت هایی مانند دویدن در سراشیبی، بالا رفتن از پله ها یا پایین آوردن وزنه تحت کنترل (مثلاً در حالی که چمباتمه زدن با هالتر) نمونه هایی از تمرینات غیرعادی هستند.
این آسیب عضلانی ناشی از ورزش میتواند باعث ایجاد احساس درد و ضعف در عضلات شما شود. برای ترمیم آسیب، بدن آنچه را که به عنوان «پاسخ ترمیم التهابی» شناخته میشود، آغاز میکند، جایی که سلولهای ایمنی وارد بافت عضلانی میشوند تا مواد سلولی آسیبدیده را پاک کرده و بازسازی را تحریک کنند.
مولکول های دیگری نیز برای کمک به هماهنگی بازیابی آزاد می شوند. با این حال، این مولکولها همچنین میتوانند حساسیت گیرندههای درد را افزایش دهند، که میتواند بیشتر به درد عضلانی که افراد تا ۷۲ ساعت پس از ورزش شدید تجربه میکنند، کمک کند.
این پاسخها بخش مهمی از چگونگی بازیابی و قویتر شدن بدن هستند.
ما می خواستیم بهتر بفهمیم که روش های مختلف ریکاوری چه تاثیری بر این روند ریکاوری بعد از ورزش شدید دارند. بنابراین ما 40 بزرگسال سالم و فعال از نظر بدنی (31 مرد و 9 زن) را به خدمت گرفتیم و از آنها خواستیم تمرین خاصی را انجام دهند.
این شامل هدف قرار دادن مکرر عضلات چهار سر ران – عضلات بزرگ جلوی ران – با استفاده از یک دستگاه تخصصی است که به ما امکان می دهد به دقت حرکت را کنترل کرده و قدرت عضلانی را اندازه گیری کنیم. این حرکت خاص بهعنوان آسیب و درد موقت عضلانی شناخته میشود و برای مطالعه چگونگی تأثیر روشهای مختلف ریکاوری بر روند بهبودی بدن مفید است.
سپس شرکتکنندگان بهطور تصادفی به یکی از چهار روش بازیابی تقسیم شدند: غوطهوری در آب سرد (در آب 10 درجه سانتیگراد)، غوطهوری در آب گرم (در آب با دمای 42 درجه سانتیگراد)، قرار گرفتن در معرض هوای گرم (60 درجه سانتیگراد، شبیه به سونا)، و «بازیابی غیرفعال» که شامل نشستن و حرکت نکردن به مدت 30 دقیقه بود. هر روش بلافاصله پس از آموزش انجام می شود.
طی 72 ساعت آینده، ما بهبودی را با بررسی چندین اندازه گیری از جمله قدرت عضلانی، درد، و درد همراه با نشانگرهای بیولوژیکی مختلف مربوط به آسیب عضلانی، التهاب و استرس سلولی تحت نظر گرفتیم.
همه شرکت کنندگان علائم مورد انتظار آسیب عضلانی ناشی از ورزش را نشان دادند. قدرت بلافاصله پس از ورزش کاهش یافت و درد افزایش یافت.
اما وقتی به اثرات تکنیک های ریکاوری نگاه کردیم، با شگفتی متوجه شدیم که هیچ یک از آنها قدرت عضلانی را به طور قابل توجهی سریعتر از بقیه بازیابی نمی کنند.
اگر تنها نتیجه اندازهگیری قدرت بود، ممکن بود نتیجه بگیریم که روشهای بازیابی اهمیتی ندارند. اما داده های فیزیولوژیکی داستان متفاوتی را بیان می کنند.
نشان داده شد شرکتکنندگانی که غوطهوری در آب داغ را به پایان رساندند، دارای سطوح بالاتری از مادهای به نام پروتئین شوک حرارتی 72 (HSP72) بودند که به عنوان یک سیستم نگهداری و دفاع سلولی عمل میکند، از فرآیندهای ترمیم حمایت میکند و از سلولها در طول دورههای استرس فیزیولوژیکی محافظت میکند. باور عمومی بر این است که HSP72 نقش مهمی در ریکاوری و سازگاری پس از ورزش دارد.
روشهای بازیابی مبتنی بر گرما همچنین با تغییرات مطلوبتری در نشانگرهای زیستی مرتبط با آسیب و التهاب عضلانی همراه است.
بنابراین یافته های ما نشان می دهد که قرار گرفتن در معرض گرما ممکن است برای تحریک فرآیندهای بیولوژیکی درگیر در بهبودی بهتر باشد.
نشان داده نشد که غوطه وری در آب سرد هیچ یک از نشانگرهای بازیابی اندازه گیری شده در مطالعه را بهبود نمی بخشد. همچنین کندترین ریکاوری را نشان داد، با بازگشت قدرت به حدود 82 درصد از سطوح قبل از تمرین پس از 72 ساعت، در مقایسه با 88-89 درصد در گروه های دیگر.
اما به نظر می رسد غوطه ور شدن در آب سرد در کاهش احساس درد عضلانی موثرتر است. این نشان می دهد که چگونه احساس بهبودی و در واقع بهبود فیزیولوژیکی همیشه یک چیز نیست.
با این حال، این یافته ها باید با احتیاط تفسیر شوند. این مطالعه شامل 40 بزرگسال سالم و فعال از نظر بدنی – با تنها ده شرکت کننده در هر گروه مداخله بود. در حالی که مطالعه برای شناسایی اثرات تعدیل کننده تنظیم شده بود، حجم نمونه به اندازه کافی بزرگ نبود تا تفاوت های بالقوه بین مردان و زنان را بررسی کند.
بهترین راه برای بهبودی
یکی از مهم ترین درس های مطالعه ما این است که بهبودی را نمی توان با استفاده از یک نتیجه اندازه گیری کرد.
ممکن است فرد درد کمتری احساس کند، اما ممکن است همچنان عملکرد عضلانی را کاهش دهد. همچنین، فرآیندهای ترمیمی مهم ممکن است در داخل بدن بدون اینکه منجر به بهبود فوری عملکرد شود، انجام شود.
این تمایز ممکن است به توضیح اینکه چرا تحقیقات بازیابی در طول سال ها یافته های متفاوتی را ارائه کرده است کمک کند. مداخلات مختلف می تواند جنبه های مختلف بهبودی را تحت تاثیر قرار دهد.
اگر اولویت شما کاهش درد پس از ورزش است، غوطه وری در آب سرد ممکن است مفیدترین باشد. اما اگر هدف شما تأثیرگذاری بر فرآیندهای بیولوژیکی است که به ریکاوری و سازگاری عضلات شما کمک می کند، بازیابی گرما ممکن است انتخاب بهتری باشد.
یافتههای ما نشان نمیدهد که حمامهای یخ کاملاً بیاثر هستند. حتی مشخص شده است که حمام های یخ باعث ایجاد احساس بهتر در افراد می شود.
آنچه تحقیقات ما نشان می دهد این است که بهبودی بسیار بیشتر از احساس شما در روز بعد است. گاهی اوقات مهمترین تغییرات در زیر سطح اتفاق می افتد.
این مقاله اولین بار توسط The Conversation منتشر شد. ادامه مطلب مقاله اصلی اینجا.



