یک مطالعه جدید ارتباط روزانه و طرز فکر شخصی را به عنوان پیش بینی کننده های کلیدی فعالیت جنسی زناشویی شناسایی می کند

زوج‌های متاهل در کره جنوبی نرخ بالاتری از عدم تحرک جنسی را نسبت به ایالات متحده گزارش می‌دهند، اگرچه زوج‌های هر دو کشور در نحوه ارتباط سن و انگیزه‌های شخصی با صمیمیت شباهت‌هایی دارند. یافته ها نشان می دهد که چگونه پیشینه های فرهنگی مختلف، عادات کاری و سبک های ارتباطی با صمیمیت فیزیکی در روابط عاشقانه مطابقت دارد. این مطالعه در منتشر شد مجله طب جنسی.

صمیمیت فیزیکی به طور گسترده ای به عنوان یکی از اجزای اصلی رفاه زناشویی شناخته شده است. فعالیت جنسی منظم به طور کلی با رضایت بیشتر از رابطه و نتایج سلامت کلی بهتر برای بزرگسالان مرتبط است. برعکس، فقدان فعالیت جنسی اغلب با فاصله عاطفی و کاهش رضایت از زندگی همراه است.

علیرغم مزایای شناخته شده صمیمیت فیزیکی، عدم تحرک جنسی زناشویی در سراسر جهان در حال افزایش است. تخمین های قبلی نشان می دهد که حدود 15.6 درصد از زوج های متاهل در ایالات متحده هیچ گونه فعالیت جنسی را گزارش نمی دهند، در حالی که این میزان در کشورهای شرق آسیا بین 42 تا 55 درصد است.

با این حال، تحقیقات تطبیقی بین ملی در مورد این موضوع کمیاب است. مطالعات گذشته اغلب از بازه‌های زمانی متفاوتی برای تعریف بی‌تحرکی جنسی استفاده کرده‌اند که مقایسه مستقیم نتایج را دشوار می‌کند. محققان همچنین اغلب افراد متاهل و مجرد را در داده های خود ترکیب می کنند و پویایی منحصر به فرد روابط زناشویی را پنهان می کنند.

برای رفع این شکاف ها، محققان هیونگ بین مون و یانگ هون کیم از دانشگاه یونسی در کره جنوبی یک مطالعه مقایسه ای را طراحی کردند. آنها می خواستند افراد متاهل در کره جنوبی و ایالات متحده را با استفاده از روش های تحقیقاتی یکسان و یک تعریف ثابت از عدم فعالیت جنسی ارزیابی کنند.

این دو کشور تضاد مفیدی را ارائه می دهند زیرا از نظر ساعات کاری، انتظارات نقش جنسیتی و هنجارهای اجتماعی تفاوت زیادی دارند. ایالات متحده به طور کلی با هنجارهای جنسی برابرتر و شرایط کاری انعطاف پذیر مشخص می شود. کره جنوبی به دلیل ساعات کاری متوسط ​​طولانی تر و هنجارهای سنتی تر و محدودکننده در مورد جنسیت و تمایلات جنسی شناخته شده است.

محققان فرض کردند که این تفاوت‌های فرهنگی و ساختاری ممکن است بر زمان در دسترس و پویایی روابط زوج‌ها تأثیر بگذارد. آنها بر چندین عامل جمعیت شناختی از جمله سن، جنسیت، تحصیلات و درآمد خانواده تمرکز کردند. آنها همچنین متغیرهای روانشناختی را که می تواند بر صمیمیت تأثیر بگذارد، مانند زمان ارتباط روزانه و سرکوب عاطفی، که به عادت پنهان کردن احساسات اشاره دارد، ارزیابی کردند.

علاوه بر این، این مطالعه دو نوع چارچوب انگیزشی شخصی را که در روانشناسی به عنوان جهت گیری های تنظیمی شناخته می شود، اندازه گیری کرد. اولی، تمرکز بر ارتقا، یک طرز فکر معطوف به رشد، دستیابی به اهداف و جستجوی نتایج مثبت را توصیف می کند. دومی، تمرکز بر پیشگیری، ذهنیتی را توصیف می‌کند که به سمت اجتناب از ضرر، حفظ ایمنی و انجام تعهدات است.

برای انجام این مطالعه بزرگ، محققان داده‌های نظرسنجی‌های آنلاین مستقلی را که بین سال‌های 2021 تا 2022 در هر دو کشور به‌طور ناشناس انجام شده بود، تجزیه و تحلیل کردند. آنها تجزیه و تحلیل نهایی خود را به بزرگسالان متاهل، به استثنای شرکت‌کنندگان مجرد، افراد زیر 19 سال و کسانی که بررسی‌های توجه را قبول نکردند، محدود کردند. نمونه‌های تحلیلی نهایی شامل 3364 تا 5270 شرکت‌کننده، بسته به متغیرهای خاص مورد آزمایش بود.

محققان عدم تحرک جنسی را با استفاده از یک سوال مستقیم در مورد اینکه به طور میانگین در ماه چند بار با همسر خود تماس جنسی داشته اند، اندازه گیری کردند. داده‌ها از افراد جمع‌آوری شده است، نه زوج‌ها، به این معنی که پاسخ‌ها منعکس‌کننده دیدگاه یکی از شرکا در مورد ازدواج است. محققان سپس از مدل‌های آماری استفاده کردند تا ببینند چگونه متغیرهای جمعیت‌شناختی و روان‌شناختی احتمال گزارش دادن فعالیت جنسی صفر را در یک فرد پیش‌بینی می‌کنند.

هنگامی که آنها نتایج را تجزیه و تحلیل کردند، محققان دریافتند که شیوع بی تحرکی جنسی با افزایش سن در هر دو کشور افزایش می یابد. با این حال، شرکت کنندگان کره ای سطوح بالاتری از عدم تحرک جنسی را در تمام گروه های سنی نسبت به همتایان آمریکایی خود گزارش کردند.

برخی از ویژگی های روانی بدون توجه به ملیت، الگوهای ثابتی را نشان می دهند. تمرکز بر ارتقا یا طرز فکر رشد با نرخ پایین بی‌تحرکی جنسی در ایالات متحده و کره جنوبی مرتبط بود. این با تئوری‌های روان‌شناختی قبلی مطابقت دارد که نشان می‌دهد انگیزه جستجوی تجربیات مثبت باعث افزایش تعامل جنسی می‌شود.

از سوی دیگر، تمرکز بر پیشگیری، که اجتناب از پیامدهای منفی را در اولویت قرار می‌دهد، در پیش‌بینی عدم فعالیت جنسی در هر دو کشور از نظر آماری معنی‌دار نبود. زمان صحبت کردن با کم تحرکی جنسی در هر دو کشور مرتبط بود، به این معنی که زوج هایی که بیشتر صحبت می کردند بیشتر از نظر جنسی فعال بودند.

در حالی که زمان ارتباط در هر دو زمینه قابل توجه بود، ارتباط به طور قابل توجهی در کره جنوبی قوی تر بود. محققان خاطرنشان کردند که این از این ایده حمایت می‌کند که ساعات کار طولانی در کره جنوبی ممکن است فرصت‌های پیوند زوج‌ها را محدود کند و هر زمان مشترک را برای حفظ صمیمیت فیزیکی بسیار تأثیرگذار کند.

درآمد خانواده نیز به تفکیک کشورها، ارتباط متفاوتی را نشان داد. درآمد رابطه منفی قوی تری با عدم فعالیت جنسی در ایالات متحده نسبت به کره جنوبی دارد. این نشان می دهد که در آمریکا، منابع اقتصادی بالاتر ممکن است ارتباط نزدیک تری با نوع رفاه رابطه ای داشته باشد که صمیمیت را ترویج می کند.

چندین انجمن منحصر به فرد نمونه کره جنوبی بود. در کره جنوبی، زنان، کسانی که دارای مدرک فوق لیسانس بودند و کسانی که اغلب احساسات خود را سرکوب می کردند، سطوح بالاتری از عدم تحرک جنسی را گزارش کردند. با این حال، تعامل آماری در مقایسه سرکوب احساسات بین دو کشور از نظر آماری معنادار نبود، به این معنی که تفاوت ظاهری بین کشورها در مورد این ویژگی خاص باید با احتیاط مورد توجه قرار گیرد.

محققان چندین اخطار در مورد نحوه تفسیر داده ها بیان کردند. از آنجایی که مطالعه بر یک طرح مقطعی تکیه داشت، به این معنی که داده ها در یک مقطع زمانی جمع آوری شده اند، نتایج نمی توانند علت و معلول را اثبات کنند. نمی توان گفت که آیا کاهش ارتباط باعث عدم تحرک جنسی می شود یا عدم صمیمیت منجر به کاهش ارتباط می شود.

علاوه بر این، تکیه بر نظرسنجی‌های خود گزارش‌شده، پتانسیل خطاهای حافظه یا سوگیری را ایجاد می‌کند، زیرا شرکت‌کنندگان ممکن است پاسخ‌هایی را ارائه دهند که معتقدند از نظر اجتماعی قابل قبول هستند. این یافته‌ها تنها به دو کشور محدود می‌شوند، بنابراین ممکن است در مورد ازدواج‌ها در سایر نقاط جهان صدق نکنند.

نحوه تعریف بی تحرکی جنسی در این مطالعه نیز دارای محدودیت هایی است. پرسشنامه به طور خاص در مورد فراوانی تماس جنسی، که اشکال غیرهمسری صمیمیت جنسی را در نظر نمی گرفت، پرسید. در نتیجه، زوج هایی که رفتارهای فیزیکی دیگری دارند اما رابطه جنسی سنتی ندارند، به اشتباه به عنوان غیر فعال جنسی طبقه بندی می شوند.

در نهایت، با نیاز به یک دوره متوسط ماهانه، این مطالعه در تلاش است تا بین وقفه های موقت در صمیمیت و عدم مشارکت جنسی مزمن تمایز قائل شود. خشکی کوتاه مدت ناشی از بیماری، استرس یا مسافرت را می توان به همان روشی که استرس زناشویی طولانی مدت ثبت کرد. تحقیقات آتی که زوج‌ها را در دوره‌های طولانی دنبال می‌کنند می‌تواند به تمایز نوسانات گذرا از الگوهای پایدار عدم تحرک کمک کند.

مطالعه شیوع و ارتباط عدم تحرک جنسی در میان زوج های متاهل توسط هیونگ بین مون و یانگ هون کیم انجام شده است.