داروی اختلال نعوظ ممکن است نویدبخش بیماری آلزایمر باشد

دارویی که برای درمان اختلال نعوظ تولید شده است ممکن است درمانی بعید برای بیماری آلزایمر به نظر برسد. اما محققان به طور فزاینده ای علاقه مند هستند که آیا داروهایی مانند ویاگرا می توانند به محافظت از مغز نیز کمک کنند.
این داروها بر جریان خون و سایر فرآیندهایی که ممکن است در سلامت مغز نقش داشته باشند، تأثیر میگذارند. یک داروی آزمایشی به نام AR1001 در یک کارآزمایی بالینی بزرگ بین المللی نتایج دلگرم کننده ای را نشان داده است.
در یک گروه از افراد مبتلا به بیماری آلزایمر اولیه، گزارش شده است که این دارو در مقایسه با دارونما تا 31 درصد از بدتر شدن علائم در طی یک سال کاهش می دهد.
حمایت از روزنامه نگاری علمی
اگر این مقاله را دوست دارید، لطفاً از روزنامه نگاری برنده جوایز ما حمایت کنید مشترک شوید. با خرید اشتراک، به اطمینان از آینده داستانهای تاثیرگذار درباره اکتشافات و ایدههایی که دنیای امروز ما را شکل میدهند کمک میکنید.
AriBio، یک شرکت بیوتکنولوژی کره جنوبی، نتایج را در نوزدهمین کنفرانس آزمایشات بالینی آلزایمر در بوستون، ایالات متحده اعلام کرد. یک مقاله علمی کامل با بررسی همتا هنوز منتشر نشده است.
مرحله سوم آزمایش – مرحله نهایی آزمایش انسانی – شامل 1535 نفر مبتلا به آلزایمر اولیه در 13 کشور بود. شرکت کنندگان به مدت یک سال هر روز 30 میلی گرم AR1001 یا دارونما مصرف کردند.
محققان تغییرات حافظه، تفکر و فعالیت های روزانه را اندازه گیری کردند. آنها دو گروه را بررسی کردند: همه کسانی که در کارآزمایی شرکت کردند، و یک گروه کوچکتر از 604 نفر که سایر داروهای آلزایمر را برای تسکین علائم، مانند دونپزیل یا ممانتین، مصرف نمی کردند.
این گروه کوچکتر به تنهایی شاهد کاهش 31 درصدی در بدتر شدن علائم بودند. در طول آزمایش، AR1001 هیچ مزیت قابل اعتمادی نداشت.
داروهای اختلال نعوظ چگونه می توانند بر مغز تأثیر بگذارند؟
داروهای اختلال نعوظ با مسدود کردن آنزیمی که به طور معمول یک پیام رسان شیمیایی – به نام cGMP – را در بدن تجزیه می کند، کار می کنند. این اجازه می دهد تا cGMP ساخته شود و به عضلات اطراف رگ های خونی کمک می کند تا آرام شوند. عروق گشاد می شوند و اجازه می دهند خون بیشتری در آنها جریان یابد. در اینجا نحوه کمک داروها به درمان اختلال نعوظ آورده شده است.
همین پیام رسان شیمیایی همچنین به سلول های مغز کمک می کند تا با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. محققان بر این باورند که افزایش سطح آن ممکن است به سلولهای مغز کمک کند تا زنده بمانند و ارتباطاتی را که برای اشتراکگذاری اطلاعات نیاز دارند حفظ کنند.
این ارتباطات برای یادگیری و حافظه ضروری است. آلزایمر به تدریج به آنها آسیب می رساند و به خاطر سپردن چیزها و روشن فکر کردن دشوار می شود. محققان امیدوارند که AR1001 بتواند به محافظت از برخی از این اتصالات و کاهش آسیب ناشی از بیماری کمک کند.
با این حال، این هنوز یک نظریه است. کارآزمایی بالینی نشان نداد که این تغییرات بیولوژیکی مزایای گزارش شده را در انسان توضیح دهد.
برخی از مطالعات آزمایشگاهی و حیوانی این ایده را تایید می کنند. در یک مطالعه در سال 2022، موشهای دارای ویژگیهای بیماری آلزایمر پس از دریافت AR1001 در تستهای حافظه عملکرد بهتری داشتند. این درمان همچنین سطوح آمیلوئید بتا و تاو غیرطبیعی، دو پروتئین مرتبط با بیماری آلزایمر را کاهش داد.
سایر مطالعات تجربی روی موش ها نشان داده است که AR1001 می تواند سطوح cGMP و پروتئینی را که به بقای سلول های مغز کمک می کند، افزایش دهد. با این حال، نتایج در حیوانات همیشه به فایده در انسان ترجمه نمی شود.
علاقه به این گروه از داروها نیز به دنبال مطالعات انسانی افزایش یافته است. یک مطالعه در سال 2024 بیش از 269000 مرد مبتلا به اختلال نعوظ را مورد بررسی قرار داد. نتایج نشان داد مردانی که این داروها را تجویز میکردند 18 درصد کمتر از مردانی که این داروها را تجویز نمیکردند در معرض ابتلا به آلزایمر قرار داشتند.
اما این یک مطالعه مشاهده ای بود، به این معنی که نمی تواند نشان دهد که خود داروها خطر ابتلا به آلزایمر را کاهش می دهند. دو گروه ممکن است از راه های دیگری که بر نتایج تأثیر می گذارد با هم متفاوت بوده باشند.
یک رابطه پیچیده
رابطه بین اختلال نعوظ و آلزایمر پیچیده است. اختلال نعوظ می تواند با شرایطی مانند دیابت، فشار خون بالا و بیماری قلبی همراه باشد که می تواند به رگ های خونی آسیب برساند. همین شرایط همچنین با سلامت ضعیف مغز و خطر بالاتر زوال عقل همراه است.
این بدان معنی است که بخشی از ارتباط آشکار بین اختلال نعوظ، درمان آن و زوال عقل ممکن است به دلیل عوامل خطر مشترک مؤثر بر عروق خونی باشد، نه اثر مستقیم داروها.
داروهای اختلال نعوظ یک درمان تایید شده برای آلزایمر نیستند و هیچ چیز در این نتایج نشان نمی دهد که افراد باید برای محافظت از حافظه خود از آنها استفاده کنند.
با این حال، آخرین مطالعه از یک احتمال جالب پشتیبانی می کند: داروهایی که جریان خون را بهبود می بخشند و به ارتباط سلول های مغز کمک می کنند ممکن است آسیب ناشی از بیماری آلزایمر را کاهش دهند.
این که آیا این مورد به نتایج کامل کارآزمایی و تحقیقات بیشتر روی انسان بستگی دارد، از جمله مطالعاتی که نشان میدهد چرا فواید ظاهری آن فقط در میان افرادی که سایر داروهای آلزایمر را مصرف نمیکنند، دیده میشود.
این مقاله اولین بار توسط The Conversation منتشر شد. ادامه مطلب مقاله اصلی اینجا.



