مقالات

جسم نامرئی تازه کشف شده در فضا ممکن است یک ستاره نوترونی کلان پرجرم کمیاب باشد


وقتی صحبت از ستارگان نوترونی به میان می‌آید، اندازه قطعا همه چیز نیست، اما جرم می‌تواند تا حد زیادی کمک کند.

حداقل این مورد برای یک ستاره نوترونی تازه کشف شده در بخش دوردست کهکشان راه شیری است که جرم آن بیشتر از آنچه باید باشد.

در مقاله جدیدی که امروز در پیشرفت علمی، محققان از چندین دانشگاه و رصدخانه چینی و همکارانشان مطالعه خود را بر روی یک منظومه دوتایی که هزاران سال نوری از زمین فاصله دارد در صورت فلکی حوت توصیف می کنند. در آن، یک ستاره غول سرخ با چیزی که به نظر می رسد یک ستاره نوترونی بسیار کوچک و نسبتاً سنگین به دور آن می چرخد.


حمایت از روزنامه نگاری علمی

اگر این مقاله را دوست دارید، لطفاً از روزنامه نگاری برنده جوایز ما حمایت کنید مشترک شوید. با خرید اشتراک، به اطمینان از آینده داستان‌های تاثیرگذار درباره اکتشافات و ایده‌هایی که دنیای امروز ما را شکل می‌دهند کمک می‌کنید.


این سیستم با نام J0008+0128 با تجزیه و تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط تلسکوپ طیف‌سنجی نوری چند شیء چند شیء منطقه بزرگ آسمان چین (LAMOST) و آزمایش تکامل کهکشانی رصدخانه نقطه آپاچی (APOGEE) و همچنین رصدخانه فضایی آژانس فضایی اروپا-Gaatire-Ourope گرفته شد.

غول سرخ مانند روز در داده ها واضح به نظر می رسد. جالب تر چیزی است که دیده نمی شود – پنهان، سنگین چیزی که به صورت گرانشی غول سرخ را می کشد و باعث می شود ستاره به جلو و عقب تکان بخورد.

پس از بررسی و رد کوتاه فهرست جامعی از احتمالات، محققان به این نتیجه رسیدند که این شی نادیده به احتمال زیاد یک ستاره نوترونی است: بقایای فوق متراکم ستاره عظیم دیگری که به صورت ابرنواختر منفجر شد، رویدادی که هسته ستاره در حال مرگ را به صورت توپی از نوترون به اندازه یک شهر فشرده کرد. وزن بیشتر ستارگان نوترونی حدود 1.4 برابر خورشید یا 1.4 برابر جرم خورشید ما است. این یکی، به دلایل نامعلوم، چیزی بین 1.8 و 2.8 جرم خورشیدی خواهد بود که بهترین تخمین آن را 2.2 جرم خورشیدی می داند.

رمز و راز این است که این جرم اضافی از کجا می آید. حل آن می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا فعل و انفعالات اخترفیزیکی پیچیده‌ای را که می‌توانند ستاره‌های نوترونی ایجاد کنند و فیزیک عجیب و غریب و شدیدی که در درون آنها جریان دارد، بهتر درک کنند. یک توضیح طبیعی برای این ستاره نوترونی بزرگ این است که مواد زیادی را از همدم ستاره‌ای همسایه خود می‌مکد – به جز اینکه در این سیستم مدار ستاره نوترونی به دور غول سرخ بسیار گسترده است.

اسکات رانسوم، ستاره شناس رصدخانه ملی رادیو نجوم که در این مطالعه شرکت نداشت، می گوید: «از آنجایی که بسیار منزوی است، آنها می دانند که هرگز موادی را به سمت ستاره نوترونی پرتاب نکرده است.

این دو احتمال گسترده دیگر را باقی می‌گذارد: یا ستارگان نوترونی می‌توانند بسیار بزرگ‌تر از آنچه تصور می‌شد باشند (رانسوم می‌گوید: «این بدان معناست که ما فیزیک ابرنواخترها را به خوبی درک نمی‌کنیم» یا ابرنواختری که باعث پیدایش این ستاره شد، نتیجه برخورد و ادغام دو ستاره کوتوله سفید کوچکتر بود. سناریوی دوم غیرممکن نیست، اما چنین برخوردهایی باید بسیار نادر باشد.

رانسوم می گوید: «این امکان وجود دارد که دو کوتوله سفید وجود داشته باشد، و غول سرخ و دو کوتوله سفید در یک مدار بسیار نزدیک بوده و به دور غول سرخ می چرخند، و در نهایت آن دو کوتوله سفید با یکدیگر برخورد کرده و به یک ستاره نوترونی عظیم تبدیل شده اند. او اضافه می‌کند که از سوی دیگر، چیزی که به نظر می‌رسد یک جرم کلان جرم واحد است، در واقع می‌تواند یک جفت ستاره‌های نوترونی معمولی به دور هم یا یک ستاره دوتایی کوتوله سفید نوترونی باشد.

حداقل یک گزینه دیگر وجود دارد. رانسوم می‌گوید این جرم نامرئی آنقدر متراکم است که در واقع می‌تواند یک سیاه‌چاله با جرم بسیار کم باشد، احتمالی که به گفته او به دلیل شکل دایره‌ای استنباط‌شده مدار جسم محتمل‌تر است.

او می‌گوید: «از نظر اخترفیزیک، هیچ دلیلی وجود ندارد که شما سیاهچاله‌هایی به این کوچکی نداشته باشید؛ ما فقط هیچ یک از آنها را در کهکشان خود نمی‌بینیم. “چی [the orbit’s shape] احتمالاً به این معنی است که تولد این ستاره نوترونی یا سیاهچاله خشونت خاصی نداشته است. تصور می‌شود که تولد یک سیاه‌چاله با جرم ستاره‌ای از جهاتی آرام‌تر از ستاره‌های نوترونی است، با این که ستاره نوترونی، پس‌زن قوی‌تری ایجاد می‌کند که می‌تواند بقایای ستاره‌ای تازه تشکیل‌شده را به یک مدار وحشی یا به اعماق فضا “لگد” کند. رانسوم می‌گوید: «بنابراین این واقعیت که مدار دایره‌ای‌تر است می‌تواند دلیلی بر این باشد که این یک سیاه‌چاله است و نه یک ستاره نوترونی.

شاید نتوان واقعاً دانست که آن شی چیست یا چگونه شکل گرفته است. رانسوم می گوید که مشاهدات بعدی با یک رصدخانه قدرتمند پرتو ایکس برای تشخیص مستقیم انتشارات از این شی مرموز می تواند تفاوت بین سناریوهای “سیاه چاله” و “ستاره نوترونی” را ایجاد کند. اما فراتر از آن، گزینه ها محدود است.

هیچ تپش رادیویی وجود ندارد که هیچ تلسکوپی در جهان برای دهه‌های آینده آن را تشخیص دهد، احتمالاً به این دلیل که قبلاً با بهترین‌های دنیا به آن نگاه کرده‌اند. [radio] تلسکوپ ها،” او می گوید. این مایه شرمساری است، زیرا این یک سیگنال آهنین است که ستاره نوترونی است.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا