17-year-old accused of masterminding Twitter Bitcoin scam

A 17-year-old in Tampa, Florida, is being accused of taking over Elon Musk, Bill Gates, Barack Obama and numerous other celebrities’ Twitter accounts to scam people into sending him Bitcoin. 

The teen, whose name and photo CNBC is not publishing because he is a minor, was arrested and charged, the Hillsborough State Attorney Andrew Warren’s office announced on Friday. 

“These crimes were perpetrated using the names of famous people and celebrities, but they’re not the primary victims here,” Warren said in a statement. “This ‘Bit-Con’ was designed to steal money from regular Americans from all over the country, including here in Florida. This massive fraud was orchestrated right here in our backyard, and we will not stand for that.”

Warren’s office has filed 30 felony charges against the 17-year-old. The charges include organized fraud, communications fraud, fraudulent use of personal information and access of computer or electronic device without authority. The teen’s scam reaped more than $100,000 worth of Bitcoin on July 15, according to Warren’s office. 

Twitter provided its most recent update into the attack on Thursday evening.

“The social engineering that occurred on July 15, 2020, targeted a small number of employees through a phone spear phishing attack,’ Twitter said in a blog post. “A successful attack required the attackers to obtain access to both our internal network as well as  specific employee credentials that granted them access to our internal support tools. Not all of the employees that were initially targeted had permissions to use account management tools, but the attackers used their credentials to access our internal systems and gain information about our processes. 

Twitter acknowledged the charges and arrest on Friday.

“We appreciate the swift actions of law enforcement in this investigation and will continue to cooperate as the case progresses,” Twitter said in a tweet. “For our part, we are focused on being transparent and providing updates regularly.”

tinyurlis.gdu.nuclck.ruulvis.netshrtco.de

Unsealed اسناد و مدارک نشان می دهد اپستاین ماکسول مکاتبات در سال 2015

یک گنجینه ای از اسناد دادگاه unsealed پنج شنبه شب به نظر می رسد نشان می دهد که در اواخر متهم جنسی کاسب جفری اپستاین در تماس با خود را در حال حاضر به اتهام محرم, Ghislaine ماکسول در سال 2015.

وکلای مدافع برای ماکسول که دستگیر شد, جولای 2, استدلال کرده اند که او تا به حال هر گونه تماس با اپستاین برای بیش از یک دهه است و هدف از overzealous دادستان.

در یک ایمیل بین اپستاین و ماکسول در سال 2015 اپستاین به نظر می رسد به نوشتن یک پیش نویس بیانیه ماکسول برای انتشار عمومی. تاریخ در ژانویه 2015 است که چند هفته بعد یکی از اپستین مقتولین ویرجینیا رابرتز Giuffre برای اولین بار به اشتراک گذاشته شده داستان خود را با یک روزنامه انگلیسی.

در یکی دیگر تایپی پر از ایمیل چند روز بعد به تاریخ Jan. 25, 2015, “جفری E.” می نویسد: “شما هیچ کار اشتباهی انجام داده و من woudl مصرانه از شما را به شروع به اقدام مانند آن است. خارج رفتن سر بالا نه به عنوان یک esacping محکوم است. رفتن به احزاب است. مقابله با آن است.”

ایمیل اشاره به “Gmax” یا در گیرنده بخش و یا آدرس ایمیل.

که نام اف بی آی و دادستان فدرال می گویند ماکسول استفاده می شود هنگامی که در تلاش برای راه اندازی یک تلفن همراه در سال گذشته در نام شخص دیگری. دادستان ادعا این بود که یکی از راه های ماکسول به دنبال جلوگیری از تشخیص و ممکن است بازداشت.

اسناد منتشر شده از پنج شنبه شب بوده است تحت مهر و موم برای سال, اما قاضی Loretta Preska هفته گذشته حکم داد که یک دسته ای از اسناد و مدارک از این مورد از جمله رسوب ماکسول و مکاتبات بین ماکسول و اپستاین می تواند منتشر شود.

اسناد از یک افترا مورد ثبت برابر ماکسول در سال 2015 توسط Giuffre که ادعا کرده است که اپستاین از نظر جنسی مورد آزار قرار گرفته و ماکسول و اپستاین کارگردانی او به داشتن رابطه جنسی با مردان دیگر بین سال های 2000 و 2002. این مورد که Giuffre آورده ماکسول پس از متهم او را از دروغ گفتن در زمانی که او گفت: ماکسول و اپستاین حال بهره برداری و مورد آزار قرار گرفته بود حل و فصل خصوصی.

این unsealed اسناد پنجشنبه منتشر شد نیز حاوی اتهامات که جین سازمان حفاظت محیط زیست 3 — که اتهامات مطابقت با کسانی که از Giuffre — بود “مجبور” به روابط جنسی با شاهزاده اندرو در جزیره خصوصی اپستین در آنچه که به عنوان “موج” با متعدد دیگر در زیر سن دختران. آن مشخص نیست سال است. این زن که گفته می شود دستور توسط اپستین به “را شاهزاده هر آنچه که او خواستار” و “گزارش پشت به او روی جزئیات بیشتر از سوء استفاده جنسی.”

اتهامات مشابه علیه اندرو دستور داده شد توسط یک قاضی فدرال به اطلاع از سوابق دادگاه در سال 2015 پس از تسلیم به عنوان بخشی از یک طرح دعوی در دادگاه مربوط به Epstein — اما قاضی حکومت نه بر صحت این ادعا است.

NBC اخبار رسیده به اندرو نمایندگان برای نظر بیشتر.

برخی از اندرو حامیان به مدت طولانی نگهداری می شود که سلطنتی به حال هیچ کار اشتباهی انجام داده و اشاره کرد که فقط به خاطر اتهامات گنجانده شده در مدارک دادگاه این معنی نیست که آنها درست هستند.

درخواست برای نظر از ماکسول وکلای نمی شد بلافاصله پنج شنبه شب.

اندرو را رد کرده است اتهامات او در رابطه با Giuffre که می گوید: او قاچاق توسط اپستین زمانی که او 17. شاهزاده گفت که او تا به حال هیچ خاطره همیشه از ملاقات با او و یا داشتن هر گونه تماس جنسی با او را در هر نقطه.

یک نماینده برای Giuffre گفت: پنج شنبه شب که او هیچ نظر و قادر به اظهار نظر به دلیل آن است که یک حقوقی مداوم مورد.

Maxwell, 58, دستگیر شد, از راه دور, نیوهمشایر, عمارت. او تا به حال نه دیده شده است پس اپستاین او دیرین کاردانی دستگیر شد در قاچاق جنسی اتهامات سال گذشته است.

او متهم شده بود در یک شش-تعداد کیفرخواست که مدعی او استخدام و مرتب زیر سن قانونی دختران, برخی از, به عنوان جوان به عنوان 14 بودند که مورد آزار جنسی توسط اپستین در اواسط 1990s. دادستان همچنین گفت که در برخی موارد او را “شرکت در سوء استفاده جنسی از جزئی قربانیان است.”

از اتهامات عنوان شده علیه ماکسول پوشش یک دوره زمانی قبل از Giuffre ملاقات ماکسول و اپستاین.

ماکسول التماس کرد گناه نیست در او تفهیم اتهام و قبلا رد همه اتهامات از هر گونه تماس جنسی نامناسب.

اپستاین درگذشت خودکشی در زندان در تابستان گذشته در حالی که در انتظار محاکمه است. پس از مرگ دادستان فدرال قول داد برای ادامه تحقیقات و تعقیب خود را توانمندسازها.

ماکسول تا به حال درخواست یک قاضی برای خانه حبس در لوکس هتل منهتن انتظار محاکمه با توجه به دادگاه براده اما این درخواست رد شد.

دادستان توصیف کرده اند ماکسول به عنوان یک extreme flight خطر و گفت: او تا به دسترسی به میلیون ها دلار گسترده تماس های بین المللی و تابعیت در فرانسه که ندارد استرداد پیمان با ایالات متحده است.

اسناد منتشر شده از پنج شنبه شد و فقط بخشی از این گروه قاضی حکم صادر کرده است. اسناد و مدارک اضافی می تواند منتشر شده در اوایل روز شنبه.

ماکسول اعتراض کرده است انتشار اسناد و مدارک که از نقل قول و یا افشای اطلاعات خود را از او رسوب یا که از “John Doe 1” در این پرونده به دادگاه تجدید نظر. در صورتی که دادگاه حکومت می کند نه توسط دوشنبه, کسانی که اسناد و مدارک نیز خواهد بود unsealed و منتشر شد و سپس.

این آشکار پنج شنبه شب پس از یک روز از مخاطرات بالا درام قانونی به عنوان ماکسول وکلای متعدد سعی در آخرین لحظه مداخله برای جلوگیری از انتشار اسناد و مدارک است که تا به حال باقی مانده تحت مهر و موم برای سال.

ماکسول وکلای مدافع به دنبال ارائه مواد تحت مهر و موم بود که دستور داده بود ساخته شده توسط یک قاضی در هفته گذشته — و وقتی که کار نمی کند, درخواست اضطراری کنفرانس با قاضی که هم تکذیب کرد پنج شنبه شب.

در Preska را برای انتشار این اسناد برای رفتن به عنوان برنامه ریزی شده قاضی نوشت: “دادگاه مشکل است — اما تعجب نیست که خانم ماکسول هنوز دوباره به دنبال آب گل آلود به اعدام نزدیک به نیمه شب است.”

بعد از ظهر پنجشنبه ماکسول وکلای التماس کرد با یک دادگاه تجدید نظر فدرال برای حفظ اسناد و مدارک مهر و موم شده گفت: در بخشی که ماکسول گفت: چیزهایی در او رسوب — از جمله “در مورد او رضایت طرفین بزرگسالان فعالیت جنسی” — تنها به این دلیل که او وعده داده شده بود محرمانه.

آنها نوشت که در پرتو فدرال محاکمه هر گونه آيات از unsealed اسناد “را برای همیشه اجازه دهید گربه از کیسه.”

جزئیات بیشتر از ان بی سی نیوز:

یکی دریایی مرده 8 از دست رفته پس از آموزش ‘اشتباه’ خاموش کالیفرنیا

طوفان Isaias آوردن بادهای سنگین باران به باهاما آن را به عنوان طول می کشد هدف در فلوریدا

Fauci ‘با احتیاط خوش بینانه’ coronavirus واکسن می تواند موثر ثابت توسط ‘اواخر پاییز یا اوایل زمستان’

tinyurlis.gdclck.ruulvis.netshrtco.de

Facebook اضافه کردن موسیقی پس از معاملات با برچسب

در این screengrab, Lele پونز صحبت می کند در طول SHEIN هم مجازی جشنواره به نفع COVID – 19 همبستگی پاسخ صندوق برای چه کسانی طراحی شده توسط بنیاد سازمان ملل متحد در مارس 09, 2020.

گتی ایماژ

Facebook برنامه ای برای راه اندازی موسیقی فیلم شروع در آمریکا در تاریخ 1 اوت پس از رسیدن به معاملات با کشت موسیقی شرکت. این حرکت می تواند کمک Facebook گرفتن دلار تبلیغات از گوگل متعلق به یوتیوب قسمت به طور پیش فرض برای بسیاری از کاربران به دنبال موسیقی فیلم.

در یک شرکت پست وبلاگ این شرکت اعلام کرد که معاملات با سونی, گروه موسیقی, گروه موسیقی جهانی, Warner Music Group, مرلین, BMG, Kobalt و دیگر گروه موسیقی مستقل برای راه اندازی فیلم ها موسیقی بر روی پلت فرم آن است.

کاربران را قادر به واکنش نشان می دهند به نظر و به اشتراک گذاری فیلم ها موسیقی بر آن اخبار در گروه ها و در مسنجر. هنرمندان با ویدئوها شامل Blake Shelton Diplo, برادران جوناس, Nicki Minaj و دیگران ،

“در طول زمان با تجربه تر خواهد شد را به سلیقه خود شخصی بر اساس هنرمندان را دنبال کنید و ویدئوها شما درگیر با” پست می گوید.

این شرکت گفت: Facebook کاربران خواهد بود برای اولین بار به دیدن یک ویدیو موسیقی رسمی برای یک آهنگ جدید از هنرمند Lele Pons.

بلومبرگ در گزارش ماه دسامبر که Facebook, به دنبال حقوق به موسیقی ویدئوها از عمده برچسب رکورد امیدوار است که کمک خواهد کرد که افزایش Facebook دیده بان. بر اساس این گزارش Facebook معاملات قبلا اجازه آن را به استفاده از آهنگ ها در پس زمینه از فیلم های آنها نوشته شده, اما آن را قبلا نیست که حقوق به ارائه رسمی موسیقی فیلم.

tinyurlis.gdu.nuclck.ruulvis.netshrtco.de

دکتر Fauci می گوید coronavirus مسری است, آن را نمی خواهد به احتمال زیاد تا کنون ناپدید می شوند

Dr. Anthony Fauci, مدیر موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی شهادت در یک خانه فرعی در Coronavirus بحران شنوایی در کاپیتول هیل در تاریخ 31 ژوئیه سال 2020 در واشنگتن, DC. نیروی.

کوین Dietsch | استخر | گتی ایماژ

کاخ سفید coronavirus مشاور دکتر Anthony Fauci روز جمعه گفت coronavirus مسری است آن را نمی خواهد به احتمال زیاد تا به حال به طور کامل از بین برود تناقض اظهارات رئیس جمهور دونالد مغلوب ساختن پیشی جستن است که بارها و بارها گفت Covid-19 نهایت “ناپدید می شوند.”

“من آن را باور نمی خواهد ناپدید می شوند به دلیل آن را مانند یک شدت انتقال ویروس” Fauci, مدیر موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی گفت: یک خانه را انتخاب کنید و فرعی شنوایی شامل شیوع کروناویروس. “بعید است که آن را به ناپدید می شوند.”

Coronavirus که پدید آمده حدود هفت ماه پیش آلوده بیش از 17 میلیون نفر و کشته شدن حداقل 673,822 با توجه به اطلاعات وارد شده توسط دانشگاه جانز هاپکینز. ایالات متحده بدترین شیوع در جهان با بیش از 4 میلیون نفر و حداقل 152,075 مرگ و میر ناشی از جمعه با توجه به هاپکینز داده است.

Fauci نظرات در تقابل با مغلوب ساختن پیشی جستن است که بارها و بارها ادعا کرد که این ویروس را “ناپدید می شوند.” رئيس جمهور در سخنان آمده در میان هشدارهای از کارشناسان از جمله در مراکز کنترل و پیشگیری بیماری که Covid-19 موارد و مرگ و میر می تواند به افزایش این سقوط.

این است که در حال توسعه داستان. لطفا دوباره بررسی کنید برای به روز رسانی.

tinyurlis.gdu.nuclck.ruulvis.netshrtco.de

Teddy Riley’s New Jack Swing

Teddy Riley’s New Jack Swing: Harlem Gangsters Raise a Genius
Rock & Roll Quarterly, Fall, 1988

THIS IS THE story of a new Harlem Renaissance — on floppy disk.

My mother told me, that when I was about eight months old, I climbed on top of this old record player, turned it on somehow, and stood on the turntable, go­ing around and around. She said I was trying to find out where the sound was coming from.
— Teddy Riley

‘Round and ’round I go …

THE BASS kicking from the Ken­wood in the golden Acura Legend shook 126th Street like an earthquake traveling on Pirelli tires. The line of special guests, amateur night contestants, and groupies grew longer and longer, stretching like a dancing, human inchworm from the Apol­lo backstage doors to Eighth Avenue. Ev­ery time a Euro/Asian big-money sedan passed the anxious crowd — music sweep­ing over and beyond darkened power windows — they began to dance, hunching their shoulders and jerking their bodies in short, abbreviated versions of the James Brown. It was like the best block· party, diced up into five-second segments.

”Groove me/(Ah yeah)/Baby / Tonight …”

A triple-white Milano zoomed down 126th Street, then slowed to a stylish cruise, and the crowd started to shimmy to its music. The driver — who looked young enough to be in junior high school — wore a tan leather baseball cap with the insignia MCM (Germany’s Mod­ern Creations of München, the emblem that has replaced Gucci as the inner city youth’s status advertisement) and a My Uzi Is My Best Friend sweatshirt. He stared straight ahead, hunching his shoul­ders and rocking in his lumbar-contoured seat.

“Gina, ain’t that Gee-Money from 122nd Street?” a slim if wide-hipped girl in a white Le Coq Sportif sweatsuit and monstrous gold shrimp earrings asked. “Nah, that ain’t Gee-Money,” answered Gina, a tall, attractive girl wearing a green Nike warm-up suit and around her neck a gold cable thick enough to tow cars or beat elephants. “Gee-Money got a thin beard and whatnot. That’s just a baby driving that Milano. Plus, this boy got that low-budget Milano; Gee-Money got that Platinum Level Milano.” “Word,” Gina’s friend verified. After freaking the crowd for the mandatory five seconds, the young kid and his weak Milano — only the $20,000 Gold Level, not the $26,000 Platinum — sped west toward St. Nicholas Avenue.

Tonight, September 15, was the taping for the late-night TV extravaganza, It’s Showtime at the Apollo (NBC). Since it was a freebie, the theater got very crowd­ed, very fast; everybody wanted to sit up front or in the balconies that framed the stage. It promised to be a high-powered show, with Guy, Al B. Sure!, Pebbles, and Kool and the Gang on the bill. The crowd was getting fidgety, because the once balmy weather had turned chilly, and the person who had the guest list was already 30 minutes late.

“Where’s that stunt with the guest list?” Gina’s friend spat. “It’s gettin’ cold out here.” “Word,” Gina chuckled. “But why you gotta break on the girl like that? She just doin’ her job, and whatnot.” Gina’s friend feigned anger, her voice growing shrill. “Wha’s up, you her lawyer now?! The bitch is late. We tryin’ to get in and see the show, and I got a little some­thing to do with Al B. Sure! before he goes on stage, to help that pretty boy sing better.” We all laughed, while she mock­ingly rolled her eyes. Our appreciation must have been some sort of cue, because Gina and her friend broke into an im­promptu routine.

“Oh,” Gina said, “I guess you gonna help him out like you helped Biz Markie out that time backstage.” Gina’s friend displayed no embarrassment at this dis­closure. She wore her sexual aggressive­ness like a police badge. “Yo,” Gina’s friend answered matter-of-factly, “I just whispered a little something in his ear.” We broke into giggles until a hush came over the line of star-worshippers-screw­ers-wannabees.

A cliché black stretch limo pulled up. The door opened, and out popped a di­minutive, handsome young man wearing enough gold to throw England’s bullion market out of whack. He was impeccably dressed in a rust-colored designer shirt and pants outfit, sleek brown lizard penny loafers with solid gold buckles across the vamp. There was the obligatory gold cable hula-hooping his neck. For young gang­sters and their facsimiles, here’s the new jack talisman, warding off the evils of poverty, failure, and longevity — eternity is only a bullet’s breath or crack-toke away. So this is about living now, money, and living large. But there was something different about this young man, something elegant, something graceful. He exuded a gangster’s confidence, but he also had a scholarly self-absorbtion about him, like Kant mesmerized by the church’s steeple. The crowd got hyped.

“Oooh, Teddy Riley! He’s so cute I wanna take him home!”

Gina’s friend, licking her lips, took on the look of a python.

“Oooh, I want him, yup-yup …”

Teddy Riley, leader of Guy, simulta­neously bathed himself in the adoration and ignored it all. He grinned, shook my hand. “Yo man, why you waitin’ in line?” He grabbed my elbow and led me away from the star-struck captives. “We outta here, man.”

Gina’s friend tapped me on the shoul­der before I walked away. “I’ll do any­thing for an autograph, word.”

TEDDY RILEY finds sanctuary in the recording studio, at home with his family, and behind the wheel of his red BMW. He writes songs in his BMW; he previews new tunes for his friends in his BMW. The BMW as solace seems strange, but only if you are aware of the environ­ment that Teddy comes from.

The half-mile stretch of Eighth Avenue between 125th and 135th streets, right around the corner from the 32nd Pre­cinct, is one of drugs, poverty, and con­tract murders (often executed on dope­boys silting in the driver’s seat of luxury cars). The stretch tends to fool people because of the urban renewal of the Lio­nel and Gladys Hampton Houses beautify­ing the area, but those that live here realize this place can be a little Beirut. This was a place where things always happened.

It’s a little quieter now, but during the late ’70s-early ’80s, it was one of the city’s major heroin/cocaine bazaars. I re­member watching one junkie using a Lou­isville Slugger to open up the back of another one’s head like a brown egg, right on 125th Street, and a crew of young, white, undercover cops shut down all of 129th Street between Eighth and St. Nicholas, as if they were filming Starsky and Hutch. Small, glassine bags of white powder stamped “Wizard,” “Snowball,” and “Blue Magic” littered the sidewalk and street. I often heard about bodies turning up in the courtyard and stairwells of the St. Nicholas projects, or the St. Nick.

Teddy Riley heard about them too, be­cause he lived in the St. Nick. As a matter of fact, he knew a few of the corpses. Some were buddies; the dopeboys, the lullaby specialists — hitmen paid to put heads into eternal sleep — the young guys who wore the Damon knits and Caron­-Champagne cologne from A. J. Lester’s on 125th Street, and drove Mercedes­-Benzes and BMWs before they left high school. Gangsters taught Riley how to play basketball on the courts on the Sev­enth Avenue side of the St. Nick, or up on “the Terrace” — Hamilton Terrace, set­ting for the action in Kool Moe Dee’s “Wild Wild West” and Spoonie Gee’s “Hit Man.” (Riley had a major hand in both songs.)

Gangsters, a few years older than him, Look up for the 14-year-old in fights, sheltering him from the street, from them. Instead, they ordered him to stay in school, and to come off like the Feds with his music.

“I never saw any violence,” Teddy said. “Violence around me had either started or ended by the time I got to the scene. I had a lot of people looking out for me. Guys like Big Al, Stanley, Dwight, and Little Shaun, until he got shot. We all rolled together. And even if they were into the street, they kept me out of it.” So, with the loving and steady hand of his mother Mildred, his stepfather Edward, his godfather Gene Griffin (now his man­ager and consigliere), and friends, Riley stayed out of trouble and into his music.

GUY’S DRESSING room was on the Apollo’s third floor. Painted pink, with big windows, it was cramped but comfort­able. Kevin Mathis, Guy’s choreographer and lead dancer known as Shake, was dressing for the evening’s performance. His brother, Chris, a rapper and a dancer known as K-Loose, was putting mousse on his hair in the bathroom. Shake has to be one of the best street choreographers in the business. With freaky dope maneuvers learned on the street corner and in the rap clubs, he’s the one who turns the house and block parties out. He’s respon­sible for a lot of the latest dances; the Shaka-Zulu, the Gucci, and the coolest dance on the set today, the James Brown (the funky chicken, the jerk, and the namesake’s sliding shuffle). Shake also choreographed the frenzy in the club se­quence of Johnny Kemp’s video “Just Got Paid,” a Teddy Riley track.

Nearly a half hour before showtime, and the dressing room was crowded. Guy is a sizable band — two dancers, two back­ground singers, a drummer, four key­board players (including Riley, who also sings back-up), and two lead vocalists — ­and it seems like a cast of thousands. While waiting for Guy’s stage call, lead singer Aaron Hall III passed time by cut­ting cameos — a mod, cubist Afro derived not only from the heads of Grace Jones and Cameo’s Larry Blackmon, but from the ancient busts and funerary masks of the African Benin and Ibo peoples — and was doing better than a lot of professional barbers. With his mahogany good looks, muscular physique, and sinewy melismata — that gospel yodel-warble, the stamp of a powerful soul singer when not over­done — this young man might go down in the record books with Sam, Otis, and Jackie. Not only a masterful singer and formidable keyboardist, he cowrote Bobby Brown’s “My Prerogative” with Gene Griffin. He also wrote the potentially clas­sic ballad “Goodbye Love,” on Guy (MCA), the group’s recent debut LP.

If Hall can handle the fame, a rich career seems certain. But so many gospel singers who cross the line into secular wickedness — r&b and pop — go on to mu­tilate themselves, as an act of repentance for turning their backs on God the Father Almighty in Heaven. (Every member in Guy comes right out of the church, and the oldest of them is 24.) Aaron shares the singing spotlight in Guy with his brother Damion, and they’re the sons of the popular Brooklyn minister Aaron Hall Jr. A protegé of the Winans and James L. Cleveland, Aaron III doesn’t show signs of unraveling, and the church still has a powerful tug.

“I’m going to do a gospel album,” Hall said. “Gospel and the church are my roots, my foundation, and I’m definitely going back.”

Teddy Riley came back in the dressing room and said, “Yo, you cutting hair? I could have saved 20 dollars, man.”

Hall said, “I should stop singing and just cut hair.”

THE CONTROL room backstage was jam-packed. Performers for the ama­teur night segment paced back and forth, puffed Kools, talked al 78 rpm. Friends, family, and observers of the headliners glued their eyes to the TV monitor. Kool and the Gang were winding up their Show­time at the Apollo lip-sync performance of “Rags to Riches,” which sounded like a throwaway from Earth, Wind & Fire. With the departure of lead singer James “JT” Taylor, and their reluctance to couple the raw funk of “Hollywood Swinging” or “‘Funky Stuff” with the pop success of “Celebration,” Kool and the Gang looked like they were going through the motions. The crowd’s applause was courteous.

Next was current king-of-the-charts, Mr. Al B. Sure! I’m not certain about his voice — he sounded a bit off-key at times — but B. Sure! had undeniable pres­ence and the light-skinned, mulatto looks that many women go crazy for. “High yalla” tones and a “good grade” of hair are things that black people don’t want to speak on, but as Spike Lee’s School Daze depicts, that racially twisted itch still scratches my people the wrong way.

Al B. Sure! was up there, though, to get famous, get paid, wet some panties, and kick bass, not genetics. In his toe-up jeans, he wiggled, squiggled, and screeched through the irresistibly dark synth-orchestrations of “Rescue Me,” making the girls at the Apollo bug. When four of them jumped onstage and began humping on his thighs, butt, and hips, B. Sure! cooperated with the eros of the moment and skeezed them. Then he turned vicious.

With all of his might, he humped each one of them away, the last girl so hard that she toppled off the stage, which drew a shocked “Oh shit!” reaction from the audience, and in the control room. It was a move that jumped up out of nowhere, the epitome of surprise. An exciting show has a way of dulling rationality without narcotics, bringing out the masochist in a crowd, especially if a pretty boy is inflict­ing the pain. So when B. Sure! — in his best jimmy-grabbing, Michael Jackson grimace — told the girls, “All the ladies in the house, say Al,” you know what the young ladies did.

When Guy was performing, the mem­bers of Kool and the Gang, as well as everyone else in the control room, were up on their feet dancing. In this lip-­synced performance, the music was razor-­sharp and tight-computerized, digital hokey-pokey. His recordings have a “live concert” feel. As Riley, Damion, Shake, and K-Loose stepped with the precision of an avant-garde militia, Aaron Hall belted out ” ‘Round and ‘Round (Merry Go ‘Round of Love),” the second single from Guy.

An older stagehand, who had seen ev­eryone from Dinah Washington to Luther Vandross become legends, shouted “Hey, the funk is back, baby!” Bassist Robert “Kool” Bell nodded in agreement, as he shuffled and watched the TV monitor Etch-A-Sketch a figure of his group’s past and future.

TEDDY RILEY was born on Octo­ber 8, 1967. His whirl around the turnta­ble as an infant must have been one of God’s metaphors. At four, he was playing complex piano pieces by ear. At six, he had his first rnanager. “Teddy was in a group called Total Climax,” says Gene Griffin, who was then a talent agent. “He was only six years old at the time, but I knew he was a genius. I became his man­ager.” To this day, when Griffin makes suggestions, Riley listens carefully. Not many in or out of the industry bestow the same courtesy on the bald and nattily dressed Griffin. Whispers follow him like a shadow; murderer, drug czar, crime boss-cum-record magnate who don’t take no shorts. The 45-year-old Griffin — a powerful, barrel-chested man — is not a murderer, but he did sell drugs.

Griffin, who grew up in Harlem’s Sugarhill and majored in music at Howard University, ran his own record label, the  Sound of New York, which had the hit “Last Night a DJ Saved My Life” by Indeep. He admits he erred: “I did sell drugs at one time, and it was the biggest mistake of my life. Two years ago I went to jail for alleged possession of drugs­ — there were never any drugs found on my person — and served two years of a 6-to-10 sentence. Now I have completely turned my life around. I don’t smoke, drink, or do drugs. I can stand the frisk, because my life is as clean as the president’s.”

Even when Griffin wasn’t around, he made sure Riley was looked after. At nine, Riley was the organist at the Little Flowers Baptist Church on Eighth Avenue near 133rd Street. He left Little Flower, because “everybody was too busy talking about each other, instead of getting into the word,” and joined the Universal Tem­ple of Spiritual Truths on 136th Street. There, Riley added, he had some of his happiest childhood memories. “We used to go a lot of places,” he said, “and play a lot of churches out of town. We also used to go on a lot of trips, like Dis­neyworld, and other places. I felt very protected there.”

By the time Teddy Riley was 10 years old, he was a solid musician. With other boys, he played keyboards on 121st be­tween First and Second avenues for nick­els and dimes, drawing huge crowds. By then Riley had six instruments down cold: guitar, bass, several horns. In the day­time, he went to I.S. 195, where he learned the three Rs and ran wild during the lunch hour with his buddy, Doug E. Fresh. At night, he would play the smokey Harlem nightclubs with Total Climax­ — the Red Rooster, Lickety Split, Smalls, even the upscale Cellar Restaurant on 95th Street. It was on the club circuit that he met Bahamian transplant Johnny Kemp, who was with the group Kinky Fox, and Keith Sweat, who was with the bar-band Jamilah. In the clubs Riley learned how to please the crowd and how to improvise, turning bits of keyboard vamps into compositions.

“At first, the crowd would do a double­-take,” Griffin said, “at this little kid on a stack of telephone books — he was so small then — playing the piano like an adult. The club owners turned their heads the other way, because Teddy was bring­ing in business.”

As a freshman in Martin Luther King High School, Riley played with the senior band. After having some “static” with another student — “One of my boys from the St. Nick was getting jumped by this crew,” Riley told me without going into the details, “and I just wasn’t going to stand there and let them beat my man down” — he left MLK and finished high school at Park West, where he became very interested in rap music. He was a good student, but “was bored in class. I couldn’t stop thinking about the music.”

After high school, Griffin enrolled his godson in a summer composition and the­ory course at Columbia, and a few elec­tronic music classes at the Manhattan School of Music. Following class, Riley would go up to the Bronx River Projects with his drum machine and Casio key­board and jam with the MCs and DJs in the courtyard. Admittedly, he was nervous about going to the spawning ground of hip hop music — “Yo, some of the knuckle­heads was always trying to house my beat­box and Casio.” Confrontations notwith­standing, it was in Bronx River that the young man mixed rap, gospel, jazz, funk, go-go, and gothic-romanticism by way of synthesizers. After worshiping and playing in several churches, playing and learning in several playgrounds and music classes, he found the elements to put together a totally new form of r&b. I call it the New Jack Swing.

STANDING ON the patio of Teddy Riley’s rooftop condo-on-the-Hudson, I could hear the music of a new era. If Hendrix, Brown, Stone, and Gaye are the starting point, and Prince the bridge, Ted­dy Riley is the other side. Many stars are biting the New Jack Swing, including pro­ducers Jimmy Jam and Terry Lewis — ­there’s a story that when they presented New Edition’s latest album to an MCA honcho, he wouldn’t accept it until they had the “Teddy Riley sound on some of the tracks,” a sound you can now hear on the group’s hit “If It Isn’t Love.”

Everybody wants to get paid. Deborah Harry’s getting the New Jack Swing treat­ment on a rerelease of “Rapture,” Boy George is slated for a Teddy Riley-Gene Griffin production, and there’s a Riley tune on the Jacksons’ next album called “She.”

Riley’s music is full of historical refer­ences. If you ask him who he listens to, he’ll tell you Herbie Hancock, Chick Corea, P-Funk — his faves — and Big Dad­dy Kane, but the orchestras of Ellington, Oliver, and Basie play in his head, and he doesn’t even know it. In 10 years, God willing, I’ll listen to the Classical Two’s “Rap’s New Generation,” or Kool Moe Dee’s “Go See the Doctor,” or Keith Sweat’s “I Want Her,” all Riley works, and think about the sexual terrorist-trau­ma of the AIDS epidemic, or 15-year-old students toting Uzi’s and cellular phones in their bookbags. As Fitzgerald’s Nick Carraway watched the flappers, gangsters, and social climbers shout “Yowsah!” while spinning around and down the gin-­filled toilet and pegged it as the “hour of profound human change,” so does the updated Teddy Riley, who paints this de­cade as “Monster Crack.” A time of mi­nor chords, dark clouds, and a beat so hard and relentless, it makes me won­der — does Riley have the heart of a killer under his friendly smiling face? Can you really be sheltered from the savagery of the street? Or do you just try to internal­ize, to cage the rage?

In Riley’s case, I think the latter is true. The synthesized orchestral punches of Sweat’s “I Want Her” are not used to soothe; they scream, they shake, they frighten you. Then when I heard the nag­ging bass line of “Groove Me,” I knew I was listening to pure gangster music. Ril­ey used the verbal animus of rap to enter his beastmaster subconscious, and when he found himself inside, he slammed the door and swallowed the key.

The first time I tried to dance to “Groove Me,” I got more than hot and sweaty, I tired. Riley has so many things happening at once — bass lines, strings, multileveled percussion tracks, computer­ized samples from James Brown and Stax records. Then there’s Riley’s own street mantras: yup-yup and that’s it, that’s it. This is a polyrhythmic community turned vigilante. There is no space to breathe in Riley’s music. The orchestration slams you, the drums tear out your heart. Ril­ey’s music is Robocop funk, in full effect; go-go music gunned down by rap and electronics, then rebuilt with more vicious beats, an in-charge, large attitude. I hear that hubris on Moe Dee’s “How Ya Like Me Now,” the ultimate yuppie-buppie-million-dollar-lottery-winner-new-jack-nouveau-riche anthem, and I hear it on Doug E. Fresh’s “The Show,” a hiphop landmark Riley wrote but didn’t want credit for. Riley’s New Jack Swing is indestructible.

And I heard it in Riley’s $200,000 digital home recording studio, while he worked the last of the keyboard overdubs on Stephanie Mills’s next single, “Fast Talk.” Inside the plush, black and gray carpeted area — once the condo’s living room — he has ceiling-high stacks of gleaming machines, their red and orange lights blipping soundlessly above the pi­ano keyboards. Chlorine-blue VDT screens visually isolated seperale instru­mental tracks.

Riley sat like Huxley behind the master mixing board of his Brave New World, oblivious to everything except his six­-month-old daughter, DeJanee, in the arms of his younger brother Tito. When she called out “Da-Da,” he ran over to kiss the pretty little doll, then hustled back and scooted into the slit between the key­boards and computers. He rifled though a silver Halliburton case, searching for one beat among the 1000-plus he keeps stored on floppy disks. Riley worked qui­etly and very fast — writing not just the drums or bass line or melody in step-by-­step fashion, but using the computer to focus on the mass, the entire work.

Griffin said Riley “thought up ‘Fast Talk’ while he and I were driving home one night from a dinner downtown. We were riding through Central Park, and he stopped the BMW on 96th Street. It took me by surprise when he opened the door and got out. I thought he was sick or something. I asked him, ‘What’s wrong? You okay?’ He tapped on the hood of the car for a few minutes, and then he jumped back inside. ‘I just thought of this new song,’ he said, ‘and I gotta hurry home.’ By the time we got back to the house, he hummed the entire song, from beginning to end, in less than a half hour.”

ON A FRIDAY night, September 23, there was a crowd of people at the Apollo’s backstage entrance trying to get in and see Guy’s live set. Rap stars pep­pered the crowd — Big Daddy Kane (the current heavyweight speak-ician and sci­entist), Heavy D., Pepa. Inside, there were more celebs, like soul crooner Glen Jones, who Riley is about to produce, and the stone-faced Eric B., who carried a baseball bat, presumably to discourage any new jack’s ideas about trying to snatch the massive gold cable that hung around his collarbone.

Noticibly absent were Keith Sweat and Al B. Sure!, two chart-toppers who, in whole or in part, have benefited from Riley’s New Jack Swing. There’s a nasty feud going on between the Riley-Griffin camps and those of Sweat and Sure! and his manager, André Harrell. This situa­tion is most unfortunate, because a lot of major talent is being distracted. Sweat’s breakthrough last year, Make It Last For­ever, went platinum, and Riley’s contribu­tion to it is much in dispute. Some say Riley, who received producer and writer credits on the LP jacket was only a “rhythm and groove” man. Others say he was the auteur, period.

In the case of Mount Vernon’s Al Brown — a/k/a Al B. Sure! — there were aesthetic differences between Brown and Riley, hired as producer of In Effect Mode, among the year’s best pop albums. The disagreements between Riley and Brown became so intense that Riley left the project. After that, accusations were made that Riley walked off with “You Can Call Me Crazy,” an original tune Sure! claims to have written. The song’s on side one of Guy. In retribution, Riley’s people say, Sure!’s manager, Harrell, pocketed “If I’m Not Your Lover,” which Riley claims to have written, arranged, and produced. (He’s given an arranger credit on In Effect Mode.) Each side of the dispute denies the accusations of the opposing camp. The legalities are yet to be ironed out, but all serious fans of New York’s music are wishing for a truce.

Besides, it didn’t matter who was or wasn’t in the Apollo audience, not this night anyway. Riley had other things to worry about. Tonight was no lip-synch to a record. This show was the real McCoy. Would the wireless mikes go dead during their performance? Would the sound peo­ple overamplify the keyboards and drown out the vocals? Would the crowd under­stand funk this thick? Would Aaron’s dream he had earlier in the week, which he hoped to dramatize, work in reality? Could Guy take it Lo the stage? Riley fingered the gold Gucci link necklace, closed his eyes, and said a silent prayer. He’d find out in 15 minutes.

After the reggae-rap tease of Shelly Thunder, a young Bronx-via-Jamaica lady who has a killer grassroots hit, “Kuff It,” Guy came on the Apollo stage wrapped in smoke; strains of digital violas, cellos, and violins; and silky, druidic capes. The crowd went crazy, especially the young girls. Aaron Hall, seated in the audience (following the script of his dream), finally jumped out of the crowd and joined the group. Guy broke into Zapp’s “More Bounce to the Ounce.” This showcased Riley’s frightening keyboard ability. He tore into the keys, spinning gospel and jazz runs all over the place.

I hadn’t seen a show like this since P-­Funk played the Garden September 10, 1977, when Riley was a 10-year-old, jamming in the St. Nick. Back-up singers Khadejia Bass and Michelle Hammond wailed in the background, Abe Fogle brought drumsticks down from the sky, Bernard Belle, Arcell Vickers, and Dinky Bingham snatched a holiness-stomp sym­phony from their heads and their hard­disk memory banks. Shake and K-Loose dazzled us with space-age steps. While helping out on syndrums, Damion Hall harmonized with brother Aaron like they were back in church. Riley conducted this New Jack Swing session; it was like watching P-Funk, Kraftwerk, Weather Report, the New York Philharmonic, and Blue Magic blur.

After Aaron ripped off his shirt and started to hump the floor, many young women ran up to the stage and drooled. Among them was the young woman, Gina’s friend, I saw outside the backstage entrance two weeks ago. In a sprayed-on minidress stretched tight over her ample butt, she screamed, “I want the church boy!” A woman in front of me shouted, “Yo, baby, you got them condoms?” An­other woman shouted, “Later for them condoms, you need a scuba outfit for that bitch!” The entire front row — even the victim of this Apollo vitriol — cracked up.

Yup-yup, Guy were devastating. They ripped. I guess they don’t know that young black men from Harlem are not supposed to put on shows like this. Soci­ety says young black men from Harlem are murderers, dope-sellers, losers. Any other category is an aberration. True enough, Teddy Riley is an aberration. With a loving family and friends — includ­ing the murderers and dope-sellers who protected his genius — he rose above soci­ety’s low opinion of the inner city. But since he’s calm, cool, and collected, a smiling killer who makes us dance to death, one of the fellas, he doesn’t fit contemporary definitions of a freak. Lest we forget, to be a real freak you have to play the jheri curls and plastic surgery, or pose naked with flower petals shaped like a glans penis. And if you ain’t got enough to buy a dead man’s bones to curl up with when you go to sleep at night, then you just as well forgit it, ’cause you ain’t wid it. ■

tinyurlis.gdu.nuclck.ruulvis.netshrtco.de

CDC اوباما از ‘مهم بهداشت عمومی عواقب’ اگر مدارس نمی بازگشایی در پاییز

مدیر مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری دکتر رابرت Redfield می پوشد یک ماسک صورت در حالی که او منتظر به شهادت قبل از خانه کمیته انرژی و تجارت در مغلوب ساختن پیشی جستن دولت در پاسخ به COVID-19 همه گیر در کاپیتول هیل در واشنگتن, DC, ایالات متحده در ژوئن 23 سال 2020 است.

کوین Dietsch | ایسنا

بالا مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری رسمی هشدار داد کنگره در روز جمعه از “مهم بهداشت عمومی عواقب” اگر مدارس نمی بازگشایی در پاییز.

“این مهم است به درک که آن را در بهداشت عمومی را بهترین بهره را برای K-12 دانش آموزان به عقب بر گردیم به چهره به چهره آموزش” CDC مدیر دکتر رابرت Redfield شهادت, قبل از خانه را انتخاب کنید و فرعی در طول یک جلسه در حاوی شیوع کروناویروس در ایالات متحده است. “واقعا وجود دارد بسیار مهم بهداشت عمومی عواقب ناشی از بسته شدن مدرسه.”

در مورد “7.1 میلیون بچه ها خود را دریافت کنید خدمات بهداشت روان در مدارس,” او گفت:. “آنها تغذیه ای خود را حمایت از مدارس خود را. ما شاهد افزایش استفاده از مواد مخدر اختلال و همچنین خودکشی در نوجوانان افراد است. من فکر می کنم که آن را واقعا مهم است به درک آن نیست و بهداشت عمومی در مقابل اقتصاد در مورد بازگشایی مدرسه.”

این است که در حال توسعه داستان. لطفا دوباره بررسی کنید برای به روز رسانی.

tinyurlis.gdclck.ruulvis.netshrtco.de

مرک هدف شروع ‘بزرگ محوری’ مطالعات در coronavirus درمان در سپتامبر

Merck & Company, Inc., d.b.یک. Merck Sharp & Dohme در خارج از ایالات متحده و کانادا و آمریکا شرکت دارویی و یکی از بزرگترین شرکت های داروسازی در جهان است.

ایگور Golovniov | LightRocket | گتی ایماژ

مرک برنامه ریزی شده “بسیار بسیار بزرگ و محوری مطالعات” برای آن دهان coronavirus درمان در همکاری با Ridgeback Biotherapeutics در اوایل ماه سپتامبر یک شرکت اجرایی گفت: در روز جمعه.

“ما خواهد بود با گام گذاشتن احتمالا در ماه سپتامبر در بسیار بزرگ و محوری در مطالعات و بنابراین کسانی که در حال رفتن به آنهایی که مهم” دکتر راجر Perlmutter رئیس مرک آزمایشگاه تحقیقات گفت: در این شرکت درآمد سه ماهه دوم تماس بگیرید.

تجربی دهان و درمانی شناخته شده به عنوان MK-4482 که مبارزه با Covid-19 در حال حاضر در مرحله دو کارآزمایی بالینی است. این دارو در صورت تصویب خواهد پیوستن به جلعاد را remdesivir در کمک به بدحال coronavirus بیماران.

“خبر خوب در مورد MK-4482 است که دلیل آن را یک داروی خوراکی داده شده در کپسول می توان آن را به راحتی اجرا از زمان است که مردم باید علائم” Perlmutter گفت.

این است که در حال توسعه داستان. لطفا بعدا دوباره بررسی کنید برای به روز رسانی.

tinyurlis.gdclck.ruulvis.netshrtco.de

وارن بافت خود را ادامه می دهد, بانک مرکزی آمریکا خرید ولگردی و قانونی شکنی آوردن سهام به 11.8%

وارن بافت رئیس هیئت مدیره و مدیر عامل شرکت برکشایر هاتاوی

David A. Grogan | CNBC

وارن بافت در برکشایر هاتاوی در این هفته دوباره اضافه شده به خود را در حال حاضر-عظیم سهام در بانک مرکزی آمریکا در زمانی که این بیماری همه گیر کوروناویروس dampens چشم انداز اقتصادی و نرخ بهره را در نزدیکی پایین ترین سطح خود ،

یک کمیسیون ارز و اوراق پرونده نشان داد بافت کنگلومرا خریداری 21.2 میلیون سهم از سیستم بانکی بین سه شنبه و پنج شنبه. که افزایش برکشایر است سهام خود را در بانک آمریکا توسط $522 میلیون و مجموعه کل آن موقعیت در بانک در 11.8%.

متوسط قیمت خرید دلار بود 24.65 هر سهم.

برکشایر شده است خرید مقدار کمی از سهام بانک مرکزی آمریکا هر روز از جولای 20.

هفته گذشته مشابه تشکیل پرونده نشان داد برکشایر خریداری 33.9 میلیون سهم از سیستم بانکی بین دوشنبه و چهارشنبه. که افزایش برکشایر است سهام خود را در بانک آمریکا توسط $813.3 میلیون به بیش از 24 میلیارد دلار.

در مجموع پس اخیر خرید شروع برکشایر خریداری کرده است 1.7 میلیارد دلاری ارزش سهام است.

اخبار برکشایر آخرین nibbles در بانک مرکزی آمریکا به اندازه کافی برای نگه داشتن سهام خارج از قلمرو منفی در premarket تجارت از 7:30 p. m. و پایین 0.25% قبل از باز کردن زنگ. برکشایر همچنین دارای سهام در جی پی مورگان و ولز فارگو.

سهام بانک را مختل کرده است به تازگی نگرانی در مورد اقتصاد پایین نگه داشتن نرخ بهره. بانک مرکزی آمریکا سهام با 29 درصد در این سال است.

هر چند بافت ابراز معمول خود شادمان تن در اقتصاد آمریکا طی برکشایر سالانه سهامداران جلسه در مه, او اذعان شدید فشار Covid-19 همه گیر در صنایع خاص.

“هیچ چیز نمی تواند اساسا توقف امریکا” بافت گفت: سهامداران. “آمریکا معجزه آمریکایی سحر و جادو همواره غالب و آن را دوباره انجام این کار.”

اما شگفتی بزرگ نیز نشان داد او به فروش می رسد از خود هواپیمایی منابع با توجه به عدم قطعیت های ناشی از وقوع.

— با گزارش توسط Alex Crippen.

اشتراک به CNBC PRO برای بینش منحصر به فرد و تجزیه و تحلیل و کسب و کار روز برنامه نویسی از سراسر جهان است.

tinyurlis.gdclck.ruulvis.netshrtco.de

منو رستوران های سنتی

رستوران ساز از ابتدای شکل‌گیری ایده برای سرمایه‌گذاری و راه اندازی رستوران تا زمان به ثمر نشتن پروژه، در کنار شما می‌ماند.

منبع :

http://restoransaz.com/run-a-traditional-restaurant/#

منو رستوران

شمار زیادی از سرمایه گذارها و رستوران داران که غذاهای خوب ایرانی فقط شامل غذاهایی مانند کباب ها و تعداد غذای خاص دیگر است و کل توان شان روی این بخش های می گذارند و به همین دلیل منوی خیلی از این رستوران ها شبیه هم می باشد و مردم از رستوران هایی استقبال می کنند که دارای تنوع غذایی بیشتری هستند. به طور کلی، منوی یک رستوران خوب باید تنوع خوبی داشته باشد و قیمت های آن مناسب باشد تا بیشتر مورد استقبال مشتریان قرار بگیرد و این مر باعث می شود که سودآوری رستوران بالا برود.

اغلب غذایی که در این رستوران ها سرو می گردد غذای سنتی می باشد. در این گونه از رستوران ها نوشیدنی ها هم رنگ و بوی محلی دارند و در واقع مهمان ها در یک محیط گرم فرهنگی اجتماعی غذای خود را سرو می نمایند. در این رستوران ها کارمندان آموزش های مختلفی را میبینند و عمدتا افرادی ک در این گونه رستوران ها کار می کنند لباس محلی می پوشند و محیط با صفا و گرمی را به وجود می آورند. این گونه رستوران ها اغلب فضای بیرونی دارند و در بیشتر این رستوران ها مهمان ها بر روی فرش، تخت و یا روی زمین می نشینند و سر سفره غذا می خورند. در این رستوران ها به همراه غذاهای سنتی چای و گاهی اوقات قهوه و برخی از نوشیدنی هی فصلی به مهمان ها داده می شود.

ایالات متحده موافقت خود را با پرداخت سانوفی و GSK $2.1 میلیارد دلار برای 100 میلیون دوز از coronavirus واکسن

یک بطری کوچک دارای برچسب “واکسن” برچسب برگزار می شود در نزدیکی های پزشکی سرنگ.

Dado Ruvic | ایسنا

دولت ایالات متحده خواهد پرداخت داروسازی سانوفی و گلاکسو تا $2.1 میلیارد دلار به منظور توسعه و ارائه 100 میلیون دوز از توانایی های بالقوه خود coronavirus واکسن های شرکت های جمعه اعلام کرد.

بیش از نیمی از 1.5 میلیارد دلار استفاده خواهد شد برای حمایت از توسعه بیشتر از این واکسن از جمله آزمایش های بالینی. بقیه را برای تولید و تحویل 100 میلیون دوز از این شرکت ها گفت. ایالات متحده باید این گزینه به منظور اضافی 500 میلیون دوز آنها گفت.

“جهانی نیاز به یک واکسن برای کمک به جلوگیری از COVID-19 عظیم است و هیچ واکسن و یا شرکت خواهد بود قادر به پاسخگویی به تقاضای جهانی تنهایی” توماس Triomphe, معاون اجرایی رئیس جمهور و جهانی سر از شرکت سانوفی این واکسن را بدست آورد در بیانیه ای گفت:.

“از زمان شروع این بیماری همه گیر سانوفی اتحاد قوی تر آن عمیق علمی و تخصص و منابع برای کمک به حل این بحران همکاری با وزارت بهداشت و خدمات انسانی برای باز کردن سریع مسیر در حال توسعه یک بیماری همه گیر واکسن و تولید در مقیاس بزرگ است.”

مقامات بهداشت عمومی می گویند وجود دارد بدون بازگشت به “عادی” تا زمانی که یک واکسن علیه coronavirus نیز آلوده کرده است که بیش از 17 میلیون نفر در سراسر جهان کشته و حداقل 667,808 با توجه به اطلاعات وارد شده توسط دانشگاه جانز هاپکینز. بیش از 150 واکسن در حال توسعه و با توجه به سازمان بهداشت جهانی با 25 در حال حاضر در آزمایش های بالینی.

این یک رکورد شکستن قاب زمان برای یک فرایند است که به طور معمول طول می کشد حدود یک دهه به توسعه موثر و ایمن واکسن. سریعترین-تا کنون واکسن توسعه برای اوریون در زمان بیش از چهار سال و با مجوز در سال 1967.

شرکت سانوفی و GSK اعلام مارس 14 که آنها تا به حال وارد یک توافق به طور مشترک ایجاد Covid-19 واکسن تا پایان سال آینده است. آن را سانوفی گفت: این امر repurpose تکنولوژی با استفاده از آن در واکسن آنفولانزا در حالی که GSK خواهد ارائه کمکی فن آوری طراحی شده به منظور افزایش پاسخ ایمنی واکسن.

شرکت سانوفی است که منجر به توسعه بالینی بالقوه واکسن و انتظار دارد که در مراحل اولیه بشر محاکمه برای شروع در ماه سپتامبر و به دنبال آن در اواخر مرحله آزمایشی تا پایان سال است. اگر واکسن ثابت می شود بی خطر و موثر شرکت های انتظار برای درخواست تصویب قانونی در نیمه اول 2021.

اعلام می آید کمتر از دو هفته پس از دولت آمریکا گفت: آن را خواهد پرداخت Pfizer و بیوتکنولوژی شرکت BioNTech $1.95 میلیارد دلار به تولید 100 میلیون دوز از واکسن خود را اگر آن را ثابت می کند امن و موثر است.

روز پنجشنبه ارشد مدیریت مسئولان وزارت بهداشت و خدمات انسانی گفت: در یک کنفرانس تلفنی که Pfizer و رقیب مدرن آغاز شد که یک فاز و سه دادگاه برای آن پیشرو واکسن نامزد در روز دوشنبه در حال حاضر واکسن “چند صد نفر” ظرف چند روز اول.

HHS وزیر الکس آذر در بیانیه ای گفت: جمعه سبد واکسن مونتاژ ایالات متحده افزایش شانس است که “ما باید حداقل یک بی خطر و موثر واکسن به محض پایان این سال است.”

“امروز سرمایه گذاری با پشتیبانی از شرکت سانوفی و GSK adjuvanted محصول تمام راه را از طریق آزمایش های بالینی و تولید بالقوه را به صدها میلیون نفر از امن و موثر دوز به مردم آمریکا.”

tinyurlis.gdclck.ruulvis.net